Świat Gier Planszowych

Nowa strona WWW

2011-09-22T10:49:00.000+02:00

Nadchodzi Znak Starszych Bogów od Galakty

2011-09-21T13:10:00.003+02:00

Jeszcze w tym roku nakładem wydawnictwa Galakta ukaże się gra Znak Starszych Bogów, czyli polska edycja gry Elder Sign. Znak Starszych Bogów to kooperacyjna gra kościana osadzona w uniwersum znanym z gier takich jak Horror w Arkham czy Posiadłość Szaleństwa. Jest to kolejny w ofercie tego wydawnictwa tytuł dla miłośników horroru oparty na prozie mistrza grozy - H.P. Lovecrafta.

"Wiem, że za to, co zrobię, nazwą mnie szaleńcem. Ale musicie mi uwierzyć – to muzeum żyje, przepełnione starożytnym złem. Jeśli te plugawe moce przybiorą cielesną formę, obrócą ludzkość w pył. Każdej nocy szukam odpowiedzi w wystawionych tu reliktach, próbując powstrzymać wzbierającą falę koszmaru. Myślę, że odkryłem sposób, aby zapobiec zagładzie. Dawne kultury posiadały symbol, który odpędzał te straszliwe istoty. Nazywały go Znakiem Starszych Bogów."

Czy uda się wam zapobiec zniszczeniu świata? A może będziecie musieli stoczyć ostateczny bój z samym Cthulhu? Przekonajcie się o tym już jesienią tego roku.

Slavika – słowiańskie fantasy na kartach

2011-09-21T11:37:00.003+02:00

Wydawnictwo REBEL.pl przygotowało dla nas kolejną niespodziankę. Jeszcze w tym roku możemy spodziewać się nowej gry Marcina Wełnickiego -Slavika, czyli gra karciana osadzona w realiach słowiańskiego fantasy.

Slavika to gra dla 2 - 5 osób, która w zamierzeniu ma być krótką grą karcianą, pełną zwrotów akcji, wymagającą jednocześnie myślenia i planowania („…z jednej strony prosta i pełna emocji i zabawy, a z drugiej strony na tyle gra strategiczna, że można w nią grać na bardzo poważnie”). Do dyspozycji dostaniemy 110 kart z klimatycznymi grafikami, których autorem jest Jarek Nocoń.

Premiera gry prawdopodobnie będzie miała premierę w czasie targów w Essen 2011. Wywiad z Marcinem Wełnickim na temat gry (i nie tylko) będziecie mogli przeczytać w naszym magazynie.

Poniżej kilka informacji, jakie udało nam się uzyskać od wydawcy na temat samej rozgrywki:

Każdy z graczy dostaje zestaw takich samych bohaterów, których będzie wysyłał na misje w czasie gry.
Dodatkowo każdy grający dobiera losowo określoną ilość kart potworów z wcześniej utworzonej talii, układanej tradycyjnie, rewersem do góry. Z tali tej gracze w trakcie gry będą dobierać na rękę karty potworów.
Na środku stołu umieszcza się kilka kart krain (ilość zależy od liczby graczy).
Każda kraina posiada informacje o nagrodzie w formie punktów zwycięstwa jaką otrzymają gracze w momencie rozliczenia danej krainy, o warunkach jakie muszą być spełnione aby kraina została rozliczona (ilość potworów w danej krainie) oraz jak wielu bohaterów może w danej krainie rezydować.
W czasie tury gracze dokładają karty bohaterów i potworów do wyłożonych krain.
W momencie kiedy na końcu tury któregoś z graczy ilość potworów w którejś krainie jest równa wymaganiom krainy, rozlicza się daną krainę i przydziela punkty zwycięstwa.
Rozliczenie polega na porównaniu punktów siły potworów i bohaterów. Jeśli bohaterowie mają tyle siły co potwory (lub więcej) to wygrywają starcie i dostają punkty zwycięstwa.
Gracz, który dostarczył najwięcej siły dostaję największą liczbę punktów, drugi mniejszą i tak dalej. Do tego przydzielana jest także karta złota, która dodaje punkty zwycięstwa lub zbliża grę do końca.
Rozliczona karta krainy jest zastępowana przez nową z innymi punktami zwycięstwa i warunkami. Potwory umieszcza się na stosie kart odrzuconych, a bohaterowie wracają na rękę gracza. Jeśli wygrają potwory to karta krainy pozostaje na stole, dodaje się do niej kartę złota, a potwory i bohaterowie opuszczają ją tak jak ma to miejsce w przypadku zwycięstwa bohaterów.
Ważnym elementem gry są specjalne zdolności bohaterów i potworów, które mogą w drastyczny sposób zmieniać wynik rozliczenia krainy, siłę bohaterów itp. itd.

Materiał powstał na podstawie informacji dostarczonych nam przez Macieja Teległowa z wydawnictwa REBEL.pl.

Festiwal Fantastyki i Sztuki Inne Sfery 2011 - informacje o atrakcjach

2011-09-21T08:27:00.001+02:00

Przypominamy, że Festiwal Fantastyki i Sztuki Inne Sfery 2011, rozpocznie się już w
najbliższy piątek 23 września i potrwa do niedzieli 25 września. Poniżej znajdziecie zbiór przydatnych informacji od organizatorów imprezy. Z naszej strony po raz kolejny zapraszamy do Wrocławia, zapowiada się spora ilość atrakcji.

Na festiwalu będzie można wziąć udział tez w konkursach 7Cudów Świata oraz Dobble. Ale to nie wszystko od wydawnictwa Rebel!
Prezentacja karcianki Wędrowycz KGK o 11.00, turniej o13.00 Punkty programu prezentuje sklep Feniks z Torunia! Zapraszamy. Oczywiściebimbe... to znaczy nagrody atrakcyjne do wygrania :D
Captain America FIGHT FOR FREEDOM Card Game Oficjalnapremiera i pierwszy w Polsce oficjalny turniej nowej gry firmy TREFL z seriiG55. Chłopak z Brooklynu kontra Faszystowski Naukowiec owładnięty pragnieniempanowania nad światem.
Kto jest jego agentem? Kto najszybciej go wykryje? Szybkipojedynek, szybka odpowiedź.
Labirynth, a raczej wyjścia z niego będzie szukać jużwkrótce na festiwalu dzięki uprzejmości wydawnictwa Let's Play!
Veto, veto, veto! No tak na naszym festiwalu oczywiścieturniej w ta zacną karciankę, ale też UWAGA LARP! Zapraszamy do udziału!
Wiecie co to jest Mega Resistance? Wyobraźcie sobie.... enie sami zobaczycie na miejscu, Będzie wesoło!
Gdzie pędzą te żółwie? Ach tak, na konkurs na festiwalu!Zapraszamy do biegu o sałatę. Wydawnictwo Egmont ufundowało nagrody.
Graliście w K2? Fajna gra no nie? U nas trochę inaczej -K2 poziome po korytarzach lub na boisku szkolnym! Nagrody ufundowałoWydawnictwo Rebel. Szlifujcie zatem czekany!
Zombiaki24 będą obecne na festiwalu. Każdy kto chce, możegrać do upadłego (martwego ;p) od piątku do niedzieli. Kto będzie najlepszy,ten wygra atrakcyjne nagrody.
Mały przeciek z rana. Na festiwalu będziecie mieli szansezagrać w "Nową Erę" - pierwszy dodatek do 51 Stanu. Nie obędzie siębez nagród :) Wszystko dzięki wydawnictwu Portal!
A trzymając się tematu - prowadzenie games roomu w tymroku powierzyliśmy ekipie Koloseum, czyli organizatorom największejplanszówkowej imprezy w regionie - Gratislavii. Możecie spodziewać się zatemnie tylko mnogości gier, ale też sprawnej obsługi i tłumaczenia zasad gier nanajwyższym poziomie!
Nieco pomilczeliśmy, ale przecież nie zgubiliśmy po drodzeplanszówkowego games roomu! Na start - ogłaszamy konkurs w szlachecką karciankęVeto.
Zapraszamy na weekend z nowa polską karcianką opartej naksiążkach o Jakubie Wędrowyczu.
Co jest lepsze od grania w Zombiaki? Granie w Zombiaki 24godziny na dobę! Zapraszamy na zombiakowy turniej nieustający. Plan jest prosty– rozgrywasz gdziekolwiek i kiedykolwiek partię Zombiaków, robisz zdjęciapartii i graczy, wysyłasz nam a my rozdajemy nagrody.

Informacje szczegółowe:

Nauka gry i turniej w Veto!

Veto! to Szlachecka Gra Karciana, w której pierwsze skrzypcegra XVII-wieczna butna szlachta, wpływowi i złociści magnaci, kozaccy zbóje ikarczemni zawadiacy oraz piękne niewiasty. Jej celem jest osadzenie na troniepolskim swojego kandydata na króla – elekta. W tle usłyszysz świst szabel, hukpo strzałach z krócicy, brzęk kufli i wesołe wiwaty kompanionów.

Wydawnictwo Kuźnia Gier przygotowała specjalnie nategoroczne Inne Sfery masę atrakcji związanych z tą grą. W trakcie całegotrwania festiwalu będzie można przyjść i nauczyć się zasad od samych twórców.Potem, dla wszystkich chętnych odbędzie się turniej na karciane "śmierć iżycie". Zatem wpadnij i postaraj się wygrać starter do jednej z pięciupotężnych frakcji dostępnej w tej doskonałej grze sarmackiej.

Sponsor - Wydawnictwo Hobbity

Z przyjemnością donosimy, że sponsorem festiwalu zostałyHobbity, czyli wydawca gier planszowych. Hobbitom zawdzięczacie Vasco da Gamę iMr. Jacka a przede wszystkim -Dixit, prawdopodobnie najpiękniejszą planszówkęjaką widzieliśmy na oczy.

Sponsor - Granna

Sponsorem festiwalu została Granna - wydawca gier,kierowanych raczej do młodszych osób, jak Superfarmer czy Wilki i Owce, alerównież Mafii.

Sponsor - G3

Z przyjemnością informujemy, że sponsorem festiwalu zostałoG3 - dystrybutor gier i planszówek, ot takich chociażby jak Munchkin, Scrabbleczy nasz, od czasu Hardkonu, darzony głębokim uczuciem Rój.

Sponsor - Rebel

A skoro już doszliśmy do elementów nieodzownych ISów,dodadamy, że Centrum Gier Rebel również rozbije się dla was na festiwalu.Zważywszy na ilość tytułów, jakie pojawiły się ostatnio w sklepie, ciasnykorytarz, w jakim cisnęł się w zeszłym roku, może okazać się ewidentnieniewystarczający.

Portal na ISach

Istnieje pula instytucji, których na Innych Sferach nie możezabraknąć. A należy do nich wydawnictwo Portal, jedna z najprężniejszychpolskich oficyn, wydajacy gry planszowe, rpgi i indie. Ot, wypadałoby wpsomniećchociażby Neuroshimę (i Neuroshimę Hex i Tactics i 51 Stan...), Stronghold czyZombiaki. Portal nie tylko otworzy dla was sowje podwoje, ale również poproadziprelekcji i konkursy.

Sponsor - Albi

Z przyjemnością informujemy, że do grona sponsorów festiwaludołączyło Albi - wydawca m.in. Carcassone, Pandemic czy Galaxy Trucker. NaISach natomiast spodziewajcie się turnieju w immprezową grę Alias!

Sponsor - Phalanx Games

I jeszcze! Donosimy, że wydawnictwo gier planszowych PhalanxGames, zostało sponsorem festiwalu. Phalanx wydał tak świetne planszówki jakSteam, Boże Igrzysko czy Lacaux, a teraz na dniach możecie spodziewać siępremiery gry opartej na cyklu "Świat Dysku" Terry'ego Pratchetta -Ankh Morpok. Wypatrujcie tych gier w naszym gamesroomie!

Sponsor - Galmadrin

Z przyjemnością (a jakże!) informujemy, że wydawnictwoGalmadrin, wydawca gier fabularnych Ars Magica, Legenda Pięciu Kręgów czy ZewCtchulu, a także gry planszowej Nightfall, na którą to myśl łapczywie zacieramyłapy, zostało sponsorem festiwalu.

Patronat Games Fanatic

Z przyjemnością, niezmiennie, stałe i z żelazną konsekwencjąinformujemy, że serwis Games Fanatic, poświęcony grom plansozwym i karcianym,objął patronat nad festiwalem.

Patronat - Świat Gier Planszowych

Świat Gier Planszowych, magazyn a także blog poświęconyplanszówkom objął patronat nad festiwalem.

Kuźnia Gier

Tradycyjnie też już, jak co roku, sponsorem na Festiwaluzostaje Kuźnia Gier, wydawca steampunkowego Wolsunga, karcianki w szlacheckichklimatach Veto!, czy pokręconego Munchkina.

Trefl sponsorem festiwalu

Z przyjemnością donosimy, że Trefl został sponsoremfestiwalu!

Feniks, niekoniecznie z popiołów

Niezmiennie, z przyjemnością, ifnormujemy, że do patronówfestiwalu dołączyło Centrum Gier Feniks. Szukajcie ich na FB a także, no jakżębyinaczej, Na Innych Sferach!

Planszak został sponsorem ISów

Z przyjemnością informujemy, że Planszak.pl - wrocławskisklep internetowy, został sponsorem festiwalu. Planszak istnieje już ponad dwalata i w tym czasie zdobył setki zadowolonych klientów oraz znacznie rozszerzyłasortyment. Ponadto - dla mieszkańców Wrocławia dostawa gry do domu jestdarmowa! Sklep stara się wspierać różne wydarzenia związane z grami planszowymitakie jak Niewidzialna Biblioteka czy wrocławskie turnieje Warhammera Inwazji.Zapraszamy na http://planszak.pl/.

Let's play!

Ponowie, z przyjemnością, informujemy! Wydawnictwo gierkarcianych i planszowych "Let's play" zostało sponsorem festiwalu.

Wędrowycz na sponsora!

W pierwszym odruchu oczywiście zechcieliśmy się pochwalić, wdrugim nieco nas zesrożyły potencjalne konsekwencje. Kiedy Jakub Wędrowycz, adokładniej jego karcianka, a dokładniej jej wydawca - Valkiria Network, zostałsponsorem festiwalu tzw. ciąg dalszy nabrał nieco chotycznego, nieobliczalnegosznytu. Więcej o samej grze przeczytacie natomiast nahttp://www.wedrowycz.com/.

Zapraszamy do Planszóweczki

Do naszego szacownego grona sponsorów dołączył sklep z gramiplanszowymi Planszóweczka. Planszoweczka.pl to miejsce gdzie półki uginają siępod ciężarem wszelakiej maści gier. Szukasz czegoś na imprezę? Nie ma problemu,czekają na Ciebie dziesiątki gier imprezowych. Wpada na weekend rodzinka? Spoko, cały regał gier rodzinnych czekatylko, aż wybierzesz z niego TEN najlepszy tytuł. Zaraz obok stoją gry wojenne,kooperacyjne, logiczne... Jednym słowem — szukasz gry? Wpadnij do nas,znajdziemy dla Ciebie coś fajnego. A wiesz co jest najlepsze? Ponad 150wybranych przez nas, najciekawszych tytułów, dostępnych jest w wypożyczalni.Teraz za kilka procent ceny gry możesz sprawdzić czy to jest własnie gra dlaCiebie!

Legendarne Might & Magic Heroes na planszy

2011-09-15T15:02:00.002+02:00

Might & Magic Heroes - gra legenda dla każdego gracza komputerowego zawita na nasze stoły w wersji planszowej za sprawą polskiego wydawnictwa Axel. Informacje od wydawcy:

Świata gry komputerowej Heroeschyba nikomu nie trzeba przedstawiać – kolejne części tej legendarnej pozycji podbijałyserca graczy na całym świecie. Już w listopadzie nakładem wydawnictwa Axelukaże się planszowa wersja tej niezmiennie popularnej strategii turowej.

Będzie to rozbudowana gra strategiczna z elementamiprzygodowymi. Jej fabularną bazą jest najnowsza odsłona serii, Might&Magic Heroes VI. Gracze obejmąkontrolę nad jedną z czterech frakcji (Przystań, Twierdza, Nekropolia lubSanktuarium) i staną do walki o koronę i władzę nad wschodnimi terenami cesarstwa – Księstwem Gryfa.

W grze pojawi się modularna plansza pozwalająca tworzyćniepowtarzalne mapy dla każdej rozgrywki oraz mnóstwo kart przedstawiającychherosów, zaklęcia, magiczne artefakty, umiejętności czy skarby. Armie oraz istotypojawiające się na planszy i utrudniające graczom podboje i wędrówkęprzedstawione zostaną w postaci żetonów. W grze nie zabraknie też drewnianychelementów przedstawiających zamki i pionki herosów.

Każdy gracz będzie rozbudowywał stolicę, werbował bohaterówi armie, dążąc do przejęcia kontroli nad jak największym obszarem mapy.Zdobycie określonej liczby punktów zwycięstwa zapewni książęcą koronę!

Obecnie trwają testy gry oraz prace nad oprawą graficzną.Już wkrótce ruszy poświęcona grze sekcja na stronie wydawcy oraz ukaże się wpiso grze na portalu Boardgameegeek.com.

Autorem gry jest Marcin Tomczyk, znany min. z takich tytułówjak SGK Veto, Bonaparte czy Wyprawa.

Premiera Listopad 2011

Liczba graczy: 2-4

Czas gry: 2h+

Wiek: 12 +

Uwe Rosenberg x 2 od Lacerty

2011-09-15T07:15:00.001+02:00

Tak jak wczoraj informowaliśmy Lacerta, w końcu zdradziła co zamierzają wydać w tym roku w polskiej wersji językowej. Są to dwie gry Uwe Rosenberga - Ora et Labora i Le Havre. To jednak nie koniec niespodzianek na ten rok - przeczytajcie zresztą sami co na swojej stronie napisało wydawnictwo.

"Pierwszą z gier będzie Ora et Labora. Jest to nowość, która swoją premierę będzie miała podczas tegorocznych targów Spiel '11 w Essen. Po przeprowadzeniu rozgrywek testowych jesteśmy pewni, że gra przypadnie do gustu fanom "eurogier". Całość osadzona jest w klimacie średniowiecznego klasztoru. Gracz będzie miał do dyspozycji Przeora oraz jego pomocników oraz mnóstwo możliwości rozwoju swojego klasztoru. W przeciwieństwie do rozwiązań zastosowanych w grach takich jak Puerto Rico czy Agricola, w grze Ora et Labora pojawia się możliwość wykorzystania dobrodziejstw sąsiedniego klasztoru (należącego do innego gracza). Zupełnie nietypowo rozwiązany został również mechanizm pojawiania się w grze zasobów.

Drugą pozycją, która w niedługim czasie ujrzy światło dzienne to Le Havre tego samego autora. Wielu fanów słało do nas prośby o wydanie tej gry, co tym bardziej upewnia nas, że gra znajdzie uznanie wśród polskich graczy. Podobnie jak w przypadku Puerto Rico, do polskiej edycji Le Havre dołączone zostanie rozszerzenie.

W zanadrzu mamy wciąż plany wydania jeszcze jednej gry z pierwszej pięćdziesiątki BGG. Ten projekt jednak jest jeszcze w fazie ustaleń kontraktowych, więc fanom dobrych i sprawdzonych gier nie pozostaje nic innego, niż jeszcze chwilę poczekać na ujawnienie tajemnicy."

Nowości od Lacerty

2011-09-14T10:27:00.001+02:00

Jeszcze dziś lub jutro poznamy gorący tytuł, jaki jeszcze w tym roku wyda wydawnictwo Lacerta. Część pewnie się już domyśla co to będzie, ale dla niektórych będzie to zapewne niespodzianka.
Z tego co nam wiadomo to jeszcze nie koniec niespodzianek na ten rok od Lacerty. To na pewno bardzo dobry rok dla planszówek w Polsce.

Konkurs fotograficzny #18

2011-09-14T08:43:00.000+02:00

W numerze poskąpiliśmy szczegółów dotyczących udziału w konkursie fotograficznym ze strony 60. Oto pakiet niezbędnych informacji:
W konkursie mogą brać udział tylko prace dotąd niepublikowane komercyjnie i tylko takie, które nie brały udziału w innych konkursach, oraz do których nadsyłający posiada pełne prawa. Prosimy o nadsyłanie plików w formacie jpg o względnie dużych wymiarach. Jeden nadsyłający może nadesłać maksymalnie 3 fotografie. Nazwy plików najlepiej zmienić z automatycznych cyferek na słowa w języku ludzi, ale nie jest to absolutnie wymagane. Termin nadsyłania prac upływa 25 września. Zachęcamy do udziału!

"Świat Dysku: Ankh-Morpork" już w Polsce

2011-09-13T17:45:00.001+02:00

Gra "Świat Dysku: Ankh-Morpork" bezpiecznie dotarła do Polski. Od jutra dystrybutor gry, sklep Rebel.pl, rozpocznie wysyłkę do osób, które kupiły grę w przedsprzedaży. Dzięki uprzejmości Rebel.pl przedstawiamy pierwsze zdjęcia zawartości polskiej edycji "Świata Dysku".

GramoFUN 2011 - program imprezy

2011-09-12T23:06:00.003+02:00

Na stronie konwentu GramoFUN pojawił się aktualny program imprezy. Zapraszamy na przygotowane przez organizatorów turnieje i inne atrakcje. Oprócz FUN-u podczas konwentu będzie można wygrać mnóstwo nagród w postaci gier planszowych. Na stronie znajdziecie także listę gier, która pojawi się w wypożyczalni. Czekają na Was proste gry familijne, zaawansowane strategie, klasyka gatunku oraz kilka nowości.

Informacje o imprezie:
Data: 1- 2 października 2011
Godziny: sobota 9-20, niedziela 9-18
Miejsce: Liceum Ogólnokształcące im. Marsz. St. Małachowskiego ul. Małachowskiego 1, Płock
Wstęp: Wolny

Osadnicy z Catanu – Mistrzostwa Polski 2011

2011-09-12T14:08:00.000+02:00

W trakcie Galaktikonu, czyli organizowanego przez wydawnictwo Galakta spotkania z grami planszowymi, odbędzie się tegoroczna edycja Mistrzostw Polski. Już po raz siódmy miłośnicy bestsellerowej gry familijnej stworzonej przez Klausa Teubera będą rywalizować ze sobą w rozgrywkach starając się z jak najlepszym zyskiem wymienić „drewno na owcę”.Na najlepszych osadników czekają bardzo atrakcyjne nagrody.

Mistrz Polski 2011 otrzyma:

drewnianą, jubileuszową edycję Osadników z Catanu (zamkniętą w drewnianej skrzynce z logo gry, z drewnianą planszą oraz z drewnianymi elementami graczy, zawierającą od razu rozszerzenie dla 5 i 6 graczy)
możliwość reprezentowania Polski w Mistrzostwach Europy, które odbędą się w Wiedniu w listopadzie tego roku. Wydawnictwo Galakta zapewnia zakwaterowanie w czasie ME.
okolicznościowy puchar

Wicemistrz Polski otrzyma:

drewnianą, jubileuszową edycję Osadników z Catanu
możliwość reprezentowania Polski w Mistrzostwach Europy, które odbędą się w Wiedniu w listopadzie tego roku. Wydawnictwo Galakta zapewnia zakwaterowanie w czasie ME.

Drugi wicemistrz otrzyma:

drewnianą, jubileuszową edycję Osadników z Catanu

Pełny regulamin rozgrywek oraz formularz rejestracyjny znajdują się na oficjalnej stronie Galaktikonu, która jest dostępna pod adresem www.galaktikon.plWszystkich osadników zapraszamy do Krakowa!

Dla fanów gier wydawnictwa GMT Games

2011-09-12T13:10:00.005+02:00

Pierwszy dzień tygodnia warto zacząć na wesoło:

Na naszym facebooku znajdziecie informacje o grach planszowych w każdej postaci :)

"Świat Dysku: Ankh-Morpork": Instrukcja

2011-09-08T17:31:00.002+02:00

Informacje prosto z Phalanx Games Polska, wydawcy gry: "Otrzymaliśmy informację z drukarni, że produkcja gry "Świat Dysku: Ankh-Morpork" została zakończona z sukcesem. Gry czekają na transport, my oczekujemy na premierę – by umilić ten czas oddajemy w Wasze ręce zasady gry. i kartę pomocy gracza. Miłej lektury!

Gra "Świat Dysku: Ankh-Morpork" jest już dostępna w przedsprzedaży w sklepie Rebel.pl, który jest oficjalnym dystrybutorem gry. Cena sugerowana „Świata Dysku” to 149,95 zł (w przedsprzedaży tylko 139,95 zł).
Grę można kupić w obniżonej cenie tylko do dnia jej premiery, która na razie, zgodnie z zapowiedziami, będzie miała miejsce w połowie września.

Więcej grafik z gry...

PlanszOko: Prêt-à-Porter (wydanie drugie)

2011-09-08T13:28:00.002+02:00

Na tegorocznych targach w Essen (październik) odbędzie się premiera drugiego wydania Prêt-à-Porter (autor: Ignacy Trzewiczek, Portal). Gra będzie wydana w języku angielskim i ze zmian, które na pewno będą widoczne na pierwszy rzut oka to zmiany graficzne, zwłaszcza zastąpienie tekstów na kartach ikonami.

Więcej o tym wydaniu przeczytacie w październikowym ŚGP (#19), a teraz zapraszamy do obejrzenia przykładowych elementów gry.

Patronat medialny: 9. Łódzki Port Gier

2011-09-07T12:04:00.002+02:00

ŚGP objęło patronatem kolejną, wartą uwagi planszókową imprezę tym razem organizowanej w Łodzi.

Stowarzyszenie Miłośników Fantastyki w Łodzi serdecznie zaprasza na 9 edycję Łódzkiego Portu Gier. Podczas dwóch dni trwania imprezy (10-11 września 2011) będziemy grać w najróżniejsze "gry bez prądu" - gry planszowe, fabularne, bitewne i logiczne. Łódzki Port Gier odbędzie się w Łódzkim Domu Kultury przy ul. Traugutta 18. Zapraszamy wszystkich w wieku od lat 3 do 103! Wstęp bezpłatny!

Każdy odwiedzający naszą imprezę znajdzie tu coś dla siebie - od prostych gier logicznych i familijnych, przez mniej i bardziej skomplikowane gry planszowe, aż do rozbudowanych gier strategicznych i bitewnych. Od klasyków - Szachy, Go, Scrabble - przez karciane gry kolekcjonerskie, aż do nowoczesnych gier planszowych, święcących triumfy w całej Europie. Wytłumaczymy zasady, pomożemy znaleźć współgraczy, będzie można również wziąć udział w turniejach wielu gier.

Gramy w sobotę i niedzielę, 10-11 września, od 10:00 do 21:00. Szczegółowe informacje na temat dostępnych na imprezie gier, planowanych konkursów, turniejów i innych atrakcji znajdują się na stronie http ://www .portgier .info oraz na naszym profilu na Facebook'u: http://www.facebook.com/...

Do zobaczenia na Łódzkim Porcie Gier!

Patronat medialny: KOCIOŁ 2011

2011-09-05T14:31:00.001+02:00

Wrzesień to będzie niewątpliwie gorący miesiąc dla graczy. Kolejna impreza, której nasz magazyn jest patronem medialnym. Organizatorzy o swoim festiwalu:

"Zapraszamy dzieci, młodzież i dorosłych na 2-dniowy Festiwal Gier Planszowych „KOCIOŁ 2011”, który odbędzie się w dniach 24-25 września 2011 r. w gmachu Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej, przy ul. Nowowiejskiej 20.

Organizatorami spotkania są:

Wydział Inżynierii Środowiska Politechniki Warszawskiej
Stowarzyszenie „Rozwiń się” Edukacja, Kultura, Sport
Stowarzyszenie Instytut Gier „Smolna”
Klub Gier AGRESOR przy Politechnice Warszawskiej

Na imprezie obecne będą wypożyczalnie gier, w których znajdziemy ponad 500 tytułów. Dostępne będą wszystkie gry wydawane przez naszych sponsorów, zarówno hity jak i nowości.

Całe II piętro gmachu Wydziału Inżynierii Środowiska będzie przeznaczone na atrakcje dla najmłodszych. Część imprezy dla dzieci pod nazwą „Gram, grasz, gramy” będzie wypełniona wspólną zabawą, w której rodzice wraz z najmłodszymi będą rywalizować w pokazach gier m. in. w „Pędzące żółwie”, „Glika” czy „Hej! To moja ryba”. Swoje stanowisko zapowiedziała też firma „LEGO”.

Impreza „Gram, grasz, gramy” odbędzie się dzięki dofinansowaniu m.st. Warszawy.

Na pewno jedną z atrakcji Konwentu „Kocioł 2011” będzie turniej w grę „Ticket to Ride”. Na zwycięzcę czekać będzie złoty znacznik, który wręczy mistrz Polski.

Pomoc organizacyjną na imprezie KOCIOŁ 2011 zapewniają dobrze widoczne osoby z obsługi Festiwalu, ubrane w błękitne i żółte koszulki z logiem imprezy. Obsługa będzie służyć pomocą w trakcie wyjaśniania zasad gier oraz służyć informacjami. Na miejscu będzie się także znajdować punkt medyczny, bar i szatnia.

Cena biletu 2 zł. Dzieci do lat 13 wchodzą bezpłatnie.

Więcej informacji: http://kociol.waw.pl"

Patronat medialny: Inne Sfery 2011

2011-09-05T14:03:00.000+02:00

ŚGP jak patronat medialny festiwalu „Inne Sfery 2011” z przyjemnością zaprasza na tą imprezę, która odbędzie się 23 - 25 września we Wrocławiu. Poniżej zamieszczamy zaproszenie organizatorów.

"Na festiwalu „Inne Sfery” czeka na was ponad 500 tytułów gierplanszowych zebranych przez Stowarzyszenie Wielosfer, Klub Koloseum(znany z organizacji świetnej Gratislavii) oraz wydawnictwo Rebel.Będzie można w nie grać przez cały czas trwania festiwalu, a zatem bite dwie doby! To wspaniała okazja by przeprowadzić naprawdę długie rozgrywki.

Poza tym wraz z wydawnictwami gier planszowychprzygotowaliśmy dla was wiele turniejów z nagrodami. Możecie sięspodziewać między innymi turniejów w „7 cudów świata” wraz z dodatkiem„Przywódcy”, „Kamień Gromu”, „Dobble”, „Neuroshimę Hex”, „51 Stan” ,„Labirynth: Paths of Destiny” a także bardziej nietypowych konkursówjak „poziome K2” - czyli wspinaczka korytarzami budynku, „Draco Live”- wersja na żywo nowej gry wydawnictwa Rebel, „MegaResistance” -ogólnokonwentowej bitwy w Resistance wydawnictwa Portal.

To jeszczenie wszystko! Wkrótce informacje o kolejnych konkursach. A pozaciągłym i mocnym graniem przygotowujemy także spotkania warsztatowe ztwórcami gier na których będzie można nauczyć się co nieco onowoczesnym designie planszówek i prezentacje wydawniczych nowości."
Więcej informacji już wkrótce na naszej stronie oraz na stronie oficjalnej festiwalu: http://is.wielosfer.pl.

"Świat Dysku: Ankh-Morpork" - produkcja dobiega końca

2011-09-01T12:44:00.004+02:00

Phalanx Games Polska: "W ten dla niektórych smutny, pierwszowrześniowy dzień mamy dla Was dobrą nowinę. Produkcja gry "Świat Dysku: Ankh-Morpork" dobiegnie końca już w przyszłym tygodniu. Następnie gry będą odbierane przez koproducentów (poza polską są również edycje: angielska, hiszpańska, niemiecka i francuska). Gra będzie dostępna w sprzedaży od połowy września. Oficjalnym dystrybutorem gry został sklep Rebel.pl (link: www.rebel.pl), który od jutra rozpocznie przedsprzedaż gry! Cena sugerowana „Świata Dysku” to 149,99 zł (w przedsprzedaży jeszcze taniej!). Kolejne informacje już w przyszłym tygodniu.Dla zainteresowanych przygotowaliśmy małą galerię kart z gry."

Plakat GramoFUN 2011 (1-2 października)

2011-08-31T11:17:00.002+02:00

Świat gier planszowych #18 w sprzedaży

2011-08-30T04:46:00.000+02:00

Najnowszy numer naszego magazynu właśnie trafił do sprzedaży. Już dziś, a najdalej jutro będzie dostępny w salonach Empik i Kolporter oraz w dobrych sklepach z grami. Miłej lektury!

Galaktikon – Galaktyczne spotkanie z grami

2011-08-29T14:27:00.002+02:00

W ostatni weekend września (24-25.09.2011) wydawnictwoGalakta zaprasza wszystkich miłośników gier planszowych do Krakowa,na Galaktikon, czyli Galaktyczne spotkanie z grami.

Najważniejszymi atrakcjami tego dwudniowego spotkania będą Mistrzostwa Polski w Osadników z Catanu, Otwarte Mistrzostwa Polski w Warhammera Inwazję oraz finał sezonu ligowego 2011 w Warhammera Inwazję.

Poza rozgrywkami turniejowymi wydawnictwo Galakta planujetakże przygotowanie innych atrakcji, takich jak pokazy najnowszych gier(Posiadłość Szaleństwa, Deadwood: Miasto Bezprawia) czy przedpremieroweprezentacje nadchodzących tytułów (m.in. Gears of War). Ponadto przygotowanyzostanie także gamesroom z grami wydanymi przez Galaktę, w którym będzie możnazagrać w udostępnione gry.

Podstawowe informacje:

Galaktikon

24-25.09.2011

Gimnazjum nr 21, ul Komandosów 26, Kraków

Więcej informacji na stronie www.galaktikon.pl

Gorące lato? Nie, gorące Essen

2011-08-27T08:43:00.001+02:00

Nie wątpię, że gdy za oknem temperatura dochodzi do 34 stopni niejeden z nas marzy o tych chłodnych miesiącach w roku. Jednak wśród osób związanych z grami planszowymi myśl związana z październikiem powiązana jest zawsze z jednym słowem… ESSEN! Gorączka Essen już się zaczęła, oczywiście w miarę zbliżania się dnia otwarcia targów SPIEL (20.10 - 23.10) będzie się ona nasiliła, ale i tak w głowach wydawców, autorów gier i graczy nazwa ta pali się już teraz jak wielki neon w środku nocy.

Przygotowania widać chyba najbardziej na BGG, gdzie powstało już sporo list powiązanych tematycznie z Essen. Mamy listę premier, listę dodatków, listę dodatków promocyjnych przygotowanych przez wydawców specjalnie na targi, są listy wydawnictw tam wystawiających, a do tego dochodzą listy życzeń graczy zarejestrowanych na BGG. Oprócz tego pojawiają kolejne promocyjne oferty kupna gier właśnie w Essen oraz dzienniki projektantów gier. Te ostatnie mają pokazać jak wiele pracy wnieśli oni do swoich produkcji oraz jak bardzo ich gra jest odkrywcza. Przy grach przewidzianych na ten rok widać datę wydania – październik 2011. Jak co roku wszystko zaczyna kręcić się wokół Essen.

W naszej redakcji nie jest inaczej. Kiedy do sprzedaży trafia właśnie numer 18 naszego magazynu my już od dawna pracujemy nad kolejnym wydaniem, a w tle pojawia się w naszych planach numer grudniowy. Nie będzie dla nikogo niespodzianką, co będzie jego głównym tematem. Od kilku tygodni wymieniamy się spostrzeżeniami, przesyłamy nasze listy życzeń, uzgadniamy kolejne materiały do „przedessenowego” wydania.

Papier nie jest jednak z gumy, a wyrozumiałość autorów tekstów ma swoje granice kiedy wyznaczam im kolejne gry do recenzji lub tematy do artykułu. Z wielkim żalem muszę przesuwać część recenzji i innych materiałów do kolejnego numeru. Ale i tak jestem zadowolony bo sporo naszych nowych pomysłów trafi już do tego wydania. Grać można nie wydając pieniędzy, możemy używać do tego nie tylko tradycyjnych plansz i elementów, gry mają swoje gatunki, a w dodatku można je wydawać bez posiadania dużego kapitału. To wszystko przecież warto opisać i przekazać naszym czytelnikom, którzy nie wszyscy są starymi planszówkowymi wyjadaczami związanymi z branżowymi stronami lub forum. Cały czas szukamy nowych pomysłów jak jeszcze lepiej pisać o planszówkach i jak przybliżać ten temat.

Na Facebooku też niewątpliwie głównym tematem są premiery w Essen. Cały czas wyszukujemy ciekawe tytuły i materiały o nich. W sumie chyba nie ma dnia, żeby coś nowego nie pojawiło się na ten temat w Internecie. Gry prezentują zarówno znani projektanci jak i ci, którzy chcieliby do tego grona dołączyć. To ostatnie cieszy mnie bardziej, bo liczę na tytuły małych, wydawnictw lub nieznanych autorów.

Nasza strona WWW też złożyła prośbę o chwilę zainteresowania z naszej strony. Nie jesteśmy pozbawieni uczuć więc i nią zaczęliśmy się zajmować bardziej. Strona jak kobieta - potrzebuje zainteresowania i nowych strojów ;) Już niedługo pokaże się Wam pewnie w nowej odsłonie.

Za oknem słońce wypala resztę chłodnego porannego powietrza, w głowach Essen goni się z myślą o śniadaniu… życzę Wam miłego weekendu :)

Galmadrin wydaje "Nightfall - edycja polska"

2011-08-25T16:31:00.004+02:00

Dobra wiadomość dla wszystkich miłośników krwistychkarcianek. Wydawnictwo Galmadrin wyda polską wersję gry Nightfall. Na temat tej wersji przeczytacie więcej zaraz po jej premierze w naszym magazynie, a teraz zapraszam na krótki wywiad jakiego udzielił nam DawidPawlica, właściciel wydawnictwa.

ŚGP: Galmadrin do tej pory nie było kojarzone z grami planszowymii karciankami?

Dawid Pawlica: Gry to nasza pasja, zajmujemy się w głównejmierze grami fabularnymi, ale planujemy także wydawanie karcianek, planszówek igier bitewnych. Bacznie obserwujemy światowy rynek gier i podążamy za jegotrendami, starając się sprostać oczekiwaniom miłośników i wydawać zawsze to conajlepsze. Chętnie podejmujemy współpracę z młodymi, kreatywnymi ludźmi dając imszansę rozwoju i wykazania się swymi zdolnościami. Naszym głównym celem jestwspieranie miłośników fantastyki na całym świecie oraz dostarczanie improduktów najwyższej jakości. W ramach działalności Wydawnictwa na polski rynektrafiła już gra fabularna "Zew Cthulhu 6 edycja". W następnejkolejności ukaże się gra karciana "Nightfall - edycja polska", orazdodatek do gry fabularnej "Zew Cthulhu" - "Gaslight". Mamyw planach wydanie między innymi kolejnych gier karcianych i planszowych, orazdwóch RPGów: "Legendy 5 kręgów 4 edycja", oraz "Ars Magica 5edycja".

ŚGP: Co skłoniło Was do wydania akurat gry Nightfall?

DP: Nightfall jest grą o budowaniu talii. Jest do tego grąnietypową, z innowacyjną mechaniką w postaci "łańcucha". Jest to grakarciana jakiej do tej pory nie było na polskim rynku, gra naładowana po brzegibardzo negatywną interakcją między graczami, co sprawia iż jest ona takgrywalna! Po za tym świetny klimat wzięty prosto ze "Świata Mroku":wampiry, wilkołaki, demony i ciągła walka!

ŚGP: Na jakim etapie są prace nad spolszczeniem gry?

DP: Grafiki, tłumaczenie i skład Nightfalla są już ukończone. Narazie nie chcemy niczego udostępniać, ale czytelnicy ŚGP mogą liczyć wkrótce naprezentację przykładowych kart.

ŚGP: Ile trwało tłumaczenie gry? Zrobiliście to we własnym zakresie?

DP: Tłumaczenie instrukcji, oraz wszystkich kart zajęło nam 2tygodnie. Przy tłumaczeniu świetną pracę wykonał Błażej Kubacki. Jest todoświadczony tłumacz, który pracował przy przekładach wielu gier fabularnych,książek, gier komputerowych, filmów i seriali. Brał udział min. w tłumaczeniach: Jim wie lepiej , Jakpoznałem waszą matkę, Heroes of Might and Magic V: DzikieHordy, Settlers V, Wiedźmin, MassEffect, Wampir: Requiem – edycja polska,Futurama i wiele innych.

ŚGP: Trudno było przekonać wydawnictwo AEG do polskiej wersjigry?

Oczywiście wymagało to sporo zachodu, ale udało się bezwiększych problemów. AEG to nasz partner biznesowy, z którym współpracujemy odpewnego czasu w kwestii wydania "Legendy 5 Kręgów 4 edycji" popolsku, więc mieliśmy nieco łatwiejszą drogę do uzyskania licencji.

ŚGP: Obecnie spodziewamy się już drugiego dodatku do Nightfalla, czymożemy liczyć również na ich polską wersję?

DP: Oczywiście, jeżeli tylko gra spodoba się polskim graczom (wco nie wątpimy!) będziemy chcieli wprowadzić na rynek dwa dodatki:"Martial Law" i "Blood Country".

ŚGP: Proszę powiedzieć na koniec kiedy premiera?

DP: Planowana premiera "Nightfall - edycja polska" tojesień tego roku, jednakże wszystko będzie zależało od drukarni, która drukujedla nas grę.

Okładka do K2: Broad Peak

2011-08-23T13:07:00.000+02:00

Okładka dodatku do K2 - Broad Peak (Adam Kałuża) wygląda mroźnie

Spis treści #18

2011-08-22T10:47:00.000+02:00

Mamy przyjemność zaprezentować pełny spis treści osiemnastego numeru naszego magazynu: opublikowaliśmy go w sekcji Numery naszej strony. Przypomnę - numer jest właśnie w drukarni i w ciągu kilku dni powinien trafić do sprzedaży.

Szalone Małpy - instrukcja pełna bananów

2011-08-22T07:27:00.001+02:00

W piątek na naszym profilu FB umieściliśmy informację o pierwszej, wydanej grze planszowej Łukasza Woźniaka - Szalone Małpy. Dziś mamy kolejne informacje dotyczące tej gry, czyli instrukcję. Jej recenzja na pewno też znajdzie się w ŚGP.

Bonus w ŚGP#18

2011-08-21T09:13:00.001+02:00

Chciałbym zaprezentować bliżej bonus, który razem z wydawnictwem Rebel.pl przygotowaliśmy dla Was w numerze 18. Zawiera on talię demonstracyjną towarzyskiej gry Dobble. Na jednej z kart znajduje się instrukcja gry - ledwie kilka zdań. Czytamy, odpalamy i tak robi się świetna zabawa :)



Jak ten zestaw ma się do pełnej wersji gry? Pełna wersja Dobble ma większe karty, na których znajduje się trochę więcej symboli i składa się z 55 kart, które gwarantują niezmiennie dobrą zabawę przez wiele godzin. Karty zamknięte są w metalowym pudełku, które można łatwo schować w plecaku lub torbie, gdy wybieramy

się na imprezę do znajomych lub spotkanie rodzinne.

Dzięki naszemu bonusowi poczujecie magię Dobble i zdecydujecie, czy odpowiada Wam ten rodzaj czarów ;)

Życzymy miłej zabawy!

GramoFUN - strona internetowa

2011-08-21T01:10:00.002+02:00

Uruchomiono oficjalną stronę GramoFUNu, czyli Płockiego Konwentu Gier Planszowych i Bitewnych. Impreza odbędzie się w Płocku, w dniach 1-2 października. Przypominamy, że ŚGP objął patronatem medialnym ten nowy konwent na planszowej mapie Polski.

Na celowniku - Duck Dealer

2011-08-20T19:20:00.000+02:00

Kiedyś razem z kumplem od planszy dyskutowaliśmy na temat klimatu w grach. Usłyszałem wtedy pamiętne słowa: „ dla mnie gra może być o d… Maryni, byle mechanikę miała dobrą”. Cóż, Duck Dealer jest właśnie taką grą. Co prawda Marynia w niej nie występuje, ale tematyka jest wystarczająco abstrakcyjna. Za to mechanizm… Lubiący naprawdę dłuuuuuugofalowe planowanie ruchów powinni być zadowoleni.

Zasiadasz za sterami wahadłowca i ruszasz na podbój kosmosu. Zadania, jakie na ciebie czekają są całkiem proste: handel, rozbudowa infrastruktury przemysłowej, zaopatrywanie poszczególnych planet w określone dobra. Duck Dealer bazuje na mechanice pick up & deliver (czyli weź coś i dostarcz gdzie indziej) podniesionej do potęgi. Kosmiczny handel opiera się na zbieraniu surowców, przetwarzaniu ich i sprzedaży. Surowce można przetwarzać kilkakrotnie, w coraz bardziej dochodowe dobra.

A jak w Duck Dealerze wykonywać akcje? I ile ich można wykonać?

Zależy od statku. Na promie można umieścić ładownie (wiadomo służą do przewożenia surowców/dóbr), moduły transportowe (czerwone – służą do poruszania statku), moduły handlowe ( niebieskie - do pobierania, sprzedawania i przetwarzania surowców/dóbr) i moduły budowlane (żółte – do budowania fabryk, przywilejów i szlaków kosmicznych). Im więcej sprzętu na statku, tym wolniej maszyna się porusza. W trakcie tury można gromadzić moduły lub ich używać – lecąc w kosmos.

Na czym polega piękno/koszmar Duck Dealera? Kilka tur można gromadzić żetony, by wykonać jeden fantastyczny lot i załatwić wszystko i wszystkich. Przewieźć pobrane surowce do nowo wybudowanych fabryk, przetworzyć i polecieć dalej. Wada? Planowanie fantastycznego lotu potrafi przegrzać mózgowe zwoje. Patrząc na planszę i zgromadzone żetony układasz w myślach ciąg zadań, które chcesz wykonać i podejmujesz decyzję – gromadzić dalej, czy lecieć? Tragedia zaczyna się, kiedy przeciwnik poleci pierwszy i zrealizuje część założeń, które zaplanowałeś. Twój misterny plan bierze w łeb i musisz ułożyć nowy. Wyczucie odpowiedniego momentu na działanie jest kluczowym elementem gry.

Na wstępie zaznaczyłem, że klimat w Duck Dealerze jest dość abstrakcyjny. Cóż, trudno nazwać racjonalnym budowanie kosmicznej potęgi z pisanek.

Albo gumowych kaczuszek.

Albo angielskich budek telefonicznych.

Nie oszalałem. To właśnie surowce wykorzystywane w grze. Teraz wyobraź sobie – przewozisz żółtą kaczuszkę i niebieską farbę, by w fabryce przetworzyć je na… Niebieską kaczuszkę. Logiczne prawda? Niebieska kaczuszka i odtwarzać CD posłużą do zbudowania religijnej potęgi. Jak? Nie pytajcie, ważne, że można na tym sporo zarobić.

Dotarłem do kosmicznej mety. Duck Dealer serwuje zabawę dla zaawansowanych graczy, którzy lubią planować długo, długo do przodu. Zwycięzcą zostanie ten, kto elastycznie dostosuje się do sytuacji na planszy i we właściwym momencie wykona optymalne ruchy. Niestety planowanie optymalnego ruchu zazwyczaj zajmuje trochę czasu. Na tyle dużo, by czekając na swoją turę w międzyczasie zagrać w inną grę na boku. Poza tym trudno spamiętać, co się z czego otrzymuje, a ikony są malutkie i mało intuicyjne. Design Duck Dealera przypomniał mi polskie gry planszowe z lat 90-tych. Niemniej każda rozgrywka w DD przyniosła mi sporo satysfakcji, zmuszała do kilkudniowych przemyśleń i wywoływała żywe dyskusje w gronie współgraczy. Spróbujcie sami.

Zdjęcia pochodzą z serwisu www.boardgamegeek.com

Patrona medialny: K2: Broad Peak - Adam Kałuża

2011-08-20T10:42:00.001+02:00

Mamy bardzo duże zaufanie do gier jakie tworzy Adam Kałuża. K2 bardzo szybko zdobyło uznanie nie tylko graczy w Polsce. Kiedy dowiedzieliśmy się, że Adam wydaje dodatek do K2 - Broad Peak wiedzieliśmy, że musimy objąć go patronatem medialnym. O dodatkach do dobrych gier trzeba mówić głośno. Zwłaszcza, że on sam zapowiada się równie znakomicie jak sama gra podstawowa.

Tytułowy Broad Peak to 12-ta góra na świecie (8051 m. n. p. m.), która znajduje się w Karakorum, w bliskim sąsiedztwie K2. Podczas pierwszej klasyfikacji nadano jej nazwę K3.

W zasadzie są to dwa dodatki w jednym pudełku, które nawiązują fabularnie do wielkich wyczynów polskich alpinistów - bohaterów światowego alpinizmu sportowego.

W 1984 r. Krzysztof Wielicki w stylu alpejskim zaatakował Broad Peak i jako pierwszy człowiek na świecie zdobył i powrócił z ośmiotysięcznika w ciągu jednej doby. Do tego wyczynu nawiązuje pierwszy dodatek.

Adam Kałuża: "Trasa w grze oparta jest na drodze którą przebył Wielicki. Zasady nie zmieniły się zbytnio w porównaniu do podstawki. Gra toczy się krócej o 3 dni (jeden kafelek pogody), gracze nie mogą używać namiotów, właściwie nie mają na ręce kart aklimatyzacji… więc co im pozostało? Kopanie jam śnieżnych. To wydaje mi się świetny nowy mechanizm. Gracz kopie jamę, może w niej się schować, przez co aklimatyzacja nie spada mu diametralnie (podobnie jak w namiocie). Jama może być używana tylko przez jednego himalaistę, ale dowolnego. Niestety jama po każdym dniu ulega częściowemu zniszczeniu. Po drugim należy ją zdjąć z planszy. Co daje takie rozwiązanie? Gra zyskuje na interakcji. Gracze mogą wykorzystywać opuszczane jamy, mogą wejść do nich i nie tracić aklimatyzacji. Bardziej niż w podstawce opłaca się tu iść dwoma himalaistami na raz."

Drugi dodatek opowiada o wydarzeniu z tego samego roku (15-17 lipca). "Wojciech Kurtyka i Jerzy Kukuczka postanowili zrobić coś, co do tej pory nie było do pomyślenia przez innych himalaistów, przetrawersować masyw Broad Peak (szczytów północnego, środkowego i głównego).

Gracze przemieszczają swoich himalaistów wzdłuż szczytów. Punkty zdobywają za przejście (zakończenie) trawersu oraz za zdobycie poszczególnych wierzchołków. Przemieszczać mogą się z północy lub południa. Dodatek ten kompletnie zmienia strategię gry. Ważna jest nie tylko wysokość, ale również, a może przede wszystkim zdobycie szczytów i zakończenie trawersu. Gracze mają do dyspozycji tylko jeden namiot, ale mogą go przenosić, i podobnie jak w dodatku pierwszym, warto prowadzić swoich himalaistów w miarę obok siebie. Ba, nawet trzeba. Jak w dodatku pierwszym jestem bardzo zadowolony z jam śnieżnych, tak tutaj z mechanizmu trawersu."

Podobnie jak przy K2 za oprawę graficzną odpowiada Jarek Nocoń. W pudełku znajdziemy dwustronną planszę (z jednej strony samotny Broad Peak, z drugiej masyw), żetony jam śnieżnych, żetony trawersu oraz żetony dodatkowych punktów zwycięstwa. Dodatek wymaga posiadania wersji podstawowej gry. Wydawcą K2 - Broad Peak jest REBEL.pl.

Profil gry w serwisie Boardgamegek.com,
"Broad Peak – czyli o co biega ;-)" - autor opowiada o swojej grze w serwisie Gamesfanatic.pl.

Patronat medialny: Drako - Adam Kałuża

2011-08-20T09:13:00.000+02:00

Miło nam poinformować, iż nasz magazyn objął patronatem medialnym nową grę Adam Kałuży - Drako.

W tej dwuosobowej grze na planszy ("...w cieniu rzadkich drzew porastających granice dolinki...") zmierzy się ze sobą grupa trzech walecznych Krasnoludów - łowców smoków (Morin, Brald, Urpen) oraz Czerwony Smok - siewca terroru w okolicznych włościach.

Drako to walka na śmierć i życie, w której pozbawiony możliwości manewrów, przykuty łańcuchem Smok będzie walczył o przetrwanie. Z drugiej strony Krasnoludy zrobią wszystko by pokonać swojego wroga, zdając sobie sprawę, że pomimo pułapki Smok jest dalej bardzo groźnym przeciwnikiem. Jeśli Krasnoludy zdołają zabić smoka zanim pęknie łańcuch pułapki (czyli zabraknie kart osobie nimi grającej) to wygrana będzie należała do nich. Jeżeli Smok jednak przetrwa lub pokona Krasnoludów to uda mu się uwolnić i odleci triumfując swoje zwycięstwo.

Za oprawę graficzną gry odpowiada Jarek Nocoń - autor grafiki do innej gry Adam Kałuży - K2. W grze oprócz planszy i kart znajdziemy figurki trzech krasnoludów oraz czerwonego smoka. Wydawcą gry jest REBEL.pl.

Instrukcja do gry,
Profil gry na Boardgamegeek.com (po angielsku),
"Drako – czyli jak to z łowcami było" auto opowiada o swojej grze.

Krok po kroku, pionek do pionka

2011-08-20T08:02:00.001+02:00

Właśnie odnieśliśmy nasz pierwszy sukces na drodze do zdobycia Waszego zaufania :) Pierwsze 100 osób polubiło nas na Facebooku. Mamy nadzieję, że liczba ta będzie wzrastać bo my nie zamierzamy się zatrzymywać.

Mamy kilka pomysłów, z których część będziemy chcieli zrealizować jeszcze w tym roku. Na pewno zmieni się nasze podejście do sposobu dostarczania informacji. Nie chcemy istnieć tylko na papierze. Profil na Facebooku i Twiterze to pierwsze kroki w tym kierunku.

ŚGP ma być platformą informacyjną, która na bieżąco przekazuje to co jest ciekawe i warte zainteresowania ze świata gier planszowych.Oczywiście wydanie papierowe magazynu jest cały czas naszym głównym priorytetem. W nim mają się znaleźć materiały, które zachęcą czytelników do jego kupna. Zdajemy sobie sprawę z zagrożenia jaki niesie ze sobą Internet dla tradycyjnej prasy, ale my chcemy jego możliwości wykorzystać do uzupełnienia tego co przeczytacie u nas w wydaniu papierowym.

W tym rok pojawią się jeszcze dwa numery ŚGP (#19 - październikowy, #20 - grudniowy) i już teraz mogę powiedzieć, że znajdziecie w nich dużo ciekawych artykułów, felietonów i recenzji gier. Nie są to tylko puste słowa ponieważ obecnie pracujemy już nad doborem ich do kolejnych wydań.

Od numeru 17 dodawane są do pisma specjalne dodatki związane z grami, które mają urozmaicić rozgrywkę lub zachęcić do poznania nowych gier. Chcemy, żeby tak już pozostało i będziemy się starali, żeby każdy kolejny numer zawierał jakiś dodatek.

W numerze grudniowym pojawi się oferta prenumeraty naszego magazynu. Jest to krok w kierunku czytelników, którzy mają kłopot ze kupieniem ŚGP w swoich miejscowościach. Będzie to pewnie również ułatwienie dla wszystkich - teraz wasz ulubiony magazyn dotrze prosto do Waszych domów :)

Chcemy być jeszcze lepsi i nie chcemy zawieść zaufania zarówno Was - naszych czytelników, jak i wydawnictw, sklepów oraz osób, które pomagają nam zdobyć materiał do kolejnych wydań.

Numer 18. już w drukarni

2011-08-17T19:03:00.001+02:00

Po wielu perypetiach i długich tygodniach oczekiwania wreszcie mogę ogłosić: osiemnasty numer magazynu trafił do drukarni! Dziś mam przyjemność zaprezentować jego okładkę i wszystko to, co zdradza. W numerze czeka Was m.in. zestaw recenzji gier japońskich, świetny artykuł o muzealnych zasobach akcesoriów do różnych gier, a także gigantyczny materiał poświęcony deck buildingowi, jednej z najpopularniejszych ostatnio mechanik gier karcianych. Nie zapominajmy o bonusie: tym razem mamy dla Was startową talię Dobble, znakomitej gry imprezowej. Do przeczytania już wkrótce - numer trafi do sprzedaży jeszcze w przyszłym tygodniu.

Osadnicy z Catanu w zupełnie nowej odsłonie

2011-08-17T09:24:00.002+02:00

Już w przyszłym tygodniu, do sklepów z grami trafi zupełnie nowa edycja gry Osadnicy z Catanu. Nowe polskie wydanie, przygotowane przez krakowską firmę Galakta, będzie oparte o najnowszą niemiecką edycję tego bestsellerowego tytułu: w pudełku znajdą się plastikowe pionki symbolizujące drogi, osady oraz miasta; zmieniona zostanie oprawa graficzna, a do gry zostaną dołączone plastikowe podstawki na karty. Zaktualizowaniu uległy także instrukcja oraz almanach osadnika, który będzie teraz w pełni kolorowy oraz wzbogacony o kompleksowy przykład przebiegu gry. Za przygotowanie nowej szaty graficznej odpowiedzialny jest Michael Menzel – jeden z najbardziej uznanych ilustratorów gier.

Zmiana z dotychczasowej edycji drewnianej na plastikową została podyktowana decyzją firmy Kosmos, która postanowiła, że wszystkie dostępne w Europie edycje gry mają mieć plastikowe elementy oraz jednolitą szatę graficzną.

Oczywiście zmiany dotyczą nie tylko gry w wersji podstawowej, ale także dodatków i rozszerzeń. Jako pierwsza do sprzedaży trafi nowa edycja podstawowej gry Osadnicy z Catanu. W ciągu kolejnych miesięcy gra będzie poszerzana o dodatki, które były dostępne dotychczas. Po wydaniu Żeglarzy z Catanu oraz Miast i Rycerzy z Catanu planowane jest przygotowanie polskiej edycji najnowszego dodatku – Kupcy i Barbarzyńcy z Catanu.

Ważna informacja: Edycji plastikowej nie będzie można łączyć z dostępną obecnie edycją drewnianą! Związane jest to między innymi z całkowitą zmianą szaty graficznej oraz zastosowania zapięć ramek, które jest inne niż to wykorzystywane obecnie.

Posiadacze edycji drewnianej jeszcze przez jakiś czas będą mogli dokupić dodatki i rozszerzenia do posiadanej edycji.

Osadnicy z Catanu to jeden z największych bestsellerów pośród nowoczesnych gier planszowych. Od czasu swojej premiery, która miała miejsce w 1995 roku, gra została wydana w ponad 30 krajach na całym świecie. Łączna liczba wszystkich egzemplarzy tego tytułu dawno przekroczyła 15 milionów! Tytuł ten zdobył wiele prestiżowych nagród na całym świecie, między innymi Spiel des Jahres 1995 oraz polski tytuł Gry Roku 2005.

Wydawcą polskiej edycji Osadników z Catanu jest Galakta.

Źródło: www.galakta.pl

Patronat medialny: Świat Dysku: Ankh-Morpork

2011-08-11T21:25:00.002+02:00

Phalanx Games Polska, wydawca gryplanszowej Boże Igrzysko,która zdobyła tytuł polskiej Gry Roku 2011, już jesienią wyda kolejny planszowyhit – grę „Świat Dysku: Ankh-Morpork” Martina Wallaca. Miło nam poinformować, że zostaliśmyoficjalnym patronem medialnym tego tytułu!

„Świat Dysku: Ankh-Morpork” to gra planszowa, której fabuła opiera się na cyklu książek Terryego Pratchetta o Świecie Dysku. Gracze (od 2 do 4 osób) rywalizują o wpływy w mieście Ankh-Morpork, wcielając się w role najważniejszych bohaterów książek Pratchetta (np. Lorda Vetinariego). Gra jest wydana na oficjalnej licencji twórcy Świata Dysku, dzięki czemu wypełnia ją klimat pełen magii i absurdalnego humoru, znany z książek mistrza.

Zasady gry są proste i intuicyjne, ich tłumaczenie zajmuje 5 minut, sama rozgrywka trwa godzinę. Gracze, za pomocą zagrywanych kart przedstawiających bohaterów i zdarzenia ze Świata Dysku, wykonują setki przedziwnych akcji, by zbudować swoje wpływy w mieście i przeciwstawić się działaniom przeciwników. Do walki o władzę mogą zwerbować każdego, od Żebraczej Ekipy i członków Straży Miejskiej, aż po kadrę Niewidocznego Uniwersytetu i samego Śmierć. Z tymi ostatnimi trzeba będzie oczywiście uważać…

Każdy gracz będzie posiadał inne (w dodatku tajne!) warunkami zwycięstwa, zatem poza planowaniem własnych ruchów grający będą musieli śledzić działania przeciwników i je umiejętnie sabotować. Wiele ról do odegrania i dróg wiodących do zwycięstwa gwarantują niepowtarzalność każdej rozgrywki.

Gra zostanie wydana w polskiej wersji językowej, a jej komponenty będą najwyższej jakości. W jej dużym i solidnym pudle gracze znajdą między innymi: kartonową planszę, drewniane figurki, ponad 130 kart i 50 monet, książeczkę zasad, karty pomocy dla graczy oraz dwunastościenną kostkę. Gra będzie dostępna w przedsprzedaży już we wrześniu.

Płocki Konwent Gier Planszowych i Bitewnych GramoFun

2011-08-10T07:52:00.000+02:00

Wzorem innych miast Płock podjął wyzwanie organizacji otwartej imprezyplanszówkowej i pragnie na stałe wpisać się do kalendarza imprez z gramiplanszowymi i zaznaczyć swoją obecność na mapie imprez ogólnopolskich.W dniach 1-2 października w najstarszym liceum w Polsce (rok zał 1180) im.Marsz. St. Małachowskiego w Płocku położonym na malowniczym TumskimWzgórzu niedaleko starówki odbędzie się konwent pn. Płocki Konwent GierPlanszowych i Bitewnych GramoFun. Patronat honorowy nad imprezą objąłPrezydent Miasta Płocka Pan Andrzej Nowakowski.

Organizatorami imprezy są dwa płockie stowarzyszenia Płocki Klub GierPlanszowych i Płocki Klub Fantastyki Fenris. Konwent podobnie jakwszystkie pozostałe tego typu imprezy, ma na celu propagowanie giertowarzyskich jako doskonałego sposobu na spędzanie wolnego czasu z rodzinąi przyjaciółmi. Chcemy podkreślić , że gry towarzyskie to nie tylko rozwójlogicznego i strategicznego myślenia, ale również świetny sposób naintegrację w grupie oraz gwarancja dobrej towarzyskiej zabawy.Jesteśmy wciąż w trakcie dogrywania szczegółów i ustalenia programu, alejuż teraz mogę uchylić rąbka tajemnicy, że na konwencie znajdą FUNpoczątkujący gracze, a także starzy wyjadacze planszówkowi i bitewni.Program komponujemy tak aby przyjemność z grania w planszówki znalazłynajmłodsze dzieci,młodzież oraz całe rodziny - słowem wszyscy. Dla geekówmamy do dyspozycji klubowe zbiory ponad 400 gier planszowych różnychgatunków.

Dla wytrawnych graczy bitewnych ekipa Klubu Fantastyki Fenris szykujepokazy i turniej (jeszcze nie jestem kompetentny aby o tym pisać wszczegółach ale następnym razem...) Niewątpliwą atrakcję dla tego fandomubędzie prezentacja nowego sytemu Neuroshima Tactics i mam nadzieje wspólnezmagania bitewne.

Świat Gier Planszowych objął patronatem Płocki Konwent Gier Planszowych i Bitewnych GramoFun.

Zmiany, zmiany

2011-08-09T22:33:00.001+02:00

Mam przyjemność poinformować, że w sierpniu następuje przekazanie pałeczki na stanowisku redaktora naczelnego magazynu. Numer #18, który w sierpniu po wielu perypetiach trafi wreszcie do sprzedaży, będzie dziesiątym i ostatnim przygotowanym pod moim przewodnictwem. Nad kolejnymi pracuje już Mirosław Gucwa, czyli nowy redaktor naczelny.

Życzę wszystkim: pismu, sobie, Czytelnikom i samemu Mirkowi, by z nowym zapałem, energią i głową pełną pomysłów kontynuował misję czasopisma. Chciałbym, by za jego rednaczowania ŚGP robił kolejne kroki w stronę prężnego, opiniotwórczego i ważnego dla wszystkich planszówkowiczów magazynu - takiego, jakim jest w naszych marzeniach. Sam zanadto się nie żegnam: dołączam do grona współpracowników i pewnie nie raz spotkamy się na łamach Świata gier planszowych.

Facebook, Twitter - nadajemy

2011-08-08T07:36:00.003+02:00

Rozpoczynamy naszą przygodę z Facebookiem i Twitterem. Nasze pismo jest kwartalnikiem więc ze względów technicznych nie jesteśmy w stanie publikować informacji w chwili ich powstania. Dlatego więc właśnie m.in. dzięki FB i Twitterowi (@SGPlanszowych) chcemy stać się pełną platformą informacyjną na temat gier planszowych i karcianych. "Lubcie" nas i polecajcie bo jesteśmy dla Was :)

Na celowniku - Innovation

2011-07-15T11:48:00.002+02:00

Bohaterem mojego dzieciństwa był pan Tomasz. Dociekliwy historyk sztuki, który po wuju odziedziczył przedziwny pojazd. Koszmarny wehikuł z silnikiem Ferrari 410 Superamerica. Z samochodu powszechnie się wyśmiewano, póki nie odkryto, że rozwija zawrotne prędkości i jeszcze potrafi pływać.

Skąd nawiązanie do powieści o Panu Samochodziku? Gra, o której chcę Wam opowiedzieć jest trochę jak wehikuł pana Tomasza. Brzydka na pierwszy rzut oka, ale jaki ma silnik!

Karl Chudyk zasłynął do tej pory tylko jedną grą: Glory to Rome (obecnie wychodzi w Polsce jako „Na Chwałę Rzymu”). Wizytówką Chudyka są gry brzydkie, ale pomysłowe i grywalne. Druga z gier Karla – Innovation, jest karcianką polegającą na rozwoju cywilizacji. Na stole ląduje 10 stosów kart reprezentujących dziesięć epok – od prehistorii po erę cyfrowej rewolucji. Im wyższa epoka, tym silniejsze karty. Obok układane są osiągnięcia (achievements) czyli clue gry. Zdobycie 4 kart osiągnięć jest jednym z wariantów wygranej. Można je zdobywać zbierając punkty lub surowce. Jedne i drugie dostępne są na kartach epok. Karty występują w pięciu kolorach i można je zagrywać w swoim polu gry na pięciu stosach. Mechanika rozgrywki jest stosunkowo prosta. W turze gracz ma do wykonania 2 akcje i może je poświęcić na dociąg (zawsze bierzemy najniższą dostępną kartę epoki), zameldowanie karty na stos przed sobą, zdobycie karty odkrycia (jeśli spełniamy warunki) lub odpalenie dogmy. Każda karta zawiera własną dogmę. Do zagrania potrzebne są surowce, które znajdują się na kartach już zagranych na stół. Dogma, czyli specjalna akcja, pozwala grającemu na różne nowe warianty zagrań: dociągnięcie karty z konkretnej epoki, zabranie kart przeciwnikom, wrzucenie kart z ręki na stos punktowy (z którego płacimy za odkrycia) i wiele innych. Pozostali gracze posiadający wymaganą lub większą ilość surowców również korzystają z dogmy gracza aktywnego lub się przed nią bronią (jeśli akurat muszą coś oddać). Pewnie zauważyliście już, że Innovation charakteryzuje się negatywną interakcją. I tak jest w istocie. W niepozornej karciance dostajemy kilka ciekawych narzędzi, by wnerwić współgraczy.

I o to chodzi.

Innym ciekawym mechanizmem jest możliwość rozsuwania stosów zameldowanych kart. Można rozsuwać w lewo, w prawo lub do góry uzyskując dostęp do surowców wymalowanych na kartach pod spodem. Fantastycznie pomyślana sprawa.

W ostatnich erach pojawiają się karty mogące wprowadzić nowe warunki zwycięstwa. Rozwiązanie wydaje się kontrowersyjne, lecz gracz musi najpierw taką kartę zameldować, a następnie, w wielu przypadkach, uzbierać odpowiednią ilość surowców, by uruchomić dogmę kończącą grę. Pozostali przy stole mają trochę czasu na reakcję. Z kontrowersyjnych ciekawostek występujących w Innovation należy wymienić kartę rozszczepienia atomu. Jeśli uda się ją odpalić - czyści wszystko. Gracze tracą uzbierane stosy kart i stosy punktowe, zostają tylko ugrane odkrycia, a nad stołem unosi się radioaktywny grzyb.

Szczerze polecam przyjrzeć się Innovation. Chociaż mam za sobą ledwie dwie rozgrywki, gra urzekła mnie nowymi rozwiązaniami, dawką interakcji, krótkim czasem gry (40 – 60min) i cywilizacyjnym tematem, który mimo karcianej formy nie został potraktowany w błahy sposób.

Do wad, a raczej wersji spornych należy grafika. Na kartach występują ikony, które może piękne nie są, ale za to praktyczne i funkcjonalne. Nie jestem też do końca przekonany o balansie gry, głównie dlatego, że za mało grałem w Innovation. Podczas rozgrywki wieloosobowej trudno zapanować nad sytuacją na stole. Bystry gracz jest w stanie ogarnąć swoją strefę gry i co najwyżej kontrolować pobieżnie najbliższych sąsiadów. Przy pierwszych partiach nie sposób ogarnąć całości. Żeby dobrze się bawić w Innovation potrzeba wielu partii i doświadczenia. Niestety karciankę ciężko zdobyć, bo nie dość, że występuje w niewielkim nakładzie, to jeszcze nie do kupienia w Polsce.

Nie mniej naprawdę warto poznać tą grę.

Zdjęcia pochodzą z serwisu www.boardgamegeek.com

Fair Play tuż tuż!

2011-06-21T13:49:00.002+02:00

Serdecznie zapraszamy do Nowego Sącza na 4 Letni Festiwal Gier Fair Play. Przypominamy, że odbędzie się on już w najbliższy weekend, czyli 24-26 czerwca. W rozszerzeniu wieści plakat z pełnym programem imprezy, nad którą nasz magazyn sprawuje patronat. Do zobaczenia przy planszy!

Plakat - kliknij, aby powiększyć

Archiwalnie na GamesFanatic.pl

2011-06-03T20:10:00.000+02:00

W serwisie GamesFanatic.pl udostępniono pierwszy z artykułów z archiwalnych numerów "Świata gier planszowych". Jak pisze Jacek Nowak, były redaktor naczelny naszego magazynu,"zaczynamy od tekstu numeru z samych początków – dzisiaj artykuł u życiu i twórczości Reinera Knizii. Weźcie proszę pod uwagę, że pierwszy numer ŚGP ukazał się w roku 2007, w związku z tym wiele opinii i stwierdzeń z artykułu dziś jest już nieaktualnych. Jednak zdecydowaliśmy się publikować artykuły w oryginalnej postaci, ograniczając się najwyżej do drobnych zmian redaktorskich.". Polecam z całego serca!

DUNGEONEER: Grobowiec Króla nieumarłych - Tomasz Wilczek

2011-05-23T22:18:00.001+02:00

[Tekst nadesłany na Konkurs na Recenzję]

„Ilu bohaterów potrzeba, żeby zapalić pochodnię?”

- Dołóżcie drew do ogniska, a potem opowiadajcie co wiecie o tym grobowcu, dobry człowieku... – głos rycerza w lśniącej zbroi, paladyna imieniem Roderyk, brzmiał pewnie i zdawał się wlewać w serca zebranych jakowąś otuchę.

- A jużci, że opowiem. – Miejscowy cisnął chrustu do ognia i odwrócił się w stronę słuchaczy. – Złe to miejsce, bardzo złe... Nie radziłbym zagłębiać się w korytarze Grobowca, bo spotkać tam można przeróżne demony, plugastwa, a nawet samego Kró... Kró... Kró...

- Wykrztuś to w końcu, bo cię trzepnę toporkiem! – dłubiący dotąd w nosie krasnolud nie wytrzymał napięcia.

- ...Króla Nieumarłych!

Po chwili ciszy odezwała się postać w zielonym płaszczu:

- To zadanie dla nekromanty...

- Albo dla wybitnej i pięknej czarodziejki, takiej jak ja! – elfka Lorel zatrzęsła starannie zaczesanymi lokami.

Następnego dnia cała czwórka bohaterów stanęła na progu grobowca.

WYŚCIG PO SŁAWĘ

W grze Dungeoneer: Grobowiec Króla Nieumarłych wcielamy się w jednego ze śmiałków, którzy do tytułowego przybytku wstępują, by okryć się nieprzemijającą sławą. Na początku rozgrywki losujemy, czy będzie to paladyn, krasnolud, nekromanta, czarodziejka, darkling, czy też nekrowojownik. Każda z postaci ma przypisaną specjalną umiejętność, a także różni się od pozostałych liczbą punktów określających siłę, umiejętności magiczne, szybkość, maksymalną ilość aktywnych Skarbów oraz tzw. Darów Losu.

Bohaterowie wkraczają do ciemnych, nieprzyjemnych, oślizłych lochów nie dla zabawy, ale po to, by bardowie w najdalszych zakątkach królestwa śpiewali o ich czynach. Dlatego, po wylosowaniu bohatera, którego krokami pokierujemy, nadchodzi czas na dobranie Heroicznych Zadań, z którymi przyjdzie mu się zmierzyć. Ten z grających, który jako pierwszy wypełni trzy Zadania – wygrywa. Jednak nie jest to wcale takie proste – podziemia obfitują wszak w różnego rodzaju bestie i pułapki, a także sami bohaterowie mogą walczyć między sobą. Dlatego jest jeszcze druga droga do zwycięstwa – zostać ostatnim żywym bohaterem na planszy.

CO W PUDEŁKU?

W pudełku znajdziemy 110 kart, kostkę sześcienną, żetony oraz tekturowe podobizny bohaterów, które włożone do plastikowych podstawek, ładnie prezentują się na planszy. No właśnie, a z czego ta plansza? W trakcie gry budowana jest na bieżąco z dociąganych przez kolejnych graczy kart. Na początku na stole leży tylko karta „Próg grobowca” oraz po jednej karcie przylegającej do każdego z jej boków. W ciągu kolejnych tur dodawane są kolejne karty Mapy, co odzwierciedla stopniowe odkrywanie podziemi przez bohaterów.

Oprócz kart Mapy, Bohaterów i Zadań, są jeszcze karty Punktów (o nich za chwilę) oraz karty Przygody. Tych ostatnich jest największy stosik. W każdej turze mamy do dyspozycji pięć kart Przygody na ręce, a zawierają one Dary Losu – zdolności bohatera, Skarby – przydatne artefakty, Nieszczęścia – przeróżne uprzykrzacze życia oraz Spotkania – niestety nie z królewną Śnieżką, a potworami bądź pułapkami.

MECHANIKA

Poszczególne tury dzielą się na fazy: Władcy Lochu, Budowy oraz Bohatera. W czasie fazy Budowy dodaje się do planszy kartę Mapy. W czasie fazy Bohatera przemieszcza się swoim śmiałkiem, próbuje wykonać Zadania lub atakuje innych bohaterów. Mechanizm rozgrywki opiera się na zbieranych podczas przedzierania się przez lochy punktach Chwały i Groźby. Za każdym razem, kiedy wchodzimy do kolejnej części podziemi, przesuwamy znaczniki punktów Chwały i Groźby o tyle pól, ile wskazuje dana lokacja. Zdobytą Chwałę wymienić można na Skarby lub Dary Losu. W ten sposób zaopatrzyć możemy naszego bohatera na przykład w „Drewnianą tarczę”, która uchroni go jednorazowo przed otrzymaniem rany, albo też przygarniamy „Mrocznego Kiciusia”, który podwyższa umiejętności magiczne naszej postaci o 1 punkt, a dodatkowo „broni aż do śmierci” (można zdecydować się na odrzucenie tej karty, by uniknąć rany).

Ciekawie prezentuje się zarządzanie punktami Groźby. Używa się ich w fazie Władcy Lochu, na początku tury. Gracz wciela się wtedy w złego Władcę Lochu i wysyła potwory, stawia pułapki, bądź w inny sposób szkodzi współgrającym (wykorzystuje się wtedy karty Nieszczęść i Spotkań). Aby zaatakować potworem przeciwnika, należy wydać JEGO (przeciwnika) punkty Groźby. Tak więc im ktoś bardziej eksploruje podziemia i wchodzi do komnat oznaczonych dużą liczbą punktów Groźby, tym bardziej narażony jest na ataki ze strony pozostałych graczy w trakcie ich fazy Władcy Lochu. Druga strona medalu jest taka, że pomieszczenia o dużej liczbie punktów Groźby, przynoszą także sporo punktów Chwały, które można wydać dla wzmocnienia swojej postaci.

Walki pomiędzy bohaterami a potworami (lub też bohater versus bohater) rozpatruje się przez dodanie wartości porównywanego atrybutu (np. siły) oraz ilości oczek wyrzuconych na kości z sumą wartości atrybutu i liczby oczek wyrzuconej przez oponenta. Rozwiązanie to łączy przemyślany rozwój postaci (atrybuty można zwiększać przez używanie Skarbów i Darów Losu) ze sporą dawką losowości.

KLIMAT

Przede wszystkim jednak w Dungeoneerze liczy się atmosfera przygody. Dobrze, kiedy graczom uda się wczuć w odgrywanych herosów. Należy przy tym zaznaczyć, że autorzy gry podeszli do materii fantasy z jajem, więc we „wczuwaniu się” zalecana jest dawka autoironicznego humoru. Świetnie klimat budują nazwy kart i podpisy pod nimi. Np. na karcie „Mroczny Kiciuś” czytamy: „Miau. Powiedziałem MIAU!”, na Darze Losu „Odparcie” (powodującym odrzucenie wskazanego atakującego potwora) widnieje natomiast podpis: „Idź sobie, zły potworze.”, a na karcie „Świętsza Latarnia”: „Ta święta latarnia jest bardziej święta, niż pierwotna święta latarnia!”. Do codziennych rozmów z moją żoną przeniknął natomiast wierszyk z karty szczuropodobnego plugastwa o wdzięcznej nazwie „Bedfaggon”: „Dobrej nocy, słodkich snów. Bój się Bedfaggona kłów”.

Należy także pochwalić grafików, którzy stworzyli świetne ilustracje do kart. Przypominają one grafiki z Magic: The Gathering i tak samo, jak w przypadku tej kolekcjonerskiej karcianki, dodają grze uroku.

Zadania, które przyjdzie nam wykonać, są iście heroiczne. Jedno z nich, o nazwie „Dziewica w opresji” polega na eskorcie rzeczonej dziewicy z lokacji „Wewnętrzne Sanktuarium” do „Progu grobowca”. Bohater podejmujący się tego wyzwania, kiedy już znajdzie się w „Wewnętrznym Sanktuarium”, kładzie żeton reprezentujący dziewicę na karcie Zadania i do czasu, aż bezpiecznie przeprowadzi ją do wyjścia z podziemi, ma obniżoną o 1 punkt szybkość (coż, widocznie dziewczyna niemiłosiernie się wlecze). Kiedy uda mu się tego dokonać, może zerknąć na dół karty, gdzie czytamy o kobiecej wdzięczności: „I ty każesz się nazywać bohaterem? Co to ma być za ratunek? Pewnie teraz będziesz chciał się ze mną ożenić, co?”. Inne zadania polegają na zgładzeniu jakiegoś potwora, eskorcie czarodzieja, złapaniu magicznej ryby, a są też takie, do wykonania który należy zranić siebie samego lub wyrzec się swojej umiejętności specjalnej albo Skarbu czy Daru Losu.

Po wykonaniu Zadania bohater otrzymuje nagrodę określoną na karcie. Wszystkie Zadania w Dungeoneerze: Grobowcu Króla Nieumarłych skutkują podniesieniem Poziomu postaci – tak jak w grach role playing, tak i tu podnoszą się wtedy współczynniki atrybutów bohatera. Poza tym wykonanie części Zadań dodaje 1 punkt Życia oraz kilka punktów Chwały, a w przypadku „mrocznych” Zadań (tych, gdzie poświęca się swoje zdrowie bądź umiejętności) wzrasta ilość punktów Groźby.

DLA KOGO?

Ze względu na stosunkowo dużą ilość reguł Dungeoneer nienajlepiej nadaje się do wyciągnięcia w trakcie imprezy albo grania z osobami, które dopiero zaczynają przygodę z planszą – chyba, że znają papierowe bądź komputerowe gry role playing.

Poza tym nie będzie się raczej podobał graczom, którzy tematykę fantasy omijają szerokim łukiem. Także losowość może być sporym minusem tej gry. Oprócz szczęścia w kościach, które mają wpływ na każdą walkę, wiele zależy także od tego, czy lokacje, w których mamy Zadania do wykonania, znajdą się szybko (i blisko nas) na planszy. Chociaż ten ostatni aspekt można zmodyfikować przez opcjonalną zasadę, że całe podziemia układa się przed rozpoczęciem gry – moim zdaniem traci jednak na tym klimat.

Natomiast wszystkim, którzy poświęcą trochę czasu na zaznajomienie się z regułami i znajdą radość w odkrywaniu pachnących stęchlizną lochów, gra powinna przypaść do gustu. Poza tym, plusem jest niewygórowana cena. No, chyba że ktoś będzie chciał zebrać całą serię gier w świecie Dungeoneer. W tej chwili w Polsce dostępnych jest już 5 dodatków, pozwalających na zabawę w innych częściach królestwa, z nowymi bohaterami, potworami, rodzajami zadań i tak dalej... Poszczególne zestawy Dungeoneer można łączyć ze sobą, albo grać w każdą część oddzielnie.

GRA PRZYGODOWA

OCENA: 7,5

Złożoność gry (1-5): 3

Liczba graczy: 2-4

Czas rozgrywki: ok. 60 min.

Wydawca: Galakta

Autor: Thomas Denmark

Skalowalność: 2 – dobrze, 3-4 – świetnie

Cena: 45 zł

Plusy i minusy: + klimat, humor, cena, ilustracje na kartach, duża interakcja między graczami

- tylko dla lubiących fantastykę, duża losowość, interakcja między graczami ma charakter negatywny, co nie wszystkim może się podobać

Tomasz "Galador" Wilczek

Mistrzostwa Polski Dominion i Carcassonne

2011-05-23T21:31:00.000+02:00

W październiku w Łodzi odbędą Mistrzostwa Polski jednych z najpopularniejszych gier planszowych w Polsce i w Europie: Dominion i Carcassonne. Impreza kierowana jest nie tylko do fanów gier planszowych. W kwalifikacjach może wziąć udział każdy
. Cała impreza rozpoczyna się już w maju, kiedy to mają miejsce pierwsze eliminacje w Gdyni. Łącznie jest ich 8, organizowanych w największych miastach Polski i mają wyłonić 24 graczy biorących udział w finale, który odbędzie się 02.10.2011 na targach zabawek Games & Toys w Łodzi. Główną nagrodą jest wyjazd na mistrzostwa świata do Essen w Niemczech. Ponadto do wygrania jest wiele gier planszowych ufundowanych przez organizatora oraz sponsorów.

Więcej informacji na:
http://dominion.bard.pl
http://carcassonne.bard.pl

"Zagraj z mamą" w Sztumie

2011-05-11T10:12:00.000+02:00

Zapraszamy na turniej gier planszowych, który w Dzień Mamy, 26. maja, odbędzie się w sali zamkowej Sztumskiego Centrum Kultury. W programie turnieje z nagrodami, pokazy gier planszowych, a przede wszystkim masa świetnej, familijnej zabawy! świat gier planszowych patronuje tej imprezie.

Nie wiem, a w co Ty byś zagrał/a?

2011-05-04T17:08:00.030+02:00

Czasem patrzę na nasz regał z grami i mam spory problem. Trochę się tych gier uzbierało (zwłaszcza gdy dokonaliśmy fuzji obu kolekcji), ale nadal są to w większości pozycje, które lubię i które mam nie przez przypadek. A jednak gdy tak na nie patrzę, a to okropne pytanie kołacze się wciąż od jednego neuronu do drugiego na próżno szukając odpowiedzi, zaczynam wpadać w panikę. Nie jest to żadne z pytań w stylu: czemu tego tak mało/czemu tego tak dużo/ile to wszystko kosztowało?! którymi w zależności od wersji, zasypują nas mniej lub bardziej planszówkowi znajomi. Jest to najgorsze, najtrudniejsze pytanie świata. W CO CHCESZ ZAGRAĆ?

Jeśli tak jak ja cierpicie na tę, zaiste poważną, chorobę zwaną Niezdecydowaniem lub dotknięty jest nią któryś z Waszych bliskich lub znajomych, z którymi zwykle grywacie, nie ma na nią lepszego lekarstwa niż... kolejna gra. Za to nie byle jaka. Jej tytuł: "I Don't Know, What Do You Want To Play?" mówi sam za siebie.
Jest oparta na bardzo prostym pomyśle, a w oka mgnieniu rozwiąże problem z wyborem tytułu, w który wszyscy chętnie zagrają. Całość komponentów tej gry to talia, w której każda karta poświęcona jest jednej grze z Waszej kolekcji.

Ale skąd coś takiego zdobyć? Zrobić samemu! Żeby wykonać "I Don't Know, What Do You Want To Play?" potrzebne jest konto w serwisie boardgamegeek.com a na nim aktualna lista Waszych gier. Myślę, że wielu z Was takie konta posiada, a nawet jeśli nie, to polecam je założyć, nie tylko w celu zabawy z naszą małą gierką. Macie konto a lista gier jest już aktualna? Zatem teraz wystarczy jedynie dostęp do komputera z internetem (co jeśli czytacie te słowa, chyba nie jest problemem), krótki tutorial (to zapewniam ja) oraz papier, drukarka i nożyczki (zajmie chwilę, więc szef nie powinien zauważyć).

Krok 1
NA TEJ STRONIE w serwisie boardgamegeek.com znajdziecie plik "idkdeck_full_5.zip", który ściągamy na komputer i rozpakowujemy do dowolnego, nowego folderu. Następnie otwieramy program uruchamiając plik o nazwie "BGG2nanDECK"
Krok 2
Uruchomi nam się program jak na zdjęciu poniżej, którym w zaznaczonym miejscu wpisujemy naszą nazwę użytkownika z serwisu BGG, a następnie klikamy przycisk "load from user". Teraz program ściąga sobie informacje o naszych grach...Krok 3
... które już po chwili zobaczymy w oknie po lewej, u góry. Teraz mamy możliwość usunięcia niechcianych pozycji. Jedyny mankament to brak nazw gier i konieczność ich szukania po numerze z BGG. Całe szczęście, gdy pierwszy raz tworzymy naszą talię nie ma to większego znaczenia. Gdy będziemy gotowi klikamy zatem "Load games", przycisk zaznaczony po prawej. Z rzeczy ważnych - nad przyciskiem możemy zaznaczyć czy program weźmie pod uwagę same gry, same dodatki lub wszystko razem.

Krok 4
Teraz lista naszych gier pojawiła się w środkowym oknie. Tak jak zaznaczyłam na dole, przy pozycji "Script nanDECK" możemy wybrać jedną z kilku różnych stylów grafik dla naszych kart , różniących się nie tylko samym wyglądem, ale też ilością informacji o danej grze (przykładowe karty: DCorrin, Solamar, SawHat, OnlyHuman, Grithog). Gdy już się zdecydujemy, klikamy znajdujący się po prawej "Run nanDECK".
Krok 5
Pojawi się drugie okno, w którym wybieramy "Validate DECK"Krok 6
A gdy program przemieli dane i wyrzuci na dole komunikat "Deck valid" pojawi nam się możliwość kliknięcia w "Build DECK" co niezwłocznie czynimy.
Krok 7
Program tworzy talię z naszymi grami. Możliwość przewijania i podglądania kart pojawi się po prawej stronie. Jeśli wszystko nam się podoba, klikamy w znajdujące się po lewej "print deck"(drukowanie) lub "create PDF" (jeśli plik chcemy wydrukować później).
Krok 8
W pliku PDF z naszą talią będziemy mieli gotowe do wydrukowania i pocięcia strony ze standardowo 9 kartami na jednej stronie.Teraz wystarczy już tylko całość wydrukować i pociąć tak, by powstała talia. Sądzę, że z wyborem papieru, jego grubości i faktury poradzicie sobie sami. :) Ja całość nadrukowałam na papierze samoprzylepnym, który po naklejeniu na kolorowy brystol pocięłam nożykiem do papieru, a gotowe karty wylądowały w koszulkach. Efekt jak na zdjęciu:
Wiemy już jak zrobić "I Don't Know, What Do You Want To Play?", czyli dobrze byłoby też wiedzieć jak się w nią gra. Są różne warianty. Podstawowe zasady (dostępne tu) niezbyt przypadły mi do gustu. Można by też po prostu wylosować w ciemno jedną kartę (co i tak jest łatwiejsze niż żonglowanie pudełkami, na które przy chęci losowania byliśmy zdani wcześniej), ale chyba wszyscy lepiej by się poczuli mając wrażenie, że wybraliśmy grę wspólnie. No i, że w cały ten proces zostały wplątane jakieś decyzje (nie tylko kto czego się napije).

W jednej z ciekawszych wersji, wszystkie karty rozdajemy pomiędzy graczy (może być problem jeśli macie dużą kolekcję), a następnie każdy wybiera z ręki jedną kartę, którą kładzie bądź na discard, bądź na stosik kart z grami, w które chcecie zagrać. Teraz całą "rękę" przekazuje graczowi po lewej (jak w 7 wonders) i tak w kółko, aż wszystkie karty zostaną rozdysponowane na dwa stosy. Kolejny etap to ponowne rozdanie graczom wszystkich kart, oczywiście ze stosiku, na którym wylądowały gry do zagrania. Znów zostaną dwie kupki, znów rozdajemy i tak w kółko, aż na stosie gier do zagrania pozostanie już tylko kilka kart, z których wtedy losujemy jedną kartę z grą, która wyląduje na stół.

Druga wersja, moim zdaniem ciekawsza (z niej zwykle korzystamy) jest bardziej przydatna przy większej kolekcji gier, a także mniej żmudna i zajmująca mniej czasu. Każdy gracz otrzymuje żetony veto wg równania: liczba gier/(liczba graczy x 3) - czasem daje to dość sporo, więc dostosowujemy ich liczbę według potrzeb. Na stół wykładamy trzy odkryte karty ze stosu. W swojej kolejce musimy zaproponować jedną z tych gier do zagrania lub oddać żeton veto i odrzucić wszystkie trzy karty, a potem zaproponować coś z nowodociągniętych. Kolejna osoba akceptuje nasz wybór lub znów wykorzystuje żeton veto, tym razem odrzucając wszystko lub tylko zaproponowaną kartę. Gdy karta wskazana przez jednego z graczy przetrwa całe kółko - udało się! Mamy konsensus i grę, w którą w miarę chętnie zagrają wszyscy.

"I Don't Know, What Do You Want To Play?" jest dla mnie nie tylko sposobem na trudne decyzje, ale też świetną zabawą. Łatwiej jest grać, jeśli wszystkie osoby znają gry przedstawione na kartach, choć nie jest to konieczne (informacje na nich zawarte pozwalają się szybko zorientować o charakterze danej gry). Talię, z której będziemy wybierać można też prosto dostosować do liczby graczy (np. odrzucić wszystkie gry na max. 4 graczy gdy mamy 5 chętnych) lub do czasu jaki mamy (chcemy coś długiego, wywalamy wszystko co trwa 60 i mniej minut).
W dwie osoby, które znają swoje gry i swoje (nie do końca zbieżne preferencje) growe, w wariancie z żetonami veto, "I Don't Know, What Do You Want To Play?" stale się rozgrywką prawdziwie taktyczną. Na porządku dziennym są stałe, ciche kombinacje co zaproponować, by przeciwnik jak najszybciej wypstrykał się ze swoich żetonów i pozostał zdany na łaskę naszych wyborów. Ostrożnie, by nie przeholować. Gdy z szelmowskim uśmiechem proponuję coś, co jestem pewna, że zostanie odrzucone, za chwilę okazuje się, że przechytrzyłam samą siebie i gra sfruwa z półki na stół. Zachowanie pokerowej twarzy jest niezbędne gdy przeciwnik, wciąż z możliwością vetowania, odsłania trzy karty wśród, których pojawia się dawno zapomniany tytuł, w który (nagle olśnienie) MUSZĘ zagrać (a wiem, że nie spotka się to z akceptacją z drugiej strony). O tak, ta prosta rozgrywka potrafi dostarczyć wielu emocji.

Niektórzy mądrzy pewnie stwierdzą, że "I Don't Know, What Do You Want To Play?" nie do końca jest grą (nie ma w niej przecież zwycięzcy, oh, nie!) a bardziej zabawą. Co innego, że jest to zabawa dość przydatna, a w moim przypadku, też niezwykle wciągająca (i uspakajająca skołatane nerwy). Bo odkąd patrzę na regał i widzę na nim "I Don't Know, What Do You Want To Play?" już zawsze wiem w co chcę zagrać. Przynajmniej na początek.

Zapraszamy na Gratislavię!

2011-05-04T11:39:00.000+02:00

Siódma edycja Wrocławskiego Festiwalu Gier Planszowych Gratislavia już 14-15 maja. Zapraszamy wszystkich miłośników planszówek: zarówno wytrawnych znawców, jak i tych, którzy dopiero zaczynają swoją znajomość z grami planszowymi. Na wszystkich czeka szeroki wybór ponad 200 gier o zróżnicowanym stopniu zaawansowania i różnorodnej tematyce. Nasi wolontariusze – „niebieskie koszulki” – pomogą w wyborze odpowiedniej gry i tłumaczeniu zasad. "Świat gier planszowych" jest patronem wrocławskiej imprezy.

Tym razem pokój tematyczny będzie przeznaczony dla miłośników detektywistycznych zagadek i kryminalnych tajemnic. Uczestnicy będą mogli poczuć się jak prawdziwi detektywi, nie tylko główkując nad planszą, ale i rzucając się w wir wydarzeń. Stowarzyszenie Wielosfer przygotowało wyzwanie dla najodważniejszych. Stworzona przez nich gra „Cluedo LIVE” przeniesie uczestników wprost na miejsce zbrodni. Będą mieli do wyboru jedną z sześciu ról, a ich zadaniem będzie rozwikłanie zagadki tajemniczej śmierci znanego profesora.
Poza tym, jak zwykle, wiele konkursów i turniejów, w tym, tradycyjna już, Wielka Wrocławska. Prezentacje znanych tytułów, nowości wydawniczych i gier, które swoją premierę będą miały na Gratislavii. Będzie można również wziąć udział w eliminacjach do Mistrzostw Świata w Agricoli. Dzięki wsparciu sponsorów, przygotowaliśmy stos nagród, które czekają na zwycięzców licznych turniejów i tych, którym dopisze szczęście w losowaniu.

Wstęp na imprezę jest bezpłatny.

Więcej informacji, program imprezy oraz pełna lista gier na stronie: www.gratislavia.pl.

Informacje praktyczne:
Termin: 14-15 V 2011, sobota: 10:00-20:00, niedziela: 10:00-18:00.
Miejsce: Centrum Naukowo Dydaktyczne Uniwersytetu Przyrodniczego Pl. Grunwaldzki 24a.

Wiszące ogrody

2011-05-01T21:15:00.001+02:00

Hanging Gardens, bohaterka dzisiejszej recenzji, jest idealną grą, by pokazać efekty lenistwa twórcy. Niestety Din Li Tsan nie wykazał się jakąś lotną inicjatywą tworząc swoją grę.

Wiszące ogrody Semiramidy zaliczane do cudów świata już nie istnieją. Wiadomo tylko, że były przykładem sztuki ogrodnictwa i wyrazem miłości króla Nabuchodonozora II do żony Amytis i ojczystego kraju.

W grze planszowej motyw ogrodów jest tłem dla rozgrywki przypominającej układanie puzzli. Podstawą mechaniki są karty budowy. Każda karta podzielona jest na sześć parceli. Pojedyncza parcela może być niezabudowana lub zawierać jedną z czterech budowli: taras, park, arkadę lub fontannę. Są karty tylko z jednym bajorkiem lub całym rzędem tarasów, albo trzema różnymi budowlami rozrzuconymi po całej karcie. Karty układamy jedna na drugiej, w taki sposób, by budowle jednego typu łączyć w grupy. Obowiązuje zasada, że najpierw musimy przygotować grunt pod zabudowę, czyli zadbać o odpowiednią ilość pustych parceli, by w przyszłości ułożyć na nich karty z budowlami. Po stworzeniu grupy można postawić na niej świątynię i jako nagrodę wybrać żeton z elementem architektury ogrodu. Generalnie należy zebrać odpowiednie kombinacje żetonów danego typu.

Na placu budowy panuje spory ruch, gracze rozbudowują swoje ogrody, czasem miejsca na stole brakuje. Tworząc minimalną (3 szt.) grupę budowli mamy bardzo ograniczony wybór żetonów (tylko pierwsza para). By zwiększyć możliwość wyboru trzeba tworzyć większe grupy. I tu wychodzi lenistwo autora. Otóż elementy architektury ogrodu układane są na planszy losowo. Często nie ma potrzeby budowania dużych grup, bo żeton którego potrzebujemy jest dostępny w pierwszej parze. Zasada frustruje tym bardziej, że niektóre żetony są lepsze od innych i jakoś naturalnie narzuca się myśl, że powinny być trudniej dostępne.

Inną wadą gry jest dobór kart budowy. Na początku tury wykładanych jest tyle kart ilu ludzi przy stole i poczynając od prowadzącego, każdy gracz dobiera jedną kartę. Siłą rzeczy ostatni człowiek nie ma wyboru – zbiera co zostało. Często karta zupełnie nie pasuje i pozostaje ją tylko odrzucić. Sytuacje, których gracz nie ma wyboru niestety występują w grze. Może niezbyt często lecz nie powinno ich być wcale.

Myślę, że w przypadku Hanging Gardens zabrakło odpowiedniej ilości testów w różnych środowiskach graczy. Zabrakło też wyobraźni autorowi. Zabawa z układaniem kart i tworzeniem grup jest całkiem dobra ale przy wyborze kart budowy brakuje więcej opcji. Praktycznie od pierwszych rozgrywek wykładałem o jedną kartę więcej, by ostatni gracz miał z czego wybierać. Świetnym rozwiązaniem byłoby wprowadzenie licytacji, by wyłowić wśród graczy kolejność dobierania kart. Inna sprawa – żetony. Również szybko wprowadziłem własną zasadę, że żetony lepiej punktujące dostępne są dopiero po wybudowaniu dużej grupy budowli.

Wiszące ogrody są grą, w którą da się zagrać, tyle, że rozgrywka będzie zgrzytać. W sektorze podobnych gier rodzinnych zdecydowanie bardziej polecam Alhambrę z mechanizmami prostymi, eleganckimi i grywalnymi. Na plus Hanging Gardens zaliczyć można wykonanie – kolorowe, ładne karty i żetony, grafiki całkiem przyjemne. Aż się prosi, by kupić pudełko w jakiejś promocji, a elementy wykorzystać do stworzenia własnej, ciekawszej gry.

Aż dziw bierze, że Hanging Gardens zostały w 2008 roku nominowane do Spiel des Jahres.

Guillotine- Maciej Kwiatek

2011-04-30T18:41:00.001+02:00

[Tekst nadesłany na Konkurs na Recenzję]

Do czego mogą doprowadzić dworskie maniery – czyli recenzja gry Guillotine

Jakkolwiek mroczne może to się wydawać, w środowisku katów też istniało zjawisko konkurencji, a najlepsi w oprawianiu mogli liczyć na zdecydowanie większe pieniądze za swoje usługi. W grze Guillotine autorstwa Paula Petersona wcielamy się w konkurujących katów podczas Wielkiej Rewolucji Francuskiej a naszym zadaniem jest ścinać najważniejsze osoby w kraju. W ujęciu humorystycznym.

„Krew sikała na 16 łokci, o, córeczce sukienkę zaplamiła” – wygląd

W niewielkim pudełku dostajemy 2 talie kart – szlachciców oraz karty akcji, oraz zajmujący pół pudełka prostopadłościan z narysowaną gilotyną. Karty są dość dobrej jakości, niemniej po kilkudziesięciu partiach karty trzymane w ręce zaczynają puchnąć i gorzej się tasują. Rysunki są ładne i dobrze oddają zarówno charakter ścinanych postaci (zła zakonnica od razu stawia nam przed oczami lekcje religii z podstawówki), jak i działanie kart akcji.

„Profilaktycznie zetnijmy wszystkich” – zasady

Gra, przeznaczona dla 2 do 5 osób, trwa ok. 30 minut. Rozgrywka obejmuje 3 dni, podczas których ścinamy po 12 szlachciców. W swojej turze gilotynujemy pierwszą osobę w kolejce, uprzednio zagrawszy kartę akcji – pozwalają one modyfikować kolejkę, zmieniać wartości punktowe denatów oraz generalnie szkodzić innym a pomagać sobie. Zasady jak widać są nader proste, tłumaczenie ich zajmuje 2 minuty (jeżeli używamy wielu przykładów).

Czy gilotyna się zacina?

Gilotyna jest grą konwentową, czyli taką, którą da się zagrać w 30 minut na niewielkim skrawku przestrzeni. Teoretycznie rozstrzał liczby graczy jest szeroki, w praktyce zaś najlepiej gra się na 4-5 osób.

Podstawową zaletą tej pozycji jest sporo możliwości uprzykrzania życia przeciwnikom poprzez zmianę kolejności przeznaczonych do zapoznania się z urządzeniem będącym udanym mariażem humanizmu i techniki – aby to oni dostawali np. bohatera ludu, za którego są ujemne punkty. Takie działania wszystkich graczy oraz fakt, że niektórzy szlachcice mają specjalne zasady powoduje, że w linii osób do egzekucji panuje potężne zamieszanie i nie sposób czegokolwiek przewidzieć na dłużej metę. Gra staje się przez to zdecydowanie bardziej taktyczna niż strategiczna, staramy się ugrać jak najwięcej tym, co nam przyszło na rękę.

Łyżką dziegciu niech będzie to, że po ok. 30 partiach gra zaczyna się jednak nudzić i potrzebny jest od niej odpoczynek, bywają też rozdania, w których czujemy się jak statyści w rozgrywce innych osób, na szczęście jednak bywa tak rzadko – ale taki już urok karcianek.

Lekkość rozgrywki oraz jej zabawna konwencja powoduje, że jest to idealny tytuł kiedy mamy akurat 30 minut oczekiwania na resztę graczy lub gdy najdzie nas ochota zagrać coś z dogryzaniem przeciwnikom, a co nie wymaga grzania mózgu. Zagranie w tę pozycję 4-5 razy pod rząd nie jest niczym dziwnym – ścinanie historycznych postaci przy złorzeczeniach katów-rywali przyprawia o wyśmienity humor i daje dużą satysfakcję. Zwłaszcza gdy skrócimy o głowę Marię Antoninę i Ludwika XVI w jednej partii.

(jak ocena to 8/10)

Architekton - Siła greckiej architektury - Łukasz Skóra

2011-04-28T19:59:00.000+02:00

[Tekst nadesłany na Konkurs na Recenzję]

Nawet powierzchowna obserwacja dzieł architektury zmusza nas do zastanowienia się nad tym, co one mają nam "do powiedzenia" (...) zawsze w obliczu tego rodzaju obiektów budzą się w nas odczucia podziwu lub niesmaku.

Ta sentencja W. Stróżewskiego, wzięta z klasycznej pozycji o architekturze „Architektura i wartości” mogłaby przysłużyć się Michaelowi Schachtowi podczas tworzenia gry Architekton - wydanej w 2005 roku, taktycznej dwuosobówce. Dziś na polskim rynku dostępna jest tzw. edycja „polskawa”.

Schacht znany z serii Zooloretto, potrafi stworzyć proste zasady (mieszczą się na jednej kartce), które łatwo przyswoić. Co oczywiście nie równa się z banalnością rozgrywki. Wręcz przeciwnie. Każdy posiada określoną pulę drewnianych domków. W swoim ruchu gracz kładzie dwa kafelki (wybrane z sześciu odkrytych) na polu gry. Dokładamy albo kafle otoczenia (łąka, las, woda, ziemia), albo kafle budynków, na które automatycznie musimy postawić swój znacznik. Skojarzenia z Carcasonne nasuwają się same, jednak nie obowiązuje tutaj zasada przy dokładaniu, która mówi, że kafelek musi pasować każdą ścianką do każdego sąsiedniego. Tutaj wystarczy, że będzie pasował jednym bokiem. Ta zasada daje nam wspaniałe możliwości psucia planów przeciwnikowi. Bowiem punkty zdobywa się właśnie za układ rodem z Carcasonne! Jeśli domek otoczony jest odpowiednim terenem z każdej z czterech stron dostajesz punkt. Jeśli nie pasuje do klocka z domkiem płacisz swoimi punktami, bądź domkiem. Ale jeśli zapłacisz domkiem, to może ominąć Cię smakowity bonus na koniec gry – każdy z graczy dostanie jednorazowo punkty za najdłuższy ciąg budynków ustawionych po skosie. Każdy domek w skosie daje jeden punkt i to NIEZALEŻNIE od prawidłowego otoczenia.

Trzeba się skupić na aktualnej taktyce – jak najlepszym wykorzystaniu dostępnych kafelków, ale też planować dalekosiężnie – by tworzyć długie, ukośne układy budynków, rodem z niektórych, polskich blokowisk. I tutaj dochodzimy do początkowej myśli – tematu. Twórca zauroczony grecką architekturą, umieścił w tej scenerii potyczki architektów. A oni powinni tworzyć budowle z klasą i także umieszczać je w odpowiednim, otoczeniu, z którym współgrają. Kafelki, które dobrze do siebie pasują, tworzą idealną, klasyczną układankę, która jest lepiej punktowana. Można powiedzieć, że budynek zgrany z otoczeniem „mówi nam” - wygrywasz!

Słowo o małym niedociągnięciu. W grze mamy osiem żetonów symbolizujących punkty, którymi możemy też płacić za nasze wpadki. Kiedy grają spokojni, mało konfliktowi gracze, zaczyna brakować tych pieniążków. Gdy co drugi ruch dostaję punkt za każdy odpowiednio obudowany budynek, to po czterech turach trzeba już improwizować, albo zmienić styl gry na ofensywny.

Architekton to dobra, piętnastominutowa gra dwuosobowa z tematem, których ciągle mi brak. Oczywiście nie przebija ona klasycznego Mr. Jacka, ale przecież trwa znacznie krócej, więc w swojej kategorii „czasowej” jest wyborna.

Ocena ogólna 9/10

Łukasz Skóra

Trzy razy pstryk

2011-04-25T09:09:00.002+02:00

Pitchcar Mini, Crokinole, Carrom. Trzy gry pstrykane, z których każda na dłuższą lub krótszą chwilę zawładnęła nie tylko moimi palcami, ale i umysłem. Tytuły, które z miejsca urzekają wszystkich wychowanych na kapslowo-krawężnikowym szaleństwie. Zapraszam do lektury subiektywnego, nieco wspominkowego porównania gier, do grania w które potrzebny jest i paluszek, i główka.

PitchCar Mini

Gdy o niej myślę, czuję się jak weteran. Boom na PitchCara to lata 2007 i 2008. To wtedy bez turnieju PitchCara nie mogła się obejść żadna szanująca się planszówkowa impreza, a na tychże imprezach pojawiło się trzech czy czterech zawodników, którzy dzielili między siebie tytuły (mistrz Gratislavii, Pionka,...). W tym czasie działały ligi klubowe – sam prowadziłem stronkę ligi gliwickiej (http://pitchcargliwice.blogspot.com/), a o mały włos nie ruszyła liga krajowa (pamiętam nawet swoją irytację, że jeszcze nie ruszyła). Było sporo szumu i dużo, dużo grania.

Dwa słowa o grze: w zestawie kupujemy kilkanaście fragmentów toru, z których konstruujemy trasę. Następnie wykładamy na nią drewniane krążki – bolidy i jazda! Gracze na przemian pstrykają swoje pionki po to, by jak najszybciej przejechać trasę. Wyścigi pełną gębą.

Gra wciągała niesamowitym poziomem emocji. Urzekała prostotą reguł a zarazem możliwym do osiągnięcia poziomem technicznym, który pozwalał starym wyjadaczom pokazywać początkującym, jak się gra (o ile naturalnie nie miało się do czynienia z naturalnymi talentami, które bez zmrużenia okiem miażdżyły iluzje mistrzów). Fajne było samo budowanie torów, zwłaszcza jeśli dostępne były elementy z dodatków: skocznie i pętle.

Były jednak rzeczy, które potrafiły zirytować. Przy dłuższych trasach gra lubiła się dłużyć. Pamiętam upiorne turnieje, w których na zrobienie trzech okrążeń mało było godziny. W dodatku by fajnie pograć, potrzeba było więcej niż jednego – dwóch rywali. A przy pełnym składzie nie dość, że czekanie na swój ruch trwało w nieskończoność, to zwykle znalazł się ktoś wyraźnie słabszy z bolidem tkwiącym gdzieś z tyłu, przy co trudniejszej przeszkodzie. Trzeba było go dublować i liczyć na to, że nie zrobi niczego takiego, co powstrzymałoby nasz pęd ku mecie. Trochę jak w wyścigach prawdziwej formuły – o zwycięstwie decydują nie tyle umiejętności, lecz błędy innych i losowe niespodzianki. Fanem Formuły 1 nie jestem, taka symulacja mnie nie bawi – rzecz generuje tonę złych emocji względem współgracza, a nie dobrą zabawę.

Nie zmienia to jednak faktu, że PitchCar Mini to świetna gra.

Crokinole

Pstrykane wyścigi przetarły drogę innej grze: Crokinole. Jeszcze kilka miesięcy temu o tyle urokliwej, że dostępnej u nas jedynie jako zbiór reguł. Żeby zagrać, trzeba było albo zainwestować w wizytę u stolarza, albo zapłacić słono za import gry z niespodzianką w postaci transportu droższego niż sam zestaw. Tymczasem same reguły zupełnie tu nie wystarczą – do gry potrzeba bowiem okrągłego stołu z dziurką w środku, liniami stref, palikami i – niby niewymaganą, ale niezwykle przydatną – bandą. Pamiętam pierwszy egzemplarz – samoróbkę Adama Kałuży pozostawioną do dyspozycji gliwickiego klubu. Miała się do komercyjnych stołów mniej więcej jak krawężniki i kapsle do PitchCara – graliśmy, frajda była niesamowita, a potem przeżyliśmy szok przy przeprowadzce na wersję pro.

Słowo o zasadach. Gramy w parach lub jeden na jednego. Każda strona dysponuje 12 krążkami, które pstryka na stół naprzemiennie. Jeśli nie ma na nim krążka przeciwnika, trzeba umieścić swój krążek w centralnej części. Jeśli takowy się znajduje, trzeba go dotknąć (najlepiej wybić), ażeby ruch był legalny. A że na samym środku jest dziura, dostaje się dodatkowe punkty za trafienie do niej. Po zagraniu wszystkich kamieni zliczamy punkty – generalnie im lepsza strefa zajmowana przez nasze krążki, tym punktów więcej.

Crokinole nad PitchCarem góruje kilkoma cechami. Po pierwsze – ograniczony czas gry. W pojedynczej rozgrywce chodzi o wykonanie dwunastu pstryknięć – i ani jednego więcej. Jeśli gramy z limitem punktów, takich rozgrywek będzie 2-3, czasem nieco więcej. Kilkanaście minut pstrykania i koniec. Jeśli ciągle dręczy nas niedosyt, odpalamy następną partię – ale nie ślęczymy nad stołem godzinami, nie czekamy na ruch nie wiadomo jak długo.

Druga sprawa – taktyka. Niby to głupia pstrykanina, ale obok zręczności potrzeba tu odrobiny pomyślunku. Fani curlingu łatwo wyobrażą sobie, w czym rzecz – niezwykle ważne jest pozycjonowanie kamieni; warto uwzględnić, kto ma ostatni kamień; na podjęcie czeka decyzja, czy gramy na skomplikowanie sytuacji, czy zwyczajne wybijanie... A przy tym można sobie pozwolić na grę prostą, intuicyjną, pozbawioną bagażu przemyśleń, a przy tym skuteczną i dającą frajdę.

I wreszcie – wystarczy tylko jeden partner, by gra hulała na pełnych obrotach.

Pierwsza fala Crokinole porwała mnie ze dwa lata temu. Teraz, za sprawą Locworks oferującego grę w sprzedaży, Crokinole powróciło do łask. Odpaliliśmy nową serię rozgrywek w pracy, próbuję przywyknąć do nowego stołu kolegi Tomka (wiecie, inny stół, inna nawierzchnia - to zupełnie inne ślizganie!). Crokinole stało się jedną z tych kilku gier, w które grywam stale – niezależnie od mód, nowości i bieżących potrzeb. Miodzio!

Carrom

O tzw. indyjskim bilardzie powiem krótko, jak krótka była moja przygoda z grą. Stół do niej to kwadrat z bandami i czterema kieszeniami w rogach. Zasady zbliżone do bilardowych, z tym, że zamiast kijem i białą bilą posługujemy się palcami... i białym krążkiem. Gra jest regularną dyscypliną sportową, funkcjonuje jej prawdziwa liga, mistrzostwa na wszelkich szczeblach, organizacja o nazwie Polskie Stowarzyszenie Carrom. Full pro, można powiedzieć.

Oto dlaczego za nim, tak jak za bilardem, nie przepadam: aby gra toczyła się gładko (lub choćby jako-tako), wymaga od graczy pewnego minimalnego poziomu umiejętności. Da się ten poziom nabyć, rozgrywając kilka partii co tydzień w klubie (dokładnie jak z bilardem, tyle że umiejętności w tymże szlifujemy w pubie), ale nie sposób go utrzymać (ok – przynajmniej ja nie potrafię go utrzymać), jeśli do gry zasiada się raz na kilka miesięcy. A poniżej tego poziomu gra zmienia się w serię rozpaczliwych, bezładnych ruchów zakończonych gonieniem za ostatnimi bilami/krążkami do wbicia. Krótko mówiąc – gra jest trudna.

Do PitchCara mogę przystąpić po pół roku przerwy i dobrze się bawić. Crokinole daje frajdę nawet przy kiepskim graniu, a przede wszystkim kończy się po dwunastu pstryknięciach niezależnie od tego, czy wykonało się ruchy mistrzowskie, czy partackie. Za to do Carroma zwyczajnie wstyd mi siadać. Widzę, że może on zachwycać, ale nie mam tylu godzin, by się swoją grą do tego zachwytu przedrzeć. Nie mówiąc już o tym, że musiałbym jeszcze wytrzasnąć skądś partnera, który przebyłby tę drogę ze mną.

Polecam grę gorąco tym, którzy lubią pstrykać i mają dość czasu, by włączyć się ruch klubowy: na pewno jest tego warta. Jeśli jednak chodzi o to, by zwyczajnie od czasu do czasu popstrykać dla przyjemności, lepiej poszukać gdzieś indziej. W tej funkcji Carrom się nie sprawdza.

Oto wielka trójka gier pstrykanych. Palmę pierwszeństwa daję Crokinole – dla mnie to absolutny ideał. Dla pełnego obrazu dodać muszę na koniec odrobinę dziegciu. Otóż wejście w każdą z tych trzech gier wymaga niemałego nakładu środków. Parę stówek na to potrzeba, niezależnie od tego, czy chce się pościgać, pocelować do środkowej dziurki, czy mierzyć raczej do czterech narożnych. Wydaje mi się jednak (co może być wyłącznie miarą mojego zachwytu), że zestawy są tego warte – zwłaszcza jeśli chodzi o stoły. Pomijając wszystko, Crokinole i Carrom to naprawdę estetyczny kawałek mebla!

Zdjęcia pożyczyłem z wikipedii i boardgamegeek.com

Gra Roku 2011

2011-04-21T06:45:00.000+02:00

"Konkurs jest organizowany przez serwis GamesFanatic.pl (poprzednio Gry-Planszowe.pl) od 2005 roku i w ciągu tych kilku lat na stałe zagościł w świadomości zarówno polskich graczy, jak i wydawnictw. Jego celem jest popularyzacja gier planszowych w naszym kraju i promocja najlepszych tytułów. Wraz ze wzrostem zainteresowania tą formą rozrywki, wzrasta również z roku na rok zainteresowanie samym konkursem.

Nagroda przyznawana jest przez Kapitułę złożoną z grupy ekspertów, których zadaniem jest również wcześniejsze przygotowanie listy gier zakwalifikowanych do nagrody wg zasad określonych w regulaminie nagrody. Gra wybrana przez Kapitułę konkursu otrzyma nagrodę główną „Gra Roku 2011”. Zakwalifikowane gry zostaną również poddane głosowaniu otwartemu, a zwycięski tytuł zdobędzie nagrodę „Gra Roku 2011 Wyróżnienie Graczy”.

Dodatkowo gry, które dojdą do finałowego etapu głosowania Kapituły będą mogły posługiwać się tytułem „Nominacja do Gry Roku 2011”.

Na stronie nagrody można zapoznać się z regulaminem konkursu, listą zakwalifikowanych gier, oraz składem Kapituły.

Możliwość głosowania w otwartym plebiscycie zostanie uruchomiona na początku maja br. Natomiast uroczyste ogłoszenie wyników oraz wręczenie nagród odbędzie się na „Pionku – gliwickich spotkaniach z grami planszowymi” w dniach 18-19 czerwca br..

Więcej informacji, na stronie Nagrody: http://nagroda.gry-planszowe.pl/"

Żródło: GamesFanatic.pl

Konfrontacje: Polska vs Munera

2011-04-18T23:10:00.003+02:00

Dwie zupełnie różne gry. Różne mechaniki, różne gatunki, różne grupy odbiorców. Co je łączy? Zasadniczo nic, poza tym, że z oboma niedawno miałem do czynienia. Czemu je porównuję? Po pierwsze dla frajdy, taki eksperyment. Po drugie dla tego, że o obu grach chciałbym coś powiedzieć, ale żadna nie nadaje się do osobnego tekstu. I tak powstały Planszowe Konfrontacje.

Wejście zawodników

W prawym narożniku prosto ze Wschodniej Europy; Polska: Pytania i Odpowiedzi! W lewym narożniku ze słonecznej Italii; Munera: Familia Gladiatoria!

Zawodnik w niebieskich spodenkach i pudełku standard przyozdobił okładkę w narodowe barwy. Flaga w niezwykle dynamiczny sposób łopoce na wietrze przybyłym wprost ze złotych polskich pól, łąk soczystych i sadów pełnych owoców. Przed dumnie powiewająca flagą wielki napis POLSKA nie pozostawia wątpliwości. To polska gra. Gdyby jednak przez przypadek zawodnik ustawił się do widowni bokiem, napis został powtórzony na każdym z szczęściu. Zdecydowanie dla Wydawnictwa Albi Polska jest najważniejsza.

Włosi za to postawili na odmienność. Podłużne pudełko i piaskowe barwy maskujące. Na wierzchu pudełka scenka rodzajowa, fragment ukazuje w artystyczny sposób zabawy z włoskiej prowincji, mężczyźni szturchają się patykami, na drugim planie po prawej kibice komentują technikę mężczyzny łapiącego jabłka (narodowy sport Włochów), warto zwrócić uwagę na detale, tradycyjny strój ochronny mający zabezpieczyć przed nie złapanymi jabłkami. Przepiękna kompozycja.

Wydawnictwo Albe Pavo urzeka mnogością szczegółów i odniesień do tradycji. Albi stawia mocny akcent na polskim wietrze i fladze. Runda pozostaje nie rozstrzygnięta.

Prezentacja

Zaczyna Munera. Okładka zeskakuje z pudełka niczym na sprężynie. Zaraz za nią wypływa cała rzeka kart, milion żetoników i znaczników, sterta plansz i jeszcze instrukcja. Oszałamiające! Co w odpowiedzi ma Polska? Wieczko pudełka wreszcie daje się oddzielić, oczom wszystkich ukazują się karty, tak jak Munera, Polska zasypuje kartami, i sypie, i sypie… wciąż karty… i dalej karty? I, i? I już.

Punkt dla Munery.

To jednak nie koniec. Teraz sędziowie sięgają po instrukcje. Zasady do Polska: Pytania i Odpowiedzi wydają się śmiesznie cieniutki w porównaniu z książeczką dołączoną do Munera. Ale zaraz! Obie instrukcje miały być w języku polskim! Jakieś nieporozumienie. Sędziowie sprawdzają co się stało.

Już wszystko jasne. To tylko ktoś poleciał w kulki i zamiast wystawić zawodnika do recenzji podrzucił jakiś egzemplarz z wypożyczalni. Do tego bez obiecanej polskiej instrukcji. Oj nie ładnie. Sędziowie kręcą głową, sarkają pod wąsem, skubią brody, dłubią w uszach, przeczesują włosy. W końcu sami drukują sobie instrukcję ze strony dystrybutora. Można kontynuować starcie.

Najpierw Polska. Cieniutka książeczka szybko przechodzi przez ręce sędziów. Jeden z nich symultanicznie czyta i tłumaczy zasady. Wydaje się, że wszyscy zrozumieli po pierwszym czytaniu. Wydają się zadowoleni… tak, jest kciuk w górze i uśmiech. Poszło gładko.

Pora na Munerę. Wydrukowana na domowej drukarce polska instrukcja nie jest już tak imponująca jak kolorowa instrukcja angielska. Sędziowie przymierzają się do zadania. Pierwsza strona – widać zaskoczone twarze sędzi ów – kolejne strony – pojawia się konsternacja – kartkują kilka stron dalej – zniecierpliwienie i niesmak – w końcu odkładają polską instrukcję i… sięgają po angielską? Tutaj cała paleta emocji się powtarza. W końcu werdykt. Oryginalną instrukcję pisał amator nie znający angielskiego o grach planszowych nie wspominając. Polską tłumaczył Google Translator. Minus dwieście punktów. Szok na trybunach takiego werdyktu jeszcze nie widziano. Przerwa.

Po przerwie – główne starcie.

Sędziowie wciąż są wzburzeni tym co stało się przed przerwą. Wskazują jednak aby zaczynać rozgrywkę. Polska ma pierwszeństwo. Elementy w ciągu kilku sekund ustawione zostają w pozycji startowej. Rozgrywka zaczyna się bez problemów. Pierwsza, druga, trzecia runda. Pojawia się jakaś wątpliwość w zasadach… nie to tylko gracze dobrze się bawią i wymieniają komentarzami. Wydaje się, że ekipa testująca jest zadowolona. Tak, śmieją się, kiwają głowami, wyrzucają ręce do góry, ktoś uderza się w czoło. Tyle emocji! Niesamowite! Polska: Pytania i Odpowiedzi otrzymuje wysokie noty. Gracze chcą grać jeszcze raz. Niebywałe, proszę państwa, zaraz po skończonej partii rozkładają grę ponownie i… znów się świetnie bawią!

Przyszła pora na Munerę. Gracze wydają się zagubieni. Coś ustalają, dopytują się. Okazuje się, że w grze wykryli szereg mechanizmów które nie są w żaden sposób powiązane z warunkiem zwycięstwa, a nawet samą grą. Nie wiedzą czy je odrzucić czy zachować. Nagle jeden z graczy odkrywa, że rozstawianie początkowe da się przeprowadzić w jeden optymalny sposób inne są pozbawione sensu. Gra się jeszcze nie zaczęła, a już są problemy. Gracze proszą o instrukcje polską i angielską. Porównują obie. Szukają jakiejś reguły jednak gubią się w gąszczu opisów strojów gladiatorów i powinności rzemieślników. Coś się dzieje, jakieś ruchy… część graczy rezygnuje? Tak! Pukają się w czoło i… przysiadają do grających w Polskę! Ależ tam wesoło! Munera w końcu zostaje rozłożona i rozgrywka kulawo idzie do przodu, ale sędziowie również przenieśli się do Polski.

W obawie o zdrowie psychiczne graczy testujących Munerę gra zostaje przerwana.

Polska: Pytania i Odpowiedzi tryumfują.

Wiewiórki na planszy

2011-04-08T12:20:00.023+02:00

Oprócz kilku (nastu?) mniejszych mam dwa główne skrzywienia: gry planszowe oraz wiewiórki. Niedawno zauważyłam, że w obu z nich chodzi w dużej mierze o... zbieractwo! (całe szczęście udaje mi się powstrzymać od zakopywania gier na zimę) Kolekcję gier zgromadziłam już dość sporą, podobnie jak zbiór różnej maści i materiałów wiewiórek. Są jednak takie twory, które zahaczają o oba moje skrzywienia - gry planszowe o wiewiórkach!

Spadające orzeszki (Interkobo, 4+, 2-?, 5-15 minut)
Jest taka gra z małpkami, które wrzuca się do dużej tuby, na stos patyczków - gałązek. W swojej turze należy tak wyciągnąć patyczek, by żadna lub jak najmniej małpek spadło z drzewa. Kiedyś w supermarkecie trafiłam na klon tej gry ze zmienionym tematem. Tematem takim, że nawet nie zauważyłam jak gra sama wskoczyła mi do wózka. Nie wiem jednak czy to klątwa zdechłej Dolly, czy ogólna zasada, że kopia nigdy nie dorówna oryginałowi sprawiły, że przy ostatniej przeprowadzce do nowego miasta Spadające orzeszki zdobyły tytuł jedynej gry z wiewiórkami, której ze sobą nie zabrałam. Główny problem: orzechy pomijając to, że w grze są czerwone, nie mają ogonków. Przy i tak typowo nieskomplikowanej, opartej na wysokości skilla Zręczność mechanice oryginału, zakręcone ogony małpek pomagały zawieszać te z wyjmowanego właśnie patyczka, na patyczkach które ciągle tkwiły w tubie. W Spadających orzeszkach, najpierw nic się nie dzieje, potem zostaje jakieś 4-5 patyków, przy których wiadomo, że coś spaść musi i możesz tylko mieć nadzieję, że będzie tego jak najmniej (lub zupełnie przypadkiem i najlepiej niezauważalnie zatrząść stołem, gdy ruch ma Twój przeciwnik). Na dodatek wiewiórka na szczycie drzewa jest szara. 1/10

Leszczynowa zgraja (Trefl, 4+, 2-6, 10-15 minut)
Elementy tej gry zamykają się w talii kart, z której 36 to karty z przysmakami, a 16 to karty z wiewiórkami w wersji sexy baby oraz squirrel macho. Karty przekładamy z jednego stosu na drugi (lots of fun!) decydując nieznacznie o ich ułożeniu. Gdy ktoś odkryję kartę-wiewiórę mówi co chce zjeść ze stosu kart już odkrytych, starając się trafić jak najdłuższy ciąg przysmaków, które leżą obok siebie i po tej samej stronie karty. Cel to oczywiście zgarnąć jak największe zapasy. Wydawałoby się, że chodzi o zapamiętanie jakie karty się pojawiły i czego było więcej, żeby podać nazwę tego przysmaku, który najbardziej się opłaca zbierać. W praktyce wszystko zależy od farta, czyli po jak długim ciągu kart przysmaków trafi się na zbieranie i jak się nam poszczęściło z symbolami, na już odłożonych kartach. Rodzajów przysmaków jest cztery - przez to, że na każdej karcie narysowane są dwa zwykle, przy zgarnianiu można powiedzieć cokolwiek by zgarnąć punkty. Ogólnie lubię gry z elementem memory. Wykorzystanie takiej mechaniki w grze o wiewiórkach jest o tyle przewrotne, że wiewiórki ogólnie nie pamiętają gdzie zakopały swoje zapasy. Po prostu grzebią tego tyle, by zawsze się coś znalazło. Dobra pamięć im niepotrzebna. Dobrze by było myśleć, że właśnie ten element miał być szyderczym drugim dnem Leszczynowej zgrai. Może wtedy nie bałabym się obrazić żadnego dziecka propozycją pojedynku w tę losową i totalnie nie wymagającą sprawnej pamięci karciankę. 2/10

Wiewiórka spryciulka (Alexander, 5+, 2-4, 10-20 minut)
W tej pozycji postarano się o ciekawy, innowacyjny element - do dyspozycji mamy 8 sześcianów z jedną wolną ścianką, przez którą w poprzek wkładamy do środka karteczkę z orzechem (na pięciu różnych kolorach tła). W trakcie gry pudełka wyrzucamy z worka, po czym zgarniamy orzechy z wszystkich, które upadły wolną stroną do góry. Teraz czeka nas trudny wybór - rzucamy resztą pudełek czy kończymy zbiory? Jeśli w kolejnym rzucie nie wypadnie nam żadna otwarta strona stracimy wszystko co uzbieraliśmy w tej rundzie, jeśli nam się poszczęści, znów zabieramy wyrzucone orzechy, itd. Cel: zebrać 8 kartoników (max cztery w tym samym kolorze). Zasady jak widać są banalne, z mechaniką opartą na fikuśnych pudełkach i fajnym elemencie "push your luck". Dla mnie ok. 6/10

Orzechomania (Golden Games, 7+, 2-4, 30 minut)
Moja pierwsza gra o wiewiórkach, w której przez chwilę widziałam cień szans na grę przez wielkie G. Ok, gra znów o zbieraniu orzechów. Za to ile wyborów! Ruch, akcje specjalne, testy zręczności. Normalnie szał, wiewiórczych ciał! Dość ciekawy sposób ruchu - samemu wybieramy o ile przesuniemy swoją wiewiórę (od 1 do 6 pól) z zastrzeżeniem, że ruch powyżej 3 da "zmęczenie" w kolejnej turze. Gorzej jeśli niesiemy już orzech lub nie daj Boże dwa, wtedy ilość pól mnożę przez coś, dodaję coś tam i rzucam kostkami. Dwiema. Czy wyszło i czy orzecha nie zgubiliśmy. Akcje specjalne - wyrywanko, popychanko, skok w bok, rzut do celu = kolejne turlanie. Stopnie trudności, testy zręczności zależnie od pola, ruchu, orzechów, przekombinowanego sentymentu autora do tabelek i testów rodem z D&D. Rozumiem, że miało być niebanalnie, że coś dla starszych dzieci...wyszło nudnawo. 4/10

Nuts! (Wilgthing, 13+, 2-6, 5-15 minut)
Znów nic więcej jak zestaw kart. Jedne to karty z orzechami o wartościach od 1 do 7, które gracze będą trzymać odkryte przed sobą. Drugie to karty akcji, których każdy na ręce ma pięć, a w swoim ruchu wybieramy i zagrywamy jedną lub wymieniamy dowolną ich ilość. Cel - uzbierać przed sobą karty orzechów o łącznej wartości 20, głównie kradnąc i przejmując orzechy przeciwników. Temat wiewiórczy dobrany prawdopodobnie po to by na każdej prawie karcie pojawiło się słowo "nut". W konfiguracjach typu "touching your nuts", "polish your nuts", "whose got the biggest nuts" czy jakże życiowe "it's tough to loose a nut", angielskojęzycznych śmieszy jak cholera, proporcjonalnie do stopnia podchmielenia. Obawiam się, że w polskim wydaniu, wobec częstszej ilości skojarzeń jajecznych, wiewiórki zastąpiono by kurami. 8/10 za... genialne grafiki, mechanicznie 3/10.
Flussfieber (2F, 8+, 2-5, 30 min.)
W sumie to gra o drwalach, za to z dużą ilością wiewiórczych motywów (pudełko, karty). Dość ciekawa wyścigówka, z dużą różnorodnością tras (kilka plansz). Pana i panią drwal poruszamy przy pomocy kart (na każdej karcie pani - wiewiórka!) , na trasie omijając groźne wiry, bale drewna, blokując lub przepychając rywali. 6/10

Habitat (Valley Games, 8+, 2-6, 30 minut)
Karcianka o łańcuchach pokarmowych, w której w roli drobnych roślinożerców nie mogło zabraknąć wiewiórek i to w dwóch rodzajach! Problem jest taki, że w klasyfikacji pokarmowej wiewiórki otrzymały numer 2, tuż po orzechach, roślinkach i grzybkach z numerem 1, tuż przed kunami, łasicami, lisami i innym mięsożernym tałatajstwem. A cel gry to zebranie przed sobą łańcuchów pokarmowych, które będą zawierać wszystkie elementy ekosystemu, od 1 do 8. Mechanicznie - 4/10, biorąc pod uwagę (okrutny!) aspekt edukacyjny i przepiękne grafiki - 8/10, gdyby współgracze uznali przerobione na numer 8, numery 2 - 10/10.

Jak widać gry planszowe w tematyce wiewiórek mają dość sporo do powiedzenia. Szkoda jednak, że są to głównie zdania proste bądź pojedynczo złożone na poziomie kilkulatków. Wiewiórki, na skutek stereotypów i jako zwierzęta, wydają się jedynie nadawać na temat nieskomplikowanych gier dla dzieci z motywami fanatycznego zbieractwa. W grach większych stanowią urozmaicenie ilustracji, bądź łańcucha pokarmowego... A mnie nieustannie marzy się duża, ciekawa, nowatorska gra z wiewiórkami w roli głównej. Młodzi twórcy, błagam Was, kombinujcie! Gwarantuję, że jeden egzemplarz sprzedacie od razu ;)

Kalendarz imprez z grami

2011-04-07T05:20:00.000+02:00

Uruchamiamy nową sekcję strony - kalendarz nadchodzących imprez z grami. Zależy nam na promowaniu takich wydarzeń, dlatego będziemy systematycznie rozszerzać i aktualizować listę zaproszeń o współpracujące z nami festiwale, konwenty i spotkania. Na początek zapraszamy do Krakowa, gdzie za kilkanaście dni odbędzie się Gamesfusion - impreza z fantastyką i rozmaitymi grami, także planszowymi; Wrocławia na jedną z największych stricte planszówkowych imprez - Gratislavię; oraz do Gdyni na rekomendowanego niedawno Kostka. Wkrótce kolejne zaproszenia!

Zapraszamy na "Kostka"

2011-04-04T11:30:00.004+02:00

Zapraszamy na imprezę z grami planszowymi! ”Kostek” odbędzie się 21 maja 2011 roku w godzinach 10 – 18 na terenie Zespołu Szkół Katolickich, na placu św. Andrzeja 2 w Gdynia. W trakcie trwania imprezy będzie możliwość wypożyczenia planszówek. W planach jest także organizacja turniejów gier dla małych dzieci i dorosłych, a także prezentacje gier. Świat gier planszowych objął patronat nad imprezą. Więcej informacji na stronie internetowej.

Mousquetaires du Roy - poradnik

2011-04-03T21:41:00.003+02:00

O grze Mousquetaires du Roy mogliście przeczytać w 16 numerze ŚGP. Awanturniczy kooperatyw ze stajni Ystari wyjątkowo przypadł mi do gustu. Grając w różne warianty tej gry dokonałem ciekawych spostrzeżeń, na które zabrakło miejsca w recenzji. Chciałbym podzielić się wiedzą, byście, jeśli sięgniecie po grę, szybciej i łatwiej wyciągnęli z Muszkieterów maksymalną esencję zabawy.

Na potrzeby tekstu ustanowię własną terminologię. W grze dostępne są zasadniczo dwa warianty rozgrywki:

- wariant z Milady – jeden z graczy obejmuje rolę Milady de Winter,

- wariant bez Milady – poczynania Milady generują się samoczynnie, tzn. na początku tury gracze losują karty, ze specjalnych talii, na podstawie tychże kart odczytywane są działania Milady.

1. Wybór wariantu rozgrywki

Przy pierwszych rozgrywkach doradzam zdecydowanie wariant bez Milady. Z prostego powodu – gracz sterujący poczynaniami Milady będzie się nudzić. Jego tura polega na podjęciu trzech decyzji: gdzie się udać, jaką kartę zdrady i Paryża zagrać. Potem grają Muszkieterowie. Każdy ma trzy akcje, przy czterech awanturnikach, jak łatwo policzyć, będzie to 12 akcji, które najpierw wymagają przedyskutowania. Muszkieterowie dyskutują, Milady wychodzi na kawę.

2. Poziom trudności

W Mousquetaires du Roy poziom trudności zależy od ilości graczy. Paradoksalnie, im więcej graczy, tym gorzej. Jak pisałem w recenzji, clue problemu stanowi akcja wymiany. Przy czterech muszkieterach, każdy zaczyna z pięcioma kartami na ręce i bardzo szybko trzeba się przeorganizować, tzn. tak wymieć kartami, by jeden gracz zgromadził odpowiedni rodzaj, niezbędny do pokonania wyzwania. Każda wymiana jest akcyjna, dociąg nowych kart również. Przy trzech graczach, akcji na głowę jest więcej. Przy dwóch graczach, każdy prowadzi po dwóch muszkieterów, w rozgrywce jednoosobowej prowadzi się wszystkich czterech. Jak łatwo się domyślić, kierując dwoma lub czterema szermierzami, nie muszą się oni wymieniać między sobą, bo prowadzący gracz trzyma wspólną rękę. Nie oznacza to, że gra jest źle zbalansowana. Im mniej graczy, tym mniej kart mają na starcie, jednak podtrzymuję twierdzenie, że najtrudniej wygrać w pełnym składzie. Poniżej, w rozdziale home rules przedstawiam pomysł, jak odrobinę ułatwić zadanie Muszkieterom.

3. Pieniądze i przedmioty

Pieniądze zarabia się pokonując wyzwania lub przeciwników. Uwaga – nie ma co oszczędzać! Kasa przydaje się wyłącznie do robienia zakupów, więc należy wykonać je jak najszybciej (Wyjątkowo pieniądze potrzebne są na zlikwidowanie pułapki – żebraków. Wymagają 2 pistoli, ale jest tylko jedna taka karta w talii). Poświęcając akcję na zakupy, zawsze kupujcie dwie rzeczy (maksymalna ilość). Jeśli brakuje pieniędzy na kolejną rzecz, warto podwyższyć jedną z umiejętności. Podwyższajcie tą umiejętność, w której dany muszkieter jest lepszy od innych, czyli u Portosa różę (galanteria),
u Atosa pion (szlachetność), u Aramisa książkę (erudycja), a u D’Artagnana pióro (polot). Warto szybko uzbroić dwóch muszkieterów, by stanowili główną siłę rażenia. Moje propozycje to: wyposażyć D’Artagnana w pistolet, dzięki czemu łatwiej wykona swoją technikę (wystarczy, że wyrzuci dwie lilie), a z Portosa zrobić supermocarza. Jak? Dając mu tarczę i lepszą technikę. Konie można przydzielić Atosowi i Portosowi, pozostałe przedmioty rozdzielić wg możliwości finansowych
i uznania. Proponuję nie oszczędzać na balsamie. Jest tani i zdecydowanie bardziej się opłaca wydać pieniądze na leczenie niż wylądować w hotelu i stracić turę.

4. La Rochelle

Jeśli na początku gry macie podwójne karty walki, warto wydać je na wsparcie w oblężeniu. Milady w pierwszych rundach rzuca jedną kością, dlatego Muszkieterowie, zagrywając kilka kart, mogą łatwo zdobyć znaczącą przewagę. Zaowocuje to zdobyciem żetonu lilii, może karty „jeden za wszystkich…”, przyciągnie uwagę Milady, przez co nie będzie blokować innych lokacji oraz da Muszkieterom czas na załatwianie innych spraw.

5. Paryż

Karty Paryża są dosyć różne. Niektóre mniej, niektóre bardziej inwazyjne. Niestety nie wszystkie karty zostały dostosowane do wariantu gry bez Milady. W rozdziale home rules opisuję, jak można interpretować karty Paryża w wariancie bez Milady. Zasadniczo wyzwania w stolicy Francji można podzielić na dwie grupy:

- wyzwania, których realizowanie można rozłożyć na dwie, trzy tury, a czasem nawet zrezygnować
i skupić się na jak najszybszym wypełnieniu misji. Mowa o kartach : szantaż, Konstancja została porwana!, wiadomość od królowej i wsparcie militarne,

- wyzwania, które należy wykonać natychmiast, najlepiej w tej samej turze, w której się ukazały, zanim Muszkieterowie odczują negatywny efekt. Mowa o kartach: pojedynki, Konstancja zniknęła!

6. Luwr

Wyzwania w Luwrze warto rozwiązać w pierwszych dwóch turach, kiedy dadzą nam dodatkowy profit w postaci żetonów lilii. W szczególnych przypadkach można zwlekać do trzeciej tury, gdzie królowa straci punkt honoru, ale sytuację da się jeszcze opanować. Czwarta tura, to porażka. Strata dwóch punktów honoru i karta zdrady dla Milady.

7. Tablice misji i żetony z lilią

Cóż, misja zdobycia klejnotów jest kwintesencją gry. Rozumiem, że Paryż, Luwr i la Rochelle są ważne, ale nie mogą odciągnąć uwagi graczy od głównego celu. Są to zrealizowania cztery tablice podróży do Anglii i z powrotem. Najlepiej stosować prosty licznik – pierwszą tablicę dobrze zrealizować najpóźniej do czwartej tury, kiedy żeton czasu osiągnie pole z kostką 2, drugą tablicę do siódmej tury, a pozostałe analogicznie. Żetony lilii warto oszczędzać. Jest ich do zdobycia tylko siedem i przyznam szczerze najbardziej przydają się na ostatniej misji, która jest przysłowiowym gwoździem do trumny. Wymęczeni gracze stają przed czterema naprawdę potężnymi wyzwaniami
i ośmioma przeciwnikami. Liczbę przeciwności można okroić o połowę poświęcając sześć żetonów lilii i dobrze radzę takie właśnie rozwiązanie.

8. Home rules

Kilka porad i ułatwień dla graczy, których gra wyjątkowo zmęczy.

Karta Paryża „szantaż”, w grze bez Milady.

Ta karta została zaprojektowana dla gry, w której jeden z graczy kontroluje Milady. W grze bez Milady proponuję dwa warianty rozumienia karty szantaż:

- ostry: dopóki karta jest w grze, Milady pod koniec tury dociąga i realizuje dodatkową kartę zdrady,

- łagodny: dopóki karta jest w grze, pod koniec tury Milady dociąga kartę zdrady, po czym wkłada ją pod planszę w okolicach lokacji Paryż. Po trzech turach wyciąga się trzy karty i losowo wybiera jedną, która zostaje zagrana pod koniec tury. Potem karta „szantaż” zostaje usunięta z gry.

Ułatwienie rozgrywki

Co prawda reguły dopuszczają łagodniejszy wariant, dając muszkieterom kartę „jeden za wszystkich…” na początku rozgrywki, ale i to może nie wystarczyć.

1. W pudełku znajdują się karty z podobiznami muszkieterów. Rozdajcie je graczom. W trakcie gry raz na turę jeden gracz będzie mógł przekazać drugiemu jeden przedmiot lub kartę bez poświęcania akcji. Warunek: obie postacie muszą znajdować się w tej samej lokacji. Aby zaznaczyć, że muszkieter wykonał w danej turze swój bezakcyjny „podarunek”, odwraca kartę ze swoją podobizną. Na koniec tury karty podobizn odwracane są ponownie na aktywną stronę.

2. Wg zasad ranny muszkieter trafia do hotelu i spędza tam całą następną turę. Dobrze, jeśli awanturnik został pokonany realizując swoją trzecią i ostatnią akcję, wtedy straci tylko trzy kolejne, czyli całą następną turę. Gorzej, jeśli muszkieter obrywa podczas pierwszej swojej akcji, wtedy traci dwie akcje z obecnej tury i trzy z kolejnej, w sumie aż pięć. Wierzcie, że w grze jest to przepaść trudna do pokonania. Moja propozycja opiera się na stracie zawsze trzech akcji. Aramis został pokonany wykonując drugą akcję – trafia do hotelu, a w przyszłej turze wychodzi i ma do zrealizowania jeszcze jedną akcję (w hotelu przeczekał jedną akcję z bieżącej tury i dwie z kolejnej).

Życzę miłej gry, a jeśli będziecie mieli kłopot z tłumaczeniem reguł, zapraszam. Można mnie znaleźć na facebook-u. Chętnie udostępnię plik z „autorskim” tłumaczeniem reguł na język polski.

Marcin Korzeniecki

wc konkurs z numeru 16 - omówienie

2011-04-03T13:02:00.001+02:00

Witam wszystkich i zapraszam do przeczytania paru zdań dotyczących pierwszej edycji wc konkursu, zamieszczonego w numerze 16 naszego pisma.
Jeszcze raz dziękuję za udział w konkursie i miłe słowa, za poświęcony czas i masę zaskakujących odpowiedzi. Mam nadzieję, że sprawiło Wam to trochę frajdy a kopanie w sieci pogłębiło choć troszkę tak niepotrzebną na co dzień wiedzę o grach planszowych. Zapewniam jednak, że poświęciliście na rozwiązanie konkursu tylko ułamek czasu, który ja poświęciłem na jego przygotowanie. Od kilku już lat przygotowuję podobny konkurs na Pionku (czyli Gliwickich spotkaniach z planszówkami), jednak praca nad pytaniami do gazety wygląda trochę inaczej.
Tam uczestnicy nie mają dostępu do źródła wiedzy, więc pytania mogą być inaczej sformułowane. Mogę po prostu spytać ile kości znajduje się w grze Yspahan, albo kto jest wykonawcą piosenki pt. „Puerto Rico”. Dla osób, które takie rzeczy mogą sobie sprawdzić w internecie, pytania muszą być trochę trudniejsze – a więc w jakiej grze występuje np. 27 kości albo jaką piosenkę posiadającą taki sam tytuł jak znana gra planszowa wykonuje zespół Alter Bridge. Nie wystarczy wpisać w bgg nazwę gry i szybko znaleźć odpowiedź. Trzeba przekopać dyskografię zespołu, wyszukać wszystkie tytuły jego utworów żeby następnie dopasować to do tytułów planszówek. Mam jednak nadzieję, że nie zniechęca Was to do zabawy.
Na pierwszą edycję konkursu napłynęły 24 odpowiedzi. Naprawdę bałem się, że nie napisze nikt lub 2-3 osoby i dzięki temu za samo nadesłanie zgłoszenia będziemy rozdawać nagrody. Sam ostatnio wziąłem udział w konkursie fotograficznym, na który napłynęły 3 zdjęcia, więc zwycięstwo nie było zbyt trudną sprawą ;-) Na szczęście w naszym przypadku tak się nie stało i chwała wam za to.
Zwycięzcy już wiedzą, a spora część osób wyczytała to w nowym numerze – najwięcej punktów zdobyli Krzysztof Adamski i Paweł Kielc. W losowaniu nagrody za udział w konkursie, szczęście uśmiechnęło się do Daniela Oklesińskiego. Serdecznie gratuluję! Mam nadzieję, że nagrody są już w drodze.

A teraz parę zdań o każdym pytaniu.

1. Podaj tytuł gry, na podstawie której powstała książka

Proste pytanie na rozgrzewkę. Nie sprawiło Wam żadnych trudności. Ogromna większość wymieniła „Osadników z Catanu”. Nikt nie podał innej odpowiedzi, którą też należałoby zaliczyć – książki Helene L. Köppel „Carcassonne – Das Schicksalsrad”, dołączonej do gry o tym samym tytule.

2. Wymień gry, w których znaleźć można wielbłądy dwugarbne.

fot. Doctor Apollo, bgg

No i tu się zaczęło. Kiedy układałem to pytanie miałem świadomość, że będzie ono trudne i podchwytliwie. Bo przecież wielbłądy dwugarbne (tzw. baktriany) żyją TYLKO na pograniczu Mongolii i Chin! A więc z założenia miałem nadzieję odrzucić wszystkie gry, których akcja umiejscowiona jest w Afryce lub na Półwyspie Arabskim. Moimi „pewnymi” odpowiedziami były Oasis – chyba jedyna gra tocząca się na pustyni Gobi, a oprócz tego takie gry jak Zooloretto czy Fauna (która mnie zainspirowała do stworzenia tego pytania). Jednak okazało się, że wydawcy gier nie przywiązują aż takiego dużego znaczenia do aspektów edukacyjnych i w sporej części tytułów, gdzie powinny znajdować się dromadery, wrzucają wielbłądy z dwoma garbami. Dlatego nie było wyjścia i musiałem zaliczyć odpowiedzi, w których ewidentnie widać, że zwierz ma parę garbów i już. Yspahan, Im Reich der Wüstensöhne, Sahara, Karawane to tylko kilka przykładów. Jednak w kilku innych przypadkach mój punkt widzenia jest do obronienia – w Przez pustynię, Timbuktu i kilku innych wielbłądy nie mają dwóch wyraźnych garbów, dzięki czemu z radością nie zaliczyłem tych odpowiedzi. Najfajniejszą grą spełniającą kryteria tego zadania jest chyba The Last Straw z dużym plastikowym wielbłądem na ... kółkach!

3. Podaj tytuły gier, które oprócz swojej pierwotnej planszowej edycji mają wersje karciane i kościane.

Część osób podawała przykłady gier, które mają tylko wersję karcianą albo kościaną. Padały więc odpowiedzi Samurai, Caylus, Puerto Rico, Zaliczałem jednak tylko takie, które doczekały się obu wersji. Pytanie było dość proste, bo i gier takich wbrew pozorom jest sporo: Osadnicy z Catanu, Scrabble, Alhambra, Ra, Carcassonne, Rummikub, Monopoly. Najciekawszym przykładem wydaje się tutaj Ingenious, który posiada wersje kościaną i karcianą wydane w jednym pudełku – Ingenious Challenges. Jednak Ticket to Ride, o ile ma wersję karcianą, to kości są jedynie dodatkiem do gier z tej serii i jako takie nie stanowią osobnej gry.

4. Jakie miasto występuje na planszy do gier Thurn und Taxis i Glanz und Gloria?

Pytanie bez historii, ilość poprawnych odpowiedzi – 85%. Sprawa czysta oczywista – Würzburg.

5. Jaka gra doczekała się 2 recenzji w 2 różnych numerach Świata Gier Planszowych?

O dziwo jedyną taką grą była Key Largo – pierwotnie zrecenzowana w numerze 1, a po ukazaniu się polskiej wersji pod tytułem Poszukiwacze skarbów ponownie w numerze 11. Za drugim razem gra dostała ocenę o 1 wyższą ;-) Nie miały 2 recenzji, a pojawiały się w odpowiedziach Cywilizacja, Stronghold, Agricola.

6. Jaka gra nie miała recenzji w naszym czasopiśmie, za to pojawiły się recenzje dwóch jej dodatków?

Układając to pytanie miałem przed oczami grę Verflixxt (wydaną też w Polsce pod tytułem That’s life). Jednak większość z odpowiadających wybrało inny tytuł, też jak najbardziej poprawny – Neuroshimę Hex. Szczerze mówiąc nie miałem o tym pojęcia ... :-)

7. Wymień gry, których tytuł zaczyna się na C, nazwisko autora kończy się na W, a wydawca ma w nazwie przynajmniej jedną literkę R

Michail AntonoW gra w swoją grę Conhex wydaną przez 3-HiRn-VeRlag
fot. Tim Meuter, bgg

Oj tak, to pytanie szczególnie mi się udało. Podczas pisania wstępu wymyśliłem je, żeby pokazać, jakich trudnych i niepotrzebnych rzeczy można żądać od uczestników pionkowych konkursów. A potem tak jakoś samo wskoczyło do konkursu. I nie zawiedliście! Rekordziści podali pięć takich tytułów i podejrzewam, że więcej ich po prostu nie ma! Człowiekiem, dzięki któremu udało się znaleźć aż tyle odpowiedzi jest Michail Antonow, który „popełnił” gry Colorado, Conhex i Caribbean, do tego doszły jeszcze Capital Power Petera Ronadowa i Crossword Lexicon Davida Whitelawa.

8. Które z pudełek gier recenzowanych w numerze ma największą objętość?

Tutaj polegliście równo na całej linii. Tylko jedna osoba podała prawidłową odpowiedź. Bo grami tymi nie były ani Stronghold, ani Genesis, ani Abetto, tylko Pirates 2 ed. - Governor's Daughter, czyli nowa edycja Piratów: córki gubernatora. Jest to jedyne pudełko, które rzeczywiście ma wymiary standardowego "kwadroaciaka", takiego jak Wsiąść do Pociągu czy Osadnicy z Catanu. Inne wymieniane przez was są trochę mniejsze. To pytanie mogło zdecydować o zwycięstwie w konkursie, jednak obaj uczestnicy, którzy zdobyli poza tym maksymalną liczbę punktów, tutaj podali błędne tytuły. Szczególnie spodobała mi się odpowiedź, że największe pudełko ma gra 303. To malutka gra, jednak na bgg w informacjach o wydaniu były podane wymiary 22x15x3,5 ... cala! Gdyby pudełko 303 miało taki rozmiar, to byłaby to jedna z największych gier planszowych. Z drugiej strony na zdjęciach dostępnych w sieci pokazujących przewodniczącego Buzka grającego w 303 wyraźnie widać, że to ogroooomna gra ;-)

9. Podaj tytuł gry (złożony co najwyżej z 3 wyrazów), który posiada jak najwięcej liter S, G i P.

Niby proste, a nie dało się wycisnąć z tego pytania więcej niż 4 punkty. Mało tego, tylko jedna gra dawała taką ilość - Mississippi Fortress. I to wszystko bez ani jednej literki G.

10. W jakiej grze występują wymienione środki płatnicze.

fot. Cuppa Jack, bgg

Tutaj wystarczyło troszkę pogrzebać, skojarzyć nawę waluty z państwem, znaleźć grę umiejscowioną w danym regionie, sprawdzić czy są tam pieniążki i czy na pewno w tej walucie. Jedna Alhambra dawała odpowiedzi do 3 przykładów. Nie było z tym pytaniem większych problemów i wszyscy uczestnicy zdobyli przynajmniej 11 punktów na 14 możliwych.
Dla porządku przykładowe odpowiedzi dla każdego pytania:
talenty - Conquest of Empire,
funty – Brass,
ruble - Saint Petersburg,
denary – Caylus,
peso – Manila,
dukaty – Genua,
talary – Merkator,
floreny - Książęta Florencji,
dublony - Puerto Rico,
sestercje – Roma,
escudo – Santiago,
yuany - In the Year of the Dragon,
elektro - Wysokie Napięcie,

dirhamy – Alhambra.

11. Każdy z tych wykonawców ma w repertuarze utwór, który jest równocześnie tytułem znanej gry planszowej. Podaj te tytuły.

Najpierw moje „typy”, na podstawie których dokładałem wykonawcę do tego pytania:
ABBA – Mamma Mia,
The Beatles – Ticket to Ride,
a-ha – Train of Thought,,
Alice Cooper – Poison,
U2 – Last Night on Earth,
Peter Gabriel – Steam,
Vaya Con Dios – Puerto Rico,
Toto – Africa,
Pet Shop Boys – Go West,
Sisters of Mercy – Dominion,
Huey Lewis and the News – Small World,
Fleetwooc Mac – 7 Wonders,
Vangelis – Chairots of Fire,
Frank Sinatra – Witchcraft,
Pink Floyd – Money,
Carl Douglas – Kung Fu Fighting.
Ale ilość różnych odpowiedzi, jakie podawali uczestnicy całkowicie mnie zaskoczyła i oczarowała. Już w papierowym wydaniu pisałem, że samych piosenek U2 podaliście aż 8, a „moje” Last Night on Earth wcale nie było tym najczęściej wymienianym. Jednak rekordzistą okazał się Frank Sinatra, dla którego podaliście aż 9 różnych tytułów: Witchcraft, Blue Moon, That's Life, Bewitched, Stardust, Who Wants to Be a Millionare, Chicago, Time After Time, New York, New York, a do tego jeszcze 2 niepoprawne: Night and Day (gra nosi tytuł Day and Night) i High Society (to z kolei jest tytuł filmu, w którym występuje Sinatra, a nie tytuł wykonywanej przez niego piosenki). I w tym pytaniu pomimo pojedynczych błędów (Penguin to tytuł albumu Fleetwoc Mac, a nie piosenki, Jerusalem nie jest nagraniem Pet Shop Boys, a jedynie remiksem wersji formacji Fat Les) wszyscy uczestnicy zdobyli ponad 12 punktów, czyli 75%, a większość z nich podała poprawne odpowiedzi dla wszystkich wykonawców.

Tak oto dobrnęliśmy do końca. Mam nadzieję, że nie zasnęliście czytając to omówienie (ja dwa razy się zdrzemnąłem pisząc je). Oczywiście zapraszam do komentowania i wyrażania swoich opinii, zarówno o całym konkursie, jak i o każdym z pytań z osobna.

Mam wielką nadzieję, że w następnej edycji weźmie udział większa ilość osób, gdyż i pula nagród wyraźnie się zwiększyła. Mamy zamiar uhonorować 3 najlepszych uczestników i przynajmniej 2 osoby spoza pierwszej trójki.
Tak więc Świat Gier Planszowych w dłoń, laptopy w pogotowiu i gry na stół. Zapraszam do zabawy!

Gry z fabułą

2011-03-28T10:11:00.000+02:00

Posunięcia mojej przeciwniczki kompletnie mnie zaskoczyły. Jej armia zajmowała teren jakby ignorując moją obecność. Pojawiała się w niby-natarciu, ja reagowałem tak, jak wydawało mi się to słuszne, lecz w pewnym momencie pozostawiała swoje siły w połowie wymiany ciosów, wysyłając kolejne w zupełnie inne miejsce. Efekt był dwojaki. Z jednej strony tam, gdzie pozostawiła frontowe oddziały samym sobie, zdołałem znacznie je osłabić, potencjalnie zajmując teren już na stałe. Z drugiej strony moje zwycięstwa zdawały się jedynie lokalnymi, podczas gdy jej pojawiające się w różnych miejscach zagony sugerowały, że kontroluje niemal trzy czwarte pola bitwy. Teoretycznie wiedziałem, że taka taktyka z jej strony powinna zaowocować porażką, bo z wielu lokalnych zwycięstw powinienem wykuć zwycięstwo w całej wojnie. Ona jednak grała w ten sposób z taką konsekwencją, jakby miała jeszcze jakiegoś asa w rękawie, plan, który przechyli szalę zwycięstwa na jej stronę.

Inne starcie. Przeciwnik ma przewagę od samego początku, już od zajmowania pierwszych pozycji. Co gorsza – przewaga wynika wyłącznie z tego, że jest ode mnie lepszy. Zdołał to zataić do rozpoczęcia bitwy, teraz pozostaje mi robić, co w mojej mocy i liczyć na to, że to wystarczy. Z pierwszych potyczek wychodzę kompletnie zdruzgotany. Cztery różne starcia pozostawiają moje grupy w rozbiciu lub w trakcie ucieczki. Pojawia się jednak szansa: te cztery starcia toczyły się na dość małej przestrzeni i zrobiło się dość ciasno. Jeśli uda się pochwycić i zabić choć jedną z lokalnie zwycięskich grup nieprzyjaciela, zyskam życie dla dwóch, a nawet trzech swoich i partia zostanie uratowana. Plan jest niezły, lecz obciążony pewną wadą: jeśli przeciwnik jest lepszy (a jest!), łatwiej niż mnie będzie mu obracać się w zawiłościach takiej taktyki. Tyle że nie mam alternatywy – albo to, albo natychmiastowe poddanie partii. Kilka chwil później, mimo uczciwej wymiany ciosów, sprawa jest jasna: zabraknie mi jednego ruchu, by dopaść jego grupę, zanim się zabezpieczy. Poddaję partię – nie widzę żadnej możliwości odrobienia strat gdzie indziej.

Znów grywam w go. Powróciłem do tej gry po tak wielu miesiącach przerwy, że uzbierały się z nich lata. W dodatku gra mi się lepiej niż kiedykolwiek – raz że przerwa dobrze zrobiła , dwa – jakoś sensowniej do tego podchodzę, bez presji sportowego osiągania wyników, która zraziła mnie do gry ostatnio. W każdym razie regularne partie powróciły do mojego growego menu, a wraz z nimi zachwyt i ochota podzielenia się nim z innymi. Stąd ten tekst – zapewne pierwszy z kilku.

Zacząłem od opowieści o dwóch ostatnich potyczkach, by pokazać, jak ładnie układają się w fabułę. Już podczas gry obok poziomu planszy, kamieni, oddechów i grup w głowie funkcjonuje jakaś „fabularność”: kamienie, ich grupy i relacje między nimi postrzegam właśnie trochę w wojskowych kategoriach, przemyśliwając plany ataku, obrony, wydostania się z oblężenia albo przełamania pozycji przeciwnika. A gdy po partii przychodzi mi o niej opowiadać, czy choćby poukładać ją sobie w głowie, wtedy fabuła wlewa się już zewsząd, całkowicie wypełniając przestrzeń między pozycjami kamieni na stole.

Zdaję sobie sprawę, że są rożni gracze i różne sposoby postrzegania rozgrywek. Znam megamózgi, które w swoim postrzeganiu rozgrywki nie wychodzą z poziomu algorytmów (co więcej, często im zazdroszczę efektywności). Znam takich, u których uruchamiają się zupełnie inne ciągi skojarzeń. Warto o tym wspomnieć, bo cały wywód ma charakter dość subiektywny (nie sposób zobiektywizować fabularnych rojeń, nawet jeśli przytrafiają się one wielu graczom).

Uwielbiam gry z tą właśnie cechą, którą przesycone jest go: gry, które z pomocą bardzo prostych, często abstrakcyjnych elementów są w stanie naciskać w głowach graczy odpowiednie klawisze, by partia wybrzmiała jako fajna historia. Niby to tylko odpalanie prostych akcji, lecz gdzieś w głowie rodzi się niepowtarzalna opowieść, dająca w efekcie satysfakcję nie mniejszą niż ciekawy film czy książka. Go jest tu swego rodzaju ekstremum – jedyną akcją do wykonania w grze jest postawienie kamienia. Ciekawie działają gry, których mechanizmów nie nazwalibyśmy prostymi, ale w których mechanizmy te służą właśnie do stworzenia takiej historii. Do moich ulubionych należą Stronghold, Galaxy Trucker, a także np. Tide of Iron. Każdą rozgrywkę w te gry chciałoby się (i dałoby się) przedstawić za pomocą opowiadanka odpowiednio fantasy, sci-fi i militarnego. Co ciekawe, w kategorii gra – opowieść mieści się nawet Monopoly po którym zawsze można opowiedzieć fajną historię o wzlotach i upadkach przedsiębiorcy („Gdyby nie ten deal na Londyn, w życiu bym się nie dorobił. A potem trzy razy z rzędu władowałeś się do mojej Anglii, jakbyś się stęsknił za królową matką”).

Taka cecha w grach to dla mnie olbrzymi atut. Z drugiej strony są i takie gry, które pozostając mniej lub bardziej fajnymi, kompletnie tego aspektu nie mają. Ot, weźmy Stone Age. Ładna, z konkretną otoczką, sprowadza się jednak do szeregu matematycznych kombinacji i nijak nie chce wygenerować fajnej opowieści. W ogóle klasyczne eurogry traktują tę sferę (jak i otoczkę w ogóle) bardzo po macoszemu, czy po prostu pretekstowo. Zdają się mówić graczowi: „Stary, nie daj się zwieść wrażeniu i po prostu kombinuj, jak tu poskładać cegiełki w działający mechanizm”. O partii nie sposób w nich myśleć jak o burzliwej historii i zwrotach akcji – pozostaje jedynie być dumnym lub wstydzić się skonstruowanego mechanizmu. Szczęściem gatunek tak ewoluował, że pojawiło się miejsce właśnie na np. wspomniane (i inne) gry Portalu i CGE, które eurogrowe mechanizmy wykorzystują do eksplorowania motywów rodem z rozmaitych fabularnych gatunków literackich, filmowych, itp.

Za to strasznie mierżą mnie takie gry, które obiecują fabułę nie z tej ziemi i kompletnie się z tej obietnicy nie wywiązują. Pamiętam dotkliwe rozczarowanie Last Night on Earth. Chyba najbardziej boli to właśnie w słabych przedstawicielach gatunku ameritrash. Tych, w których wmawia się mi, że zabijam przerażające stwory, wchodzę do piekielnych otchłani, ratuję świat albo niszczę hordy zombie – a tak naprawdę dostrzegam tylko konieczność przejścia z punktu A do B i wykonania szczęśliwego rzutu kostką.

I tak, startując od go, dotarłem do Last Night on Earth, ciekawe. Kończąc, zdradzę jeszcze jedną przyjemność, którą czerpię z goistycznych partii i generowanej przez nie fabuły. Otóż by jej doświadczyć, nie trzeba wcale samemu grać. Obserwowanie partii innych – zwłaszcza lepszych graczy daje satysfakcję nie tylko taką, jak inne sportowe widowiska, lecz właśnie pozwala tworzyć fajną historię. Zwłaszcza że na ogół po kilkunastu ruchach staję się kibicem jednej ze stron i z zapartym tchem śledzę, czy uda jej się wydostać z tarapatów albo pomyślnie zakończyć atak. Warunek jest jeden – by partia (a więc i opowieść o niej) była piękna, muszą grać gracze dobrzy (co pozwala uniknąć nieładnych zagrań i głupich błędów), ale nie rewelacyjni. Ruchów graczy powyżej pewnego poziomu nie jestem w stanie pojąć, a więc i moja wyobraźnie nie potrafi ich przetworzyć w nic fajnego. Takich sytuacji nie muszę się obawiać w „fabularnych” eurograch.

Spis treści numeru 17.

2011-03-22T10:18:00.001+01:00

Nowy numer dziś opuszcza drukarnię. To znaczy, że do sklepów i salonów trafi w ciągu kilku dni. My zaś z dumą prezentujemy spis treści:

Temat Numeru: Osadnicy z Catanu

Czy wiesz, że... - Ciekawostki o Osadnikach z Catanu

Kocham moją pracę wokół tej wyspy - Wywiad z Klausem Teuberem

Ameryka na heksach - Recenzja Settlers of America

Każde zlecenie to nowe wyzwanie - Wywiad z Michaelem Menzlem

Turlu-turlu na Catanie - Recenzja Osadnicy z Catanu: gra kościana

Familijne

Kajko i Kokosz - Recenzja Wyprawy Śmiałków

Polowanie na Wampira - Recenzja Dracula

Szczurzy dodatek, Powiew historii, Szaleństwo podobieństw - Recenzje Szczurołap, Folwark, Dobble

Problemów wór

O jakości obsługi polskiego klienta

Wszyscy za jednego - Recenzja Mousquetaires du Roy

Gra hazardowa czy strategiczna - Andrzej Świech o Pokerze

Wspomnienia z żeglugi - Recenzja Caravelas

2+2=3 - Recenzja Famiglia

Przecież nie jest z ciebie znowu taki cud - Recenzja 7 cudów świata

Jak zdobyć majątek? - Recenzja Macao

Wspólne granie

Spielwarenmesse Targi Zabawek - Relacja z Norymbergi

Życzliwość w świecie planszówek - Rozmowa z Wojciechem Sieroniem o funkcjonowaniu klubu gier planszowych

Kącik planszomaniaka

O czym marzy każdy chłopiec - Recenzja Commands and Colors na początek cyklu o grach wojennych

Boje o żelazny tron - Recenzja Bitwy Westeros

Marionetki w rękach magów - Recenzja Magestorm

Gry jak wino - Europejska gildia kolekcjonerów

Jak zarządzać korporacją - Recenzja Master of Economy

Planszówka ekologiczna - Recenzja 20th Century

Wyznawcy są tacy sami - Recenzja Cyclades

Wynajduję produkty, których brakuje w sklepach - Rozmowa z Piotrem Burzykowskim z Locworks

Sprawdzony przepis na Eurogrę - Recenzja Navegador

Wyprawa do Rzymu - Recenzja Triumvirate

Królewska łamigłówka - Recenzja Cobra Cubes

Stare, dobre czasy

Złota kolekcja - Gry o tematyce orientalnej

Klasyczne gry - Lis i Gęsi czyli Forteca

Stałe działy

Wieści

Top 7 - Gry Wyścigowe

Felietony - Jedyna taka noc w roku, Punkt widzenia, Wilk i rodzic, Brzydka gra

Łamigłówki

WC Konkurs

Sprintem po grach

Uwaga: do numeru załączona jest dodatkowa karta do gry 51. stan Ignacego Trzewiczka

Crows

2011-03-22T07:44:00.000+01:00

Nie wszystko złoto...

Jest kilka prostych sposobów aby wzbudzić moje zainteresowanie grą. Jednym z nich jest umieszczenie pośród jej elementów kilku kolorowych kryształków. Kryształki zawsze kojarzą mi się z Valdorą, a ta - z dobrą zabawą. Z powodu tego skojarzenia, dostając Crows do recenzji cieszyłem się z samej możliwości zabawy świecidełkami. Ciekawe, bo okazało się, że gra traktuje o podobnym problemie. Czyli ptakach i ich skłonnościach do świecących przedmiotów.

Grę wydało Valley Games, kanadyjskie wydawnictwo, z którym mam równie dobre skojarzenia jak z kryształkami. Master Builder i Titan to chyba najwyżej ocenione przeze mnie gry, jakie opisywałem w Świecie Gier Planszowych. Są to już więc dwa istotne dla mojego zainteresowania czynniki.

Niestety, zwykle kiedy tak zaczynam recenzję gra otrzymuje w konsekwencji słabą notę. Będę więc konsekwentny i będzie tak i tym razem.

Crows przyjechało z targów Essen 2010 razem z delegacją Świata Gier i utknęło gdzieś w redakcyjnym magazynie. W natłoku gier o wyższym priorytecie ta nie znalazła swojego recenzenta. Pamiętam, że zauważyłem ją na liście zdobytych po targach gier i nawet sprawdziłem co to za produkt. Podobnie jak dziesiątkom innych tytułów nie poświęciłem Crows więcej uwagi niż wymagało odszukanie tych paru zdań opisu rozgrywki i fotografii rozłożonych elementów. Pamiętam, że zdziwiło mnie kiedy przeczytałem, że „ptaki lecą do świecidełek, należy je tak rozkładać by zgromadzić jak najwięcej ptaków wokół nich”, do tego zdjęcie sfory czarnych ptaszysk kłębiącej się nad niewidocznym przedmiotem. Zabawa z magnesami? Dziwne. Potem już o grze nie pamiętałem.

Crows rozpakowane

Niedawno red.nacz przynosi mi pudełko z grą Crows oraz hasło „ma kryształki, chcesz”? Jasne! Nie trzeba mi dwa razy powtarzać bym usiadł do takiej gry. Gdy tylko spokojnie usiadłem rzuciłem się na pudło w poszukiwaniu świecących elementów. Znalazłem całe 8 w czterech kolorach. Skromnie, ale lepsze to niż nic. Następnym krokiem była instrukcja i elementy. Wszystko bardzo starannie wykonane, w końcu robota Valley Games, zawsze mogę na nich liczyć. Tyle, że po zgłębieniu instrukcji mój entuzjazm opadł nieco. Nie zapowiadało się jakoś wystrzałowo. Mimo kryształków.

Tutaj jeszcze niewypchnięte kartoniki.
Wygląda bardzo estetycznie.

Z braku graczy na podorędziu zrobiłem jeszcze rekonesans w sieci. Szybko natknąłem się na filmik promujący grę. Genialny! Najlepsza prezentacja gry jaką do tej pory spotkałem. Nawet jeśli nie zagracie nigdy w Crows znajdźcie sobie filmik, nie będzie to trudne. Po filmiku nabrałem prawdziwej ochoty na rozgrywkę, „to dopiero musi być klimatyczna gra” myślałem przerzucając znów kartonowe kwadraciki z wymalowanymi posępnymi drzewami i czarne drewniane ptaki jak z Hitchcocka. Szybko jeszcze przejrzałem opracowanie zasad przygotowane przez jakiegoś fana i FAQ z (nielicznymi) wątpliwościami. Pozostało zebrać graczy.

Zaczęły się schody. Naprawdę trudno zachęcić ludzi do poświęcenia X czasu na „taką grę gdzie ptaki lecą do świecidełek i im ich jest więcej tym więcej punktów”. Kiepsko brzmi, wiem, ale jakoś nie udało mi się lepiej zareklamować tego produktu. W końcu na pierwszy test zgodziła się żona. Rozkładam elementy, tłumaczę zasady, widzę brak przekonania. Tłumaczę z większym zapałem. Podrzucam drewnianymi ptakami i kryształkami, dym i lustra, pojawia się mała iskra zainteresowania. Można zagrać, bez uprzedzeń, biała karta.

W grze. Masa ptaków, zaraz zmontuje się stado.

Po kilku pierwszych rundach na torze punktacji właściwie bez zmian, raz ja do przodu, raz żona, najczęściej remis. Kolejne rundy niczym nie różnią się od poprzednich, oboje znajdujemy najlepszy ruch, wiemy jak zagra przeciwnik, czujemy się jakbyśmy grali w „kółko i krzyżyk”. Powtarzalność zmienia się w nudę, ta w chęć zakończenia gry i w końcu ulgę kiedy kartoniki się kończą. Gniot, wyrokujemy zgodnie i chowamy grę do pudełka. Żona jest zadowolona, bo już nie musi męczyć się z tym badziewiem, ja to musze zrecenzować. Drewniane ptaki Hitchcocka ironicznie zwiastują prawdziwy horror.

Pora bym opisał w końcu jak w tę grę się gra. Rzecz jest bardzo prosta. Na środku stołu ustawiać będziemy kwadratowe kartoniki z rysunkiem drzewa, na którym zasiadają się zero, jeden, dwa lub trzy ptaki. Kartonik dokładamy do leżących już kartoników tak, by stykał się przynajmniej jednym bokiem, jeżeli na kartoniku są namalowane ptaki, kładziemy na nim odpowiednią ilość drewnianych. Następnie gracz dodający kartonik kładzie na jednym z wolnych pól (nie zajętych przez ptaki lub innego gracza) swoje świecidełko, czyli kryształek swojego koloru. Następnie czynność powtarza kolejny gracz, i kiedy każdy z graczy dołoży swój kryształek następuje przelot ptaków i podliczanie punktów.

Kruki to czy wrony?

Ptaki lecą zawsze do najbliższego świecidełka, zawsze w linii prostej (pionowo lub poziomo), jeżeli dwóch lub więcej graczy swoje świecidełka ma w tej samej odległości od ptaków te dzielą się po równo (jeżeli jest ich więcej) lub nie wylatują wcale (jeżeli nie dało by się równo obsiąść kryształków). Teraz zlicza się ilość ptaków na świecidełku każdego gracza i o odpowiednią liczbę przesuwa się odpowiedni znacznik po torze punktacji. Runda się kończy i zaczyna następna, i tak aż skończą się kartoniki w puli. W grze występują jeszcze kartoniki specjalne zmieniające zasady przelotu ptaków lub punktację na czas jednej rundy. Mogą to być silniejsze wabiki niż kryształki (np. śmietnisko lub góra klejnotów), pola dodatkowych punktów (cmentarz) lub zmieniające układ ptaków na kartonikach.

Jak pisałem, przy grze dla dwóch graczy, zakładając, że oboje spełniają minimum wiekowe z pudełka (10 lat) i żadne nie znajduje się pod wpływem środków odurzających, gra przypomina zabawę w kółko i krzyżyk. Inaczej mówiąc, jeżeli obaj gracze zagrają najlepszy możliwy ruch (co jest dość proste i wymaga niewiele więcej skupienia niż równoczesne wiązanie sznurowadeł i gwizdanie) gra skończy się remisem, a w wyjątkowym wypadku niesamowitych zbiegów okoliczności przy losowaniu kartoników – różnicą kilku punktów. Zero emocji, zero frajdy.

Ja też dałem się nabrać na świecidełka... a to tylko plastik.

Wiedziałem już, że Crows jest tak straszliwie do bani, że nie tylko trudno będzie mi przekonać kogokolwiek do gry, ale jeszcze samemu będę się przed tym wzbraniał. Obowiązek jednak obowiązkiem, udało się w końcu zebrać pełny skład. Opisać grę bez jednego kłamstwa i bluzgów (z czego jestem dumny). No i zagrać. Teraz powinien nastąpić akapit lub dwa wynurzeń jakie to przeżywałem męki i katusze, jak gracze mnie znienawidzili, a gra śmiała się demonicznie. Figa. Grało się nieźle.

Okazało się, że gra rozwija skrzydła dopiero przy większej liczbie graczy. Nagle kolejne ruchy przestały być tak oczywiste, a trzymane przez innych graczy specjalne kartoniki, na odpowiednią okazję, nabrały znaczenia i ciekawiły cóż też skrywają. Nie sprawdziły się, żadne wersje przewidywanych trendów punktowych, ani opcja „pierwszy gracz bierze wszystko”, ani ta z „ostatnim graczem”. Nagle pojawiło się dość zmiennych (pozostających w ramach prostych zasad) by szukanie najlepszego ruchu stało się ciekawe. Losowość spowodowana przez innych graczy dodała tylko kolorytu. Wydłużył się tylko czas oczekiwania na swoją kolej, jednak gracze nie spoglądali już tęsknie na zbyt wolno topniejący stos kartoników.

Nie wiem czy nie przeceniam gry z powodu kontrastu z naprawdę kiepską jej wersją dwuosobową. Pewnie tak, co wyszło by zapewne po kolejnych kilku partyjkach. Mimo pozytywnego zaskoczenia po grze czteroosobowej nie mogę wystawić grze dobrej noty. Wciąż są to prościutkie zasady w asyście oszczędnych (choć solidnie wydanych) elementów. Mechanizmy działają, są zbyt proste by coś miało szwankować, więc nie ma się do czego specjalnie przyczepić poza tym czymś co sprawia, że kontakt z grą niesie znamiona rozrywki. Crows są po prostu tego pozbawione.

Autor: Tyler Sigma (większe sukcesy osiąga w branży gier konsolowych)

Wydawca: Valley Games Inc. (linia Modern)

Czas gry: około 45 min. (o 20 za dużo)

Liczba Graczy: 2-4 (działa od 3)

Ograniczenia wiekowe: 10 lat (wydaje się przesadzone, 6-7 latek powinien sobie z grą poradzić)

Język: angielski (znajomość potrzebna tylko do instrukcji)

Cena: 109zł (za dużo, nawet jak na jakość wydania)

OCENA: 5/10

Wyniki konkursu - Zakład Pod Szumiącymi Brzozami

2011-03-19T13:11:00.002+01:00

Przeglądając nadesłane odpowiedzi zauważyłem dwie rzeczy:
- konkurs nie cieszył się jakąś specjalną popularnością, bo wzięło w nim udział niewielu czytelników.
- nikt nie udzielił pełnej, poprawnej odpowiedzi.
Nasuwają się zatem oczywiste wnioski:
- kolejny konkurs będzie łatwiejszy,
- warto brać udział w konkursach na stronie ŚGP, bo konkurencja niewielka, a szanse na zdobycie gry całkiem spore.

Gry, w które grali pacjenci zakładu to:
1. Agricola
2. Puerto Rico
3. Notre Dame
4. Salamanca

Najbliższym prawidłowej odpowiedzi (3 trafione tytuły) był
Leszek W. Kowalski.
Serdecznie gratulujemy!!!

Patronujemy Qubixowi

2011-03-18T04:51:00.016+01:00

Z przyjemnością ogłaszamy, że Świat gier planszowych objął patronatem grę Adama Kałuży "Qubix". Wydanie tej znakomitej, trójwymiarowej gry logicznej przygotowuje właśnie wydawnictwo Granna. Wkrótce więcej informacji o tytule.

Numer 17. w druku... a w nim konkursy

2011-03-17T04:25:00.001+01:00

Nowy numer magazynu jest już w drukarni i w połowie przyszłego tygodnia będzie rozsyłany do punktów sprzedaży. Przypomnijmy - do numeru załączona jest dodatkowa karta do gry 51. stan.

Inną z całej serii fajnych rzeczy w siedemnastce są konkursy. Tym razem udało się przygotować trzy. Pierwszy wraz z wydawnictwem Egmont kierujemy do fanów gier, ale i całej komiksowej serii Kajko i Kokosz. Drugi stworzony został z myślą o tych, którzy są dumni ze swojej kolekcji gier. A trzeci to niesamowity i - jak mówi twórca - "niezwykle prosty" quiz Wojtka Chuchli, w którym nie mogło zabraknąć puli nagród. Sponsorami gier i albumów, którymi nagrodzimy uczestników, są wydawnictwa Egmont, Portal, Granna i G3. Szczegóły w numerze - zapraszam do wspólnej zabawy!

BET YOUR BRAIN – gra familijna? - Marta Walczak

2011-03-16T00:25:00.003+01:00

[Tekst nadesłany na Konkurs na Recenzję]

Był listopadowy wieczór, gdy zmęczona po całym dniu wracałam do domu. W mojej torbie, jak w każdej damskiej, było mnóstwo niepotrzebnych drobiazgów, jednak tym razem to nie one doskwierały moim stawom. W pokaźnych rozmiarów torbie, zmieściła się jeszcze, zakupiona przeze mnie gra – Bet Your Brain. W tym przypadku zdecydowanie byłam zachwycona wagą przewożonego pakunku, a całą drogę z uczelni do domu niczym waga, szacowałam ilość posiadanych

przez grę komponentów.

Dlaczego zdecydowałam się na Bet Your Brain? Przyznam, że potrzebowałam alternatywy dla posiadanych w domu gier typu quiz. Moi wierni współgracze znali już wszystkie pytania z Trivi Pursuit i Milionerów, a i mechanizm tych gier nie przyciągał na dłużej. Gdy usłyszałam, że pojawiła się gra, w której nie tylko odpowiada się na pytania, ale i obstawia niczym w kasynie, pomyślałam „Nie ma to jak 2 w 1”. Swoją drogą, może spece od ustawy anty-hazardowej powinni rzucić okiem na tą grę?

Cudne, żółte pudło, od razu wpasowało się w stos gier na półce. Po otwarciu, oczom moim ukazał się niczym nieskalany porządek. Wszystko dopasowane tak, żeby zgrabnie mieściło się w pudełku, które oprócz planszy, żetonów i kart pytań zawiera cztery notesiki, malutkie ołówki, klepsydrę i koło do losowania kategorii pytań. Niby drobiazgi, ale jakże praktyczne, uzupełniające grę.

Bet Your Brain, to gra, w której pełno różnych interakcji. Pytania skonstruowane są tak, że rozgrywka to nie tylko udzielanie odpowiedzi, ale również i dobra zabawa. Nie bez przyczyny 1200 pytań podzielono na 8 kategorii i nadano im nazwy, zupełnie różne od tych dobrze nam znanych przypominające o szkolnej rutynie jak np.: „Historia”, „Geografia”, „Biologia”. W tej grze, przyjdzie nam zmierzyć się z takimi kategoriami jak m.in. „Mistrz języków”, „Świat talentów”, „Pomiędzy niebem a ziemią” czy też „Rozmaitości”.

Warto wspomnieć, że charakter rozgrywki zmienia się nieznacznie w zależności od liczby graczy. Gra oferuję bowiem specjalne zadania z myślą o potyczce drużynowej. Możemy w kategorii Esy-Floresy natknąć się na zadania z rysowania, w których jeden z członków drużyny rysuje, a pozostali zgadują. Swoiste kalambury to również kategoria Zgaduj-Zgadula, w której niejednokrotnie trzeba wykazać się umiejętnością pantomimy.

Każdą kolejkę, poprzedza faza obstawiania od jednego do trzech tzw. „żetonów intelektu” na to, czy przeciwnik udzieli poprawnej, czy błędnej odpowiedzi. Osobiście usunęłabym regułę, typowania własnej odpowiedzi, gdyż nie raz spotkałam się z cwaniactwem rywali, którzy stawiali żetony na swoją błędna odpowiedź po czym na najbanalniejsze nawet pytanie nie odpowiadali zdobywając za to kolejne żetony intelektu.

Gra zdecydowanie sprawdza się nie tylko podczas rodzinnych potyczek, ale przede wszystkim gdy spotykają się ludzie, którzy dobrze się znają, by móc obstawić wiedzę swoich rywali. Zatem każdy, bez względu na posiadany w głowie bank informacji, ma szanse odnieść spektakularne zwycięstwo.

Osadnicze warianty

2011-03-09T20:12:00.008+01:00

17 numer Świat Gier Planszowych w ciągu najbliższych dni powinien pojawić się w sklepach, jak zapowiadali już Multidej tutaj i Trzewik na Gamesfanatic.pl; czeka nas cała masa świetnego materiału. W związku z tematem numeru, którym jest gra Osadnicy, jeszcze przed publikacją pisma prezentujemy autorskie warianty rozgrywki, oczywiście Osadników. Tekst przygotował debiutujący u nas Paweł "pebro" Bróździński.

Zapraszam do lektury.

Zapewne każdy się zetknął z grą „Osadnicy z Catanu” (opisana w numerze 13 ŚGP) lub o niej przynajmniej słyszał. Jest to gra planszową wymyślona przez Klausa Teubera. Gra ta zdobyła ogromną popularność na całym świecie, czego dowodem jest wiele zdobytych nagród. W Polsce została wydana po raz pierwszy w roku 2005 i od razu zyskała uznanie, stając się „Grą roku 2005”. Od tego czasu ukazały się w języku polskim dodatki („Żeglarze z Catanu”, „Miasta i Rycerze z Catanu”), rozszerzenia dla 5-6 graczy, wersja karciana, wersja kościana, a także książka oparta na grze. Oczywiście obok tego wiele wersji zostało wydanych w innych krajach.

Gra jest świetną platformą do własnych eksperymentów i wymyślania kolejnych wariantów, dodatków i scenariuszy (najczęściej dla Żeglarzy). Oczywiście należy pamiętać o tym aby przed grą poinformować współgraczy o zmianach, które muszą być przez nich zaakceptowane.

Poniżej chciałbym przedstawić dwa warianty, które wymagają dodatkowych elementów, ale zdobycie tych elementów nie powinno przysporzyć problemów.

Złodziej na usługach

banda złodziei czai się do uderzenia

Zapewne każdy, kto grał w „Osadników” (kto nie grał serdecznie zapraszam do spróbowania) spotkał się z takim momentem w grze, że złodziej ciągle blokował jedno z jego pól. Kiedy wreszcie wyrzucił upragnione 7, czy zgrał kartę rycerza, po przestawieniu na inne pole złodziej wracał na jedno z pól gracza. A po pustyni cały czas tylko wieją piaski, nikt nie ustawia tam złodzieja, choć może, bo nie ma z tego pożytku.

Na kanwie tego pojawił się pomysł, aby każdy miał swojego złodzieja.
Należy przygotować kolorowe pionki, po jednym pionku złodzieja dla każdego z graczy w kolorach graczy. Wszystkie pionki stawiamy na początku na pustyni.

podczas gry, dwaj złodzieje na pustyni,
dwaj poza nią

Gra toczy się według normalnych reguł z poniższymi wyjątkiem działania po wyrzuceniu 7, lub zagraniu karty Rycerza. Kiedy wypadnie 7, aktywny gracz może przestawić złodzieja w swoim kolorze na dowolne pole (łącznie z wszystkimi konsekwencjami) lub dowolnego złodzieja, który blokuje produkcję przestawić na pustynię. Krótko mówiąc „swojego” złodzieja można dowolnie przestawiać a złodzieja innego gracza tylko na pole pustyni. Jeśli na jednym polu stoi więcej niż jeden złodziej, wszystkich można jednym ruchem (po wyrzuceniu 7) przestawić na pustynię.

Wariant znakomicie sprawdza się podczas gry w „podstawkę”, choć obecność kilku złodziei spowalnia rozgrywkę. Przy grze z dodatkiem żeglarzy nie używa się tradycyjnego pirata. Pionek złodzieja ustawiony na polu morskim staje się piratem.

Samoobsługa

Ile razy uważaliście, po losowym ułożeniu planszy, że gracz, który wykonywał ruch przed Tobą, miał znacznie lepszy układ pól i liczb? Ile razy, gdy przegraliście, narzekaliście na nieciekawy układ planszy? Wiele? To ten wariant powinien Was zainteresować. Wariant jest dla 3 osób i podstawowej wersji Osadników, ale za to nie potrzeba dodatkowych elementów.

Przygotowanie:
Ramkę do gry układa się normalnie, na środku umieszczając pustynię ze złodziejem. Pozostałe pola układa się rysunkiem do góry obok planszy.
Żetony liczbowe należy podzielić na 6 grup po 3:
3,6,11

(samoobsługa) przygotowanie do gry

3,8,11
2,5,8
6,9,12
4,9,10
4,5,10
Grupy zostały tak dobrane, aby prawdopodobieństwo wypadnięcia liczb należących do każdej grupy było zbliżone.

Układanie planszy

Gracz układający pierwszą osadę wybiera 3 dowolne heksy pól oraz jedną grupę żetonów liczbowych. Gracz układa te trzy lub dwa pola i żetony liczbowe w dowolnym, wybranym miejscu, ale obok siebie. W centrum trzech pól lub jeśli dokłada dwa przy morzu układa osadę i drogę. Kolejni gracze postępują podobnie, dokładając przynajmniej jedno nowe pole, ustawiają osadę i drogę według normalnych zasad. Nowe pola nie muszą być układane obok istniejących. Osada musi być ustawiona w centrum dostawianych pól, może być ustawiona przy położonych wcześniej polach lub morzu, wtedy gracz dokłada dwa lub jedno pole. W takim przypadku niewykorzystane żetony z grupy odkłada się na bok. Nie wykorzystane pola i żetony pozostają do wykorzystania w dalszej części rozgrywki.

Pola i liczby muszą przy układaniu spełniać następujące warunki:
a) nie można układać dwóch czerwonych żetonów (6 i 8) obok siebie,
b) nie można układać obok portu 2:1 pola o danej produkcji,
c) nie można układać dwóch, takich samych pól obok siebie,
d) nie można układać dwóch, równych żetonów obok siebie.
Jeśli nie ma innych możliwości, należy pominąć warunki, począwszy od ostatniego (najpierw pomija się warunek d, następnie c itd).

Rozgrywka
Po ułożeniu początkowych dwóch osad przez każdego z graczy następuje normalna rozgrywka. Jeśli pozostają jakieś pola i żetony układa się je po zbudowaniu osady, przylegającej do pustego (brakującego) pola (jak w scenariuszu Żeglarzy „Wyspa Mgieł”). Gracz budujący taką osadę wybiera pole i żeton spośród pozostałych, według własnegouznania, ale z zachowaniem powyższych zasad.

Dodaj podczas gry. Biały i niebieski ułożyli swoje osady z dala od siebie,
czerwony "przytulił" swoje pola do pola białego

Koniec gry
Gracz, który w swojej turze zdobędzie 11 punktów zwycięstwa, wygrywa.
Powyższy wariant rozkładania planszy można oczywiście zastosować do różnych scenariuszy gry.

Rozłożenie planszy można stosować również dla „Żeglarzy z Catanu”w wariancie „Nowe lądy , morze i wyspy układa się według scenariusza, natomiast dużą wyspę jak opisano powyżej.

Paweł "pebro" Bróździński

Okładka numeru #17

2011-03-01T16:32:00.003+01:00

Prezentujemy okładkę nowego numeru Świata gier planszowych. Właśnie kończymy prace nad składem i lada dzień poślemy magazyn do druku, tak by trafił do sprzedaży w pierwszej połowie marca. Co znajdzie się w środku? Szczegóły w nadchodzących notkach z cyklu "odliczanie". Niemało informacji można jednak wyciągnąć właśnie z okładki.

Zaprezentowana okładka to plik roboczy. Okazało się, że nie jest wolna od błędów. Proponuję błyskawiczny konkurs: osoba, która jako pierwsza wskaże błąd otrzyma upominek - naszywkę 51. Stanu. Efekty ortograficznego śledztwa proszę słać na multidej@swiatgierplanszowych.pl

Moje granie - Stone Age

2011-02-26T15:23:00.004+01:00

Już od dawna zbierałem się do napisania kilku słów o sympatycznym przedstawicielu worker placement. Stone Age znają chyba wszyscy nałogowi gracze (tzn. osoby, które traktują planszówki jako pełnowymiarowe hobby). W grze każdy rozwija plemię jaskiniowców. Rozwija, to znaczy zwiększa liczebność plemienia, stara się utrzymać wszystkich przy życiu i nauczyć nowinek technologicznych właściwych epoce. Mechanizm opiera się na wysyłaniu jaskiniowców „do pracy”, czyli na różne pola planszy, gdzie przy użyciu sześciennych kości nasi podopieczni zbierają surowce. Surowce mogą zostać wykorzystane albo na rozbudowę osady, albo na naukę czegoś nowego (czyli zdobycie specjalnej karty).

Co zadecydowało o sukcesie Epoki Kamienia? Cała masa drobnych mechanizmów, które po złożeniu w całość stworzyły sprawny kolorowy kołowrotek, który wystarczy puścić w ruch i toczy się sam. Kostki dla przykładu. Lubię kości, mam do nich sentyment. Zauważyłem, że nie tylko ja. Całkiem sporo osób lubi emocje związane z rzutem. Kości mają w sobie specyficzną moc przyciągania ryzykantów. Jeśli wokół rzutu K6 zostanie zbudowany zgrabny mechanizm stopniowania ryzyka (wysyłam więcej ludzi – zwiększam szanse na lepsze zyski) mamy podwaliny sukcesu. Nieraz z rozbawieniem obserwowałem zaklinanie kości przed rzutem w Stone Age. Nieraz sam, po wyturlaniu trzech jedynek, cedziłem przez zęby „banda nierobów”. Stone Age cenione jest za dużą ilość wyborów. Sporo tego: cztery surowce do zdobycia plus żywność, karty, domy i trzy kluczowe miejsca w wiosce, czyli uprawa roli wyrób narzędzi i chatka miłości. Zwłaszcza to ostatnie określenie przeszło już do planszowego języka. Jak inaczej nazwać miejsce gdzie wysyłamy dwoje kudłatych jaskiniowców, a wraca troje?

mezalians

Niektóre rozwiązania są dość zabawne i fabularnie trącą myszką. Mówię tu o pojawieniu się złota, które jest najcenniejszym surowcem w grze. Dlaczego? Przecież w epoce kamienia nikt nie orientował się jeszcze w obróbce metali. A nawet jeśli, to złoto jest dosyć miękkie, nie nadaje się na groty włóczni. Jako środek płatniczy też nie bardzo, bo pierwsze monety wprowadzono nieco później, za czasów Fenicjan. Jednak złoto jest na planszy i to w sztabkach charakterystycznych raczej dla Foru Knox niż jaskiniowych poczochrańców. Również możliwość wykarmiania podopiecznych surowcami brzmi całkiem zabawnie. Oczywiście fabularnie tłumaczono, że w przypadku braku żywności stosuje się handel wymienny (cegła za jagódkę), jednak podczas gry i tak pojawiają się własne interpretacje. Zazwyczaj są to kąśliwe uwagi pod adresem leniwych jaskiniowców „nie chciało się pracować? Będziecie wpylać drzazgi”.

Gra jest lekka i nadaje się doskonale do prezentowania osobom zielonym w planszowym hobby. Niemniej, przy pierwszej rozgrywce trudno ogarnąć całość. Zazwyczaj gracze wysiadali mi przy końcówce, gdy opisywałem działanie bonusów z kart, czyli najważniejszego elementu strategii. Czy da się wygrać bez kart? Nigdy nie próbowałem, ale szczerze wątpię. Jak już przy strategiach jesteśmy, grupa maniaków opublikowała na serwisie

(www.boardgamegeek.com/thread/416202/maths-in-stoneage-resource-collection-efficiency) analizy do Stone Age. Jest tam ciąg obliczeń i wykres, który jasno wskazuje, iż najbardziej opłacalne jest szkolenie swoich podopiecznych w uprawie roli, potem w wytwarzaniu narzędzi, a na koniec zostają przyjemności, czyli rozmnażanie.

Maciej Boryna

Wydawnictwo Bard zapowiedziało wydanie polskiej wersji gry. Niektórzy zastanawiają się po co? Przecież gra jest niezależna językowo. Na planszy, kartach czy żetonach nie znajdziecie nawet literki. Jednak dla zwykłego zjadacza chleba produkt w rodzimym języku zawsze będzie bardziej przyjazny niż obcojęzyczna wersja. Nawet jeśli obcy język pojawia się tylko w nazwie na pudełku. Dlatego popieram wybór Barda i polecam grę każdemu.

Podziękowania dla użytkowników z forum gry-planszowe.pl, dzięki którym znalazłem analizy na BGG.

Zakład Pod Szumiącymi Brzozami - konkurs

2011-02-26T13:59:00.004+01:00

Dyrektorka zakładu czekała przed wejściem. Wysoka koścista kobieta stała u szczytu schodów, patrząc na nowo przybyłego z góry.

- Nareszcie pan jest. Witam, nazywam się Stefania Gwizd. Zapraszam do środka. Mamy mało czasu.

Doktor Marek poprawił torbę na ramieniu, bąknął coś o swoim spóźnieniu i ruszył za panią dyrektor.

- Prowadzenie zakładu jest trudne, dlatego dobrze, by zapoznał się pan z panującymi tu zwyczajami. Większość pacjentów jest niegroźna ale na kilku trzeba uważać.

Na korytarzu minęła ich para ludzi. Kobieta niosła wiadro obierków i trzymała uzdę, na końcu której uwiązany był mężczyzna. Człowiek żuł wiązkę trawy i co jakiś czas wydawał gromkie „muuuuu”.

- Mamy tu więcej podobnych – wskazała pani Gwizd. –

W zeszłym roku chcieli rozpocząć hodowlę trzody. Odmówiliśmy oczywiście, dlatego radzą sobie, jak pan widzi, inaczej. Ich pokoje trzeba sprzątać częściej. Ciągle kradną resztki z kuchni i zbierają wszystko co da się spalić. Twierdzą, że gromadzą żywność i opał.

Z bocznych drzwi wytoczył się nagle niski jegomość. W ustach międlił cygaro. Zalatywało od niego alkoholem.

- Ach, nasz gubernator – westchnęła pani dyrektor. – Ubzdurał sobie, że zarządza pewną wyspą i z tej okazji posiada specjalny przywilej.

- Jaki? – zapytał Marek.

- Zawsze pierwszy zaczyna kolejkę.

Szli dalej sterylnie czystym korytarzem. Blade światło jarzeniówek męczyło wzrok. Doszli tak do drzwi. Marek przez szybę zobaczył zrujnowaną część szpitala i pracujących tam ludzi.

- A tu co się stało?

- Mieliśmy wypadek. Trafiło do nas dwóch zaciętych rywali. Najpierw jeden korzystając z środków chemicznych gospodarstwa domowego warzył truciznę, potem drugi hodował szczury. Wreszcie poszli o krok dalej. Nie wiem, który doszedł do wniosku, że zburzenie części budynku zapewni mu zwycięstwo. Dzisiaj obaj siedzą w izolatce.

- Ale widzę, że skrzydło jest w odbudowie – doktor Marek wskazał palcem przez szybę.

- Zgadza się – dyrektorka strzepnęła z rękawa nieistniejący pyłek. – Wspominałam, że jeden z pacjentów hodował szczury? Otóż gryzonie uciekły i wywołały żywe zainteresowanie wszystkich podopiecznych zakładu.

- Jak żywe? – zapytał ostrożnie Marek.

- Grupa pacjentów cierpiąca na zaawansowany feldohizm wpadła w histerię, wtedy rozległ się wybuch i lewe skrzydło zakładu zamieniło się w ruinę. Rozpętało się tu istne pandemonium. Najszybciej jak się dało rozpoczęliśmy prace remontowe. Feldohiści, gdy zrozumieli, że budujemy szpital, ruszyli z pomocą. Co więcej, obiecali również zadbać o park.

Marek słuchał z otwartymi ustami. Gdy doszli do biura dyrekcji, kobieta zabrała swoją torbę i wręczyła mu klucze.

- Tu kończy się moja rola – rzekła. – I zaczyna pańska. Na mnie czeka emerytura, a na pana… Zakład Pod Szumiącymi Brzozami.

Zagadka dla Was drodzy czytelnicy – w jakie gry grali pacjenci zakładu? Propozycje zawierające maksymalnie cztery tytuły (właśnie tyle gier ukryło się w tekście) proszę wysyłać na adres konkursy@wydawnictwoportal.pl w tytule wpisując „konkurs zakład” . Mail oprócz odpowiedzi powinien zawierać imię i nazwisko oraz tekst (najlepiej przekleić go stąd):

"Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych na potrzeby konkursu zorganizowanego przez swiatgierplanszowych.blogspot.com, w tym publikację mojego imienia i nazwiska w wyżej wymienionym serwisie."

Nagrodą jest prosta i sympatyczna gra Bumerang ufundowana przez wydawnictwo Granna. Każdy może wysłać jeden mail. Odpowiedzi można wysyłać do ostatniej minuty 11 marca 2011 r.

Planszówki na Zjavie

2011-02-16T22:10:00.003+01:00

12-13 lutego w Warszawie miała miejsce Zjava, czyli impreza nastawiona na granie. I to w szerokim znaczeniu: jej trzon oprócz gier planszowych stanowiły gry fabularne oraz LARPy. Ale skupmy się na samych planszówkach.

Ich sympatycy mieli do dyspozycji gamesroom umiejscowiony w sali gimnastycznej. To w niej rozstawiono stoły, wypożyczalnię gier z masą tytułów (organizatorzy informują o 170 pozycjach), tam też swoje stoiska rozłożyło część wydawców na czele z Luzodajnią. Szczęśliwie wejście na salę znajdowało się na małym podwyższeniu - każdy, kto w nim stanął, miał przed sobą świetną panoramę: masę, masę graczy pochylonych nad stołami, przemykających z pudełkami w ręku, zgromadzonych wokół finałowej rozgrywki jednego z licznych turniejów.

To fakt: gamesroom tętnił życiem. Pisałem już na łamach Świata gier planszowych o tym, jak to gry planszowe stały się stałym elementem konwentów fantastycznych. Na Zjavie podejrzeć można było kilka zupełnie świeżych tytułów: świetne, profesjonalne Crokinole prezentowane przez Luzodajnię oraz Alien Frontiers na przedpremierowych pokazach. Swoimi grami pochwalił się też IPN. Zjavowy gamesroom miał coś dla graczy rozmaitych typów: zarówno fanów fantastyki na planszy, jak i rasowych eurograczy, czy sympatyków gier lekkich, łatwych i przyjemnych. Osobna sprawa turnieje. Łącznie odbyło się ich dziewięć, cały przekrój: od Neuroshimy Hex po Jungle Speed, od PitchCara po Chez Geeka.

Mam wrażenie, że Zjavowy gamesroom poradziłby sobie jako samodzielna impreza, jako spotkanie z grami planszowymi - i niejedną tego typu imprezę bije na łeb. Był wszak jedynie częścią większej całości - częścią istotną, walnie przyczyniającą się do tego, że nie dało się na Zjavie nudzić. Polecam tę imprezę planszomaniakom - szkoda, że następna edycja dopiero za rok!

The Three Musketeers: The Queen’s Pendant

2011-02-14T20:21:00.002+01:00

Gra The Three Musketeers: The Queen’s Pendant jest grą kooperacyjną przeznaczoną dla dwóch do pięciu graczy. Jeden wciela się w zastępy Kardynalskich żołdaków, reszta dzieli między sobą role Trzech (czyli czterech) muszkieterów. Akcja rozgrywa się w królewskim Luwrze, a zadaniem Muszkieterów jest dostarczenie na czas naszyjnika Królowej, która musi założyć go na szyję przed spotkaniem z Królem. Kardynalscy oczywiście zrobią wszystko aby do tego nie dopuścić. Jak doszło do tego, że Królowa “zgubiła” ofiarowany przez Króla diamentowy naszyjnik? Dowiadujemy się tego ze wstępu do instrukcji. Zdradzę tylko, że zamieszana jest w to Intryga, Zdrada i Romans. Czyli zestaw niezbędny dla każdej powieści płaszcza i szpady. Gra zapowiada się interesująco.

Cała rozgrywka toczyć będzie się na całkiem sporej planszy przedstawiającej rzędy pokoi w Luwrze. Już po pierwszym spojrzeniu na nią widzimy o co w grze będzie chodzić, czyli konkretnie o (nomen omen) chodzenie. Muszkieterowie muszą przebyć całą planszę od jednego do drugiego jej końca i dotrzeć do Sali Balowej. Z boku planszy po listwie czasu przesuwa się Królowa, do przejścia ma 15 pól, po których gra kończy się zwycięstwem Kardynalskich, jeżeli oczywiście wcześniej szlachetni gracze nie dostarczą przesyłki. W czasie gry każdy z Muszkieterów dysponuje jedną kopia Naszyjnika, jednak tylko jeden jest prawdziwy. Rzecz jasna to oryginał wieńczy zwycięstwem starania graczy.

Oprócz, dość ładnej, planszy, w olbrzymim pudełku znajdziemy jeszcze zestaw kartoników dla obu stron konfliktu, karty oraz figurki. Te ostatnie są plastikowe, ale całkiem znośne. Krwista czerwień oczywiście należy do siepaczy Kardynała, kolorowe zaś wyróżniają Muszkieterów. Karty i żetony są niestety niespecjalnie urodziwe. Kolory zostały dobrane bardzo kiepsko, wyglądają tandetnie i ranią nawet osoby pozbawione zmysłu estetycznego. Najgorzej prezentują się “punkty życia” naszych szermierzy. W grze oznaczamy je różowymi niczym kucyki Pony serduszkami. Zdecydowanie nie licuje to z powagą Muszkieterów.
Resztę pudła wypełnia, rozrzutnie niczym suknia królowej, powietrze.

En guard!

Każda runda rozpoczyna się od wylosowania kary Inicjatywy. Przedstawia ona kolejność działań Muszkieterów i Kardynalskich w tej rundzie. Każdy Muszkieter ma jedną turę dla siebie, w której może się poruszać, pojedynkować i wymieniać przedmiotami bądź Naszyjnikiem z innymi graczami, pod warunkiem oczywiście, że figurki znajdują się w tym samym pokoju na planszy. Kardynalscy w każdej rundzie działają dwukrotnie z różną ilością punktów akcji. Za punkty Czerwoni również poruszają się, walczą i wprowadzają posiłki do gry. Karty inicjatywy zawierają również symbol Królowej wraz z liczbą od 0 do 2, która decyduje o drodze jaką przemierzy Królowa po swoim torze na zakończenie rundy. Oraz, obecny lub nie, symbol karty, który pozwala graczowi kontrolującemu Kardynalskich pociągnąć specjalną kartę.

Kości zostały rzucone…

… i sprawdzamy, trzech kardynalskich padło, jeden Muszkieter ranny. Następne starcie, rzucamy kostkami, sprawdzamy, następne starcie… I tak w kółko. Gra jest niesamowicie losowa. Kiedy samo rozstrzyganie pojedynków można by jeszcze przeboleć (a jest ich na potęgę!) to kupczenie z Panią Fortuną jest niezbędne na każdym właściwie etapie gry. Losujemy ekwipunek na początku, losujemy karty w trakcie, losujemy ilość dostępny akcji, losujemy wszystko. Tylko ruch możemy przeprowadzić teoretycznie tam gdzie chcemy. Aha, nie możemy, bo ogranicza nas szereg zasad.

W grze występuje sporo urozmaiceń typu specjalne akcje z ekwipunku i kart, tajne przejścia, zablokowane drzwi i oczywiście główne Schwarz Charaktery; Milady i Rochefort. Ten drugi jest mocnym przeciwnikiem w walce, do tego dysponującym bronią palną. Milady zaś jest figurą nie walczącą, w czasie gry krąży po planszy i próbuje uwodzić bohaterów, by z bliska przyjrzeć się ich Naszyjnikom i wyłonić właściciela tego prawdziwego.

Jeden za wszystkich, wszystko do niczego.

Trzech Muszkieterów ma podstawową wadę gier kooperacyjnych. Przy pełnym składzie graczy, jeden z nich będzie dyrygentem. Będzie mówił innym, co mają robić i tak naprawdę gra ograniczy się tylko do tego jednego gracza i jego planów. Jasne, gracze mogą się konsultować, wspólnie próbować coś wykombinować i tak dalej. Ale sprowadza się to niestety do tej największej bolączki gier co-op. Co za tym idzie, najskuteczniejsze prowadzenie Muszkieterów odbywa się pod wodzą jednego tylko gracza, można więc spokojnie stwierdzić, że gra przeznaczona jest dla dwóch graczy, jednego prowadzącego Muszkieterów i drugiego Kardynalskich. Dodatkowo podkreśla to zasada, która mówi, że gracz po wprowadzeniu swojego Muszkietera z fałszywym Naszyjnikiem do Sali Balowej kończy grę. A są mocne przesłanki aby poświęcić jednego Muszkietera, ponieważ nawet fałszywy Naszyjnik raduje Królową i cofa ją na torze o 2 pola, czyli sporo. Jednak czy warte jest to zakończenia gry kiedy reszta graczy wciąż się bawi? Chociaż w przypadku tego tytułu, może to mieć swoje spore zalety, na przykład można zaoszczędzony czas poświęcić na robienie pompek lub planowanie nowej strategii do swojej ulubionej gry.

Mam silne wrażenie, że gra zbudowana jest tak aby Muszkieterowie na pewno wygrali. W wyniku kilku partii po obu stronach konfliktu, ani razu nie zdarzyło się aby Kardynalscy triumfowali. Muszkieterowie są nieśmiertelni, po sprowadzeniu iż życia do zera padają na posadzkę i pokazują swoją kopię naszyjnika, po czym… wstają i biegną dalej. Kardynalscy padają od jednego ciosu (i znikają z gry), potrzebują wyższych wyników na kości by trafić wyprowadzonym atakiem, a kiedy walczy kilku Muszkieterów suma ran przez nich zebranych dystrybuowana jest po równo na każdego obecnego, co wyklucza możliwość eliminacji. Właściwie jedyną możliwością wygrania “czerwonych” jest ślepy traf, czyli odnalezienie naszyjnika, jednak nawet słabi stratedzy wiedzą, że trzeba go chronić. W prawdzie w instrukcji dostępne są warianty gry wzmacniające lub osłabiające jedną ze stron, które to zasady po zaimplementowaniu do gry mogą wprowadzić niezbędny balans, jednak są to wciąż zasady opcjonalne, ich brak w “podstawce” jest sporym błędem.

Podsumowując

Gra jest nudna. To jej największa wada. Losowość w pewnych warunkach może bawić, lecz tutaj frustruje, daje wyraźne wrażenie, że ma się bardzo minimalny wpływ na przebieg gry, która imituje jakąś strategię (dysponowanie środkami, lokowanie sił, poświęcenie, by zyskać). Wydana jest przeciętnie, jednak kwiatki typu różowych serduszek dewaluują nawet tę przeciętność. Instrukcja pozostawia sporo do życzenia, brak wyraźnego instruktarzu dotyczącego pierwszej rundy. Najlepszą częścią instrukcji (i właściwie całej gry) jest końcowe opisanie postaci dramatu z którego dowiadujemy się kto zacz ci Muszkieterowie i ich przeciwnicy według Dumas’a, oraz kim były te osobistości historycznie. Jednak aby dowiedzieć się czegoś o bohaterach powieści lepiej kupić książkę, a fakty historyczne sprawdzić sobie w encyklopedii tej klasycznej bądź “e”. Wyjdzie sporo taniej i dużo bardziej rozwojowo. Za zaoszczędzone pieniądze można nabyć kilka wersji gier typu Chińczyk lub Grzybobranie. Albo po prostu zainwestować w porządną grę planszową.

Zapraszamy na planszówki do Brzegu

2011-02-03T09:47:00.000+01:00

W dniach 12-13 lutego w Brzegu odbędzie się jedna z najsympatyczniejszych imprez dla planszówkowiczów: Brzeski Festiwal Gier Planszowy. Z przyjemnością informujemy, że Świat gier planszowych objął ją swoim patronatem. Organizatorzy zaprezentowali niedawno oficjalny plakat imprezy. Zapraszamy serdecznie do ratuszu w Brzegu - to świetna okazja, by pograć w gry!

Pierwsze miejsce Konkursu na recenzję - kategoria normal - Marta Malinowska

2011-01-30T23:45:00.002+01:00

„Był sobie raz...
– Król! – powiedzą od razu moi mali czytelnicy.
Nie, dzieci, pomyliłyście się.”
To nie był król, bo nie mam go na ręce. Za to najprawdopodobniej ma go ktoś z moich współgraczy, toteż nie był, a była... Była sobie raz dziewczynka. „Dziewczynki” nie ma w talii, więc jest stosunkowo bezpieczna. Dziewczynka postanowiła napisać...

„Książkę” – pomyśli z nadzieją któraś z osób, siedzących ze mną przy stole – ta, która ma „książkę” na ręku, oczywiście – i pomyli się, dziewczynka postanowiła bowiem napisać recenzję gry.
Zadanie, które przed sobą postawiła nie było łatwe, gra bowiem nie była zwykłą grą.
– A co to znaczy zwykła gra? – zapytają podstępnie moi mali czytelnicy i tym razem będą mieli rację, jak to mali czytelnicy mają w zwyczaju. Nie mam pojęcia co to znaczy „zwykła gra”, nasza bohaterka również go nie miała, dlatego myśląc nad swoją recenzją postanowiła zrezygnować ze zdania o zwykłości (bądź niezwykłości) i zacząć od twardych, namacalnych konkretów, była bowiem konkretną dziewczynką.
Do gry, o której nasza bohaterka – nazwijmy ją Marta – postanowiła napisać, potrzebne były karty. Nie była to jednak, jak łatwo się domyślić, zwykła talia kart – zwykła, czyli składająca się z czterech kolorów po trzynaście figur i trzech jokerów. Była to talia niemal magiczna, licząca sobie nie pięćdziesiąt pięć a sto sześćdziesiąt osiem kart.
– To strasznie dużo! – zakrzykną od razu moi mali czytelnicy i nie do końca będą mieli rację, do tego jednak przejdziemy później. Teraz dodamy, że karty, jak to często mają w zwyczaju magiczne przedmioty, na pierwszy rzut oka wyglądały bardzo ładnie – dziewczynka była zachwycona rewersami – ale ilustracje na awersach trochę ją rozczarowały, jakkolwiek nie były brzydkie. Dużo większym problemem było to, że kiedy wzięło się te karty do ręki w ilości większej niż jedna (co było koniecznością, jeśli chciało się grać), ciężko było szybko określić co jest na której z nich – a wiedza na temat tego jakie dokładnie karty ma się na ręce była bardzo ważna. Dodajmy jeszcze, że talia dzieliła się na talię opowieści i talię zakończeń, rozgrywka zaś polegała na tym, że gracze za pomocą wylosowanych kart – z których jedna była kartą zakończenia – i własnej wyobraźni tworzyli opowieść. Wedle założeń gry miała to być baśń.
Tworzenie opowieści nie było procesem pokojowym. W końcu była to gra, więc rywalizowało się o zwycięstwo, które osiągał ten, któremu udało się doprowadzić historię do zakończenia, wylosowanego na początku rozgrywki. Opowiadać mogła tylko jedna osoba naraz, można było jednak przejąć od niej historię – wystarczyło, że wypowiedziała słowo, które widniało na karcie któregoś z pozostałych graczy – wtedy on tę kartę wykładał i próbował nagiąć historię w stronę, która mu odpowiadała.

Wyliczywszy – mniej więcej, nie chciała przecież pisać instrukcji a recenzję – konkrety, Marta zatrzymała się na chwilę, z uśmiechem wspominając długie chwile spędzone przy „Once Upon a Time” – tak bowiem nazywała się gra. Rozgrywki, w czasie których szło niemal na noże, opowieści rozwijały się dynamicznie, a gracze przerywali sobie co chwilę i te, w których tak dobrze słuchało się narratora, że rezygnowało się wręcz z przerywania, żeby dowiedzieć się co będzie dalej. Historie proste jak drut i te, które komplikowały się na samym początku, nawet nie tyle przez fabułę, ile przez sposób, w jaki zdecydowano się je opowiedzieć. Pomysły na alternatywne zasady, rozmowy o tym, jak łatwo tworzyć za pomocą tej gry opowieści w dowolnych, nie tylko baśniowych światach. Chwile triumfu, kiedy wygrywała z klasą i niesmaku, kiedy wygrywała, ale przez jej zwycięstwo opowieść traciła na wartości. Zazdrość i podziw, kiedy wygrywał ktoś inny.

Po chwili takich rozmyślań, oblicze naszej bohaterki zachmurzyło się. Przypomniała sobie zdziwienie, kiedy niektórzy z jej przyjaciół i znajomych nie mogli pojąć tej gry – cóż, nie każdy lubi i umie opowiadać. Był też żal, gdy okazało się, że są tacy, którzy, mimo doskonałych predyspozycji do opowiadania historii, zupełnie nie znają angielskiego, więc nie mogą grać – mimo że nie trzeba w tym celu znać języka bardzo dobrze. I rozczarowanie, w momencie, w którym wyszło na jaw, że wszyscy gracze pamiętają już wszystkie karty i starają się omijać słowa, które mogłyby odebrać im historię.
Kiedy to przyszło jej na myśl, uśmiechnęła się jednak z powrotem – do gry można było dodawać własne karty. Czekali z tym długo, ale warto było, kiedy bowiem pojawiły się nowe elementy historii, rozgrywka nabrała barw i, zrozumiałego tylko dla Marty i jej przyjaciół, smaku.

Mimo wszystko – właściwie należałoby powiedzieć „mimo nielicznych wad” – dziewczynka uwielbiała „Once Upon a Time”. Dostarczyło jej wielu godzin doskonałej rozrywki. Bywało, że nie mogła doczekać się kolejnej partii, korzystała z każdej okazji by zagrać – i wiedziała, że to się jeszcze długo nie zmieni.
Zresztą, była pewna, że nawet ci, których zupełnie nie bawi tego typu rozrywka, będą musieli przyznać, że jako narzędzie do towarzyskiego opowiadania historii, Once Upon a Time sprawdza się znakomicie, jest bardzo dobrze przemyślane i konsekwentnie trzyma się wyznaczonej linii. W końcu nawet w tak drobnych szczegółach jak ustalenie tego, kto rozpoczyna opowieść, przemycało bajkowy klimat, co bowiem innego może mieć na celu zasada, mówiąca, że początek historii należy do gracza z najdłuższą brodą?
Marta uśmiechnęła się. Wiedziała już co zawrze w swojej recenzji. Miała już nawet pomysł na jej ogólny kształt – aczkolwiek akurat to wzbudziło jej wątpliwości.
„Przecież to wcale nie jest ciekawe” – myślała. „Co jest fajnego w pisaniu bajki o grze o bajkach? Ktoś to już kiedyś zrobił, widziałam list o grze o listach i...”
„A co jest ciekawego” – wtrącił się jej Zdrowy Rozsądek – „w pisaniu normalnej recenzji o grze o bajkach”?
„Racja” – pomyślała Marta, otworzyła edytor i zaczęła stukać w klawisze. Postanowiła zacząć – tak, jak to zrobiła z jedną ze swoich lepszych opowieści w Once Upon a Time – od cytatu.

„Był sobie raz...
– Król! – powiedzą od razu moi mali czytelnicy.
Nie, dzieci, pomyliłyście się.”

Pierwsze miejsce Konkursu na recenzję - kategoria normal - Maciej Kwiatek

2011-01-29T23:36:00.001+01:00

Dlaczego opłaca się mieć pierwszy zawał w wieku 17 lat, czyli receznaj Fiese Freunde Fette Feten Friedemanna Friese i Marcel-Andre Casasola Merkla

W życiu większości mężczyzn w okolicach 40 r.ż. występuje tak zwany kryzys wieku średniego. Oprócz najbardziej stereotypowych znamion, jak wymiana samochodu i żony na wersje z mniejszym przebiegiem, charakterystyczny jest też element rozważania „co za drugim razem zrobiłbym w życiu inaczej”. Być może takie właśnie zjawisko skłoniło Friedemanna Friese (wespół z Marcel-André Casasola Merklem) do stworzenia gry Fiese Freunde Fette Feten.
Traktuje ona o podejmowaniu życiowych wyborów i o ich wpływie na dalsze losy człowieka. W mocno rozrywkowy sposób. Jest też to chyba jedyna znana mi gra, która jest przeznaczona dla graczy powyżej 16go roku życia.

„Ty coś się już zamazujesz, może nie pij więcej”, czyli wygląd

Rysunki do gry stworzyli obaj twórcy zasad oraz Lars-Arne "Maura" Kalusky. Na samym wstępie (czyli na okładce) wita nas ilustracja przedstawiająca osoby z widocznym ciężkim problemem alkoholowym/narkotykowym. Po pewnym czasie orientujemy się jednak, że są to po prostu nastolatki. Po otworzeniu pudełka atakuje nas całkiem spora ilość żetonów o przeróżnych zastosowaniach, ilość kart dorównująca liczbie pocztówek z prośbą o pieniądze wysyłanych do rodziców podczas pobytu na koloniach, oraz 6 plansz gracza. Te ostatnie oraz żetony są czytelne i przy przelotnym spojrzeniu dostarczają nam pełnej informacji o aktualnym stanie ciała i psychiki naszego bohatera (lub nas samych, zależnie od preferowanego poziomu zagłębienia się w grę). Karty są przezabawne i opisane ikonkami w bardzo czytelny sposób, są także wytrzymałe.
W kwestii wyglądu w zasadzie jedynym zarzutem może być stonowanie kolorów - jednej strony dzięki temu nie biją po oczach feerią barw jak biegnący kameleon, z drugiej pierwszym określeniem przychodzącym nam do głowy po ich zobaczeniu jest „bagniste”.

„Podczas toastu należy wstać spod stołu” czyli zasady

Gra dzieli się na 2 zasadnicze fazy – bycie nastolatkiem oraz dorosłość. Adolescencja trwa jedną rundę, cała reszta to już dorosłe życie. Między tymi fazami jest jedna zasadnicza różnica – doświadczenia (czyli karty) za nastoletniości nic nas nie kosztują, za późniejsze wydarzenia już musimy płacić żetonami czasu – a tych brakuje nam jak polskim napastnikom skuteczności. W
swojej kolejce możemy dobrać/kupić w licytacji kartę, zrealizować cel życiowy bądź spasować, co daje nam znaczniki czasu.

Na naszej karcie postaci mamy 9 wskaźników, takich jak zaawansowanie w piciu, ćpaniu, poziom wiedzy czy wiary. Dobieranie kart pozwala nam modyfikować te wartości, co jest nam niezbędne do osiągania celów życiowych – zrealizowanie 6 z nich, losowanych na początku, jest naszym zadaniem w grze. Od razu trzeba zastrzec, że w związku z raczej imprezowym charakterem rozgrywki są one nie całkiem zbalansowane, co wynika także z faktu, że autorzy skupili się raczej na ich sensownym odwzorowaniu – „Rozwód rodziców” powoduje, że stajemy się smutniejsi, ale i bogatsi, „Pierwszy zawał” udaje nam się bez problemu osiągnąć jeszcze będąc adolescentem, natomiast „Szczęśliwe małżeństwo” zajmuje przeważnie przynajmniej połowę czasu gry.

Najciekawszym elementem zasad jest jednak interakcja – to ona decyduje o całej jakości rozgrywki. Na niektórych kartach mamy ikonki oznaczające, że możemy na wydarzenie (np. imprezę, albo pogrzeb) wziąć znajomego, lub też poznać kogoś nowego. Co najlepsze, dzięki wykonaniu telefonu (każdy ma ich do dyspozycji określoną liczbę) możemy innych zmuszać do pewnych działań i krzyżować im szyki – np. ktoś próbuje zostać bogaczem, więc wyciągamy go do agencji towarzyskiej, skąd wyjdzie oskubany jak klienci Lehmann Brothers. Jako prowodyr wydarzenia możemy ofiarę sobie upatrzyć, jeśli natomiast ktoś ciągnie nas na swoje spotkania kółka biblijnego to niespecjalnie możemy odmówić. A tam się straszne rzeczy dzieją…

„Będziemy spłacać pożyczki z kredytów”, czyli jak to wygląda w praktyce

Gra jest przewidziana na 2-6 osób, ale zgodnie z naturą gier imprezowych (oraz imprez w ogóle) im nas więcej tym weselej. Na mniej niż 6 graczy grać się da – w piątkę jest jeszcze całkiem przyjemnie, jednak dalsze ograniczanie liczby uczestników jest już bez sensu – niby da się zrobić to samo - nieobecnych zastępują postacie neutralne, jednak uprzykrzanie życia kawałkowi kartonu jest raczej jak wrażenia Edwarda Nożycorękiego z wizyty w toalecie – ani przyjemne, ani zachęcające do powtórki.

Niepodważalnym i największym atutem „Fiese Freunde Fette Feten” jest humor – zarówno ten zawarty w kartach, oraz pojawiający się jako wynik interakcji działań graczy – sytuacje z rozgrywki zapamiętuje się na dłuższy czas – dzięki temu jest też sporo miejsca na dyskusje po grze (kiedy stopień zmęczenia spotkaniem towarzyskim utrudnia powtórkę partii). Bardzo dobrze gra sprawdza się np. w 3 pary – nakładanie się par rzeczywistych na te utworzone w czasie gry naprawdę dostarcza solidnej ilości rozrywki. Oraz materiałów na późniejszą kosztowną psychoanalizę.

Cele życiowe często są ze sobą sprzeczne, np. musimy zostać księdzem oraz mieć trójkę dzieci. Albo zostać milionerem oraz szczęśliwym biedakiem. W takim wypadku musimy sensownie rozplanować naszą przyszłość i realizować cele w odpowiedniej kolejności. Z doświadczenia podpowiem, że łatwiej jest najpierw mieć dzieci, a potem zostać księdzem niż odwrotnie. Między cechami naszego bohatera są zastosowane powiązania, np. jeśli za dużo palimy, to zaczynamy chudnąć, jeżeli mocno utyjemy to wzrośnie nasza tolerancja na alkohol – cała mechanika zarządzania cechami postaci jest bardzo dobrze pomyślana i odkrywanie nowych sposobów na np. wpadnięcie w otchłań depresji daje dużo radości.

Gra rewelacyjnie sprawdza się wśród nieplanszowych znajomych – pierwsza rozgrywka, kiedy zrozumienie zasad zaczyna pojawiać się z nieśmiałością kogoś przytulającego jeża, jest dla nich angażująca ze względu na humor. Pod koniec swojej pierwszej gry, kiedy już znają reguły, przemożna chęć spróbowania swoich sił skłania wszystkich do powtórki. A prośba od znajomych o przyniesienie tej gry na następne spotkanie jest pewna jak to, że chińscy producenci aut podmieniają manekiny po crash testach.

Z imprezowością tego tytułu wiążą się też pewne minusy. Zasady są jasne, ale np. rzadko przestrzegane jest wykonywanie telefonów bez wcześniejszych ustaleń. Jeżeli traktujemy grę czysto jako rozrywkę, to nie jest to wadą, natomiast w momencie, gdy ukłuje nas ambicja i pragnienie wygranej to takie drobiazgi, kiedy nie wszyscy się trzymają ściśle zasad, zaczynają nas irytować. Trzeba to jasno powiedzieć – tę grę warto traktować luźno, w poszukiwaniu podgrzewacza zwojów mózgowych lepiej wybrać coś innego. Niektóre też kombinacje celów z miejsca stawiają nas w gorszej pozycji, da się je jednak podczas gry wymieniać.

Na rynku są 2 wersje tej gry – angielska i niemiecka. Ja zdecydowanie polecam tę drugą, ponieważ angielska opatrzona została zmienionymi rysunkami (w wersji nieco ocenzurowanej), które są po prostu dużo mniej zabawne. Cała gra jest w zasadzie niezależna językowo – wszystko jest ukazane za pomocą czytelnych ikonek, a kilka słów występuje na dosłownie kilku kartach. Nazwy kart co prawda są w języku Goethego, jednak nie jest to problem, z którym 20 minut pracy z nożyczkami i drukarką nie jest w stanie sobie poradzić.

Podsumowując – Fiese Freunde Fette Feten uważam za jedną z najlepszych gier imprezowych będącą faktycznie grą planszową, a nie zabawą muzyczno-ruchową, czy bieganiem z pistoletem dookoła stołu. Mechanika jest bardzo dobrze pomyślana, ilość podkładanych świń jest dobrana wręcz idealnie – słychać kwik, ale nie czuć jeszcze chlewu. Humor na kartach długo nie przestaje bawić, a dodatkowo jest wzmacniany przez sytuacje tworzone przez samych graczy. Rozgrywka trwa około 1,5 godziny, a zasady są do wytłumaczenia w 15 minut.

Dodatkowo jest to naprawdę świetna gra do wprowadzania nowych znajomych w świat gier planszowych. Dokładając do tego niezbyt wygórowaną cenę w zasadzie nie mam argumentów, które pozwoliły by mi komukolwiek (w odpowiednim wieku) tę grę odradzić.

(ocena jakby co 9/10)

Pierwsze miejsce Konkursu na recenzję - kategoria short - Tomasz Bogusz

2011-01-28T23:22:00.002+01:00

Hit z przemytu

Odkopmy mamuta! Według datowań archeologów znalezisko ma dwadzieścia osiem lat i jest jedną z najlepiej sprzedających się gier karcianych na świecie. Pobodno zwierz ten zmierzał do naszego kraju, lecz utknął nad zachodnim brzegiem Odry i tak już zostało. Dlaczego? Nie wiadomo...

Na początek chciałbym was ostrzec. Ta niewinnie wyglądająca gra o podejrzliwie prostych zasadach rozbudza gniew i zazdrość. Spokojne wieczory zapełnia cichą melodią skarg i złorzeczeń, a na tych, którzy mają najszerszy uśmiech sprowadza największą pogardę. Ponadto już po pierwszym razie przekonacie się, że nikt nie umie przegrywać.

Phase 10 to gra z rodziny remikowatych, w której gracze spośród dziesięciu posiadanych na ręku kart starają się ułożyć zestaw dyktowany przez aktualną fazę, na przykład siedem kart w tym samym kolorze. Do dyspozycji mamy karty z nominałami od 1 do 12 w czterech różnych kolorach, karty "skip", pozbawiające następnego gracza kolejki oraz karty "wild" zwane "dżokiem", mogące zastąpić każdą liczbę i każdy kolor.

W rozgrywce może uczestniczyć do sześciu osób, a wygląda to mniej więcej tak:
Rozdajemy wszystkim po dziesięć kart, jedną stawiamy odkrytą na stole, z reszty formujemy stos. Połowa graczy narzeka, jeden zachowuje strategiczne milczenie, a jeden się cieszy. Następnie każdy po kolei ciągnie jedną kartę z wierzchu stosu kart zakrytych lub odkrytych i jedną z posiadanych odkłada jako odkrytą. Połowa graczy zachowuje strategiczne milczenie, jeden narzeka, reszta się cieszy. W międzyczasie ktoś sapnie na stratę kolejki, a ktoś inny uda, że dżok, którego właśnie dociągnął nie wywołuje u niego żadnych emocji. Ciągnięcie powtarzamy do momentu, aż któryś z graczy wyłoży z ręki wszystkie karty, smakując radości niemalże mściwej. Kto do tego czasu ułoży swoją fazę, przechodzi do następnej, reszta będzie miała powtórkę z rozrywki. Za każdą pozostałą w ręku kartę rozdajemy odpowiednią ilość punktów. Wygrywa ten, kto pierwszy ukończy wszystkie dziesięć faz. W razie remisu decydują punkty, im mniej, tym lepiej.

Phase 10 zaraża już przy pierwszej mile spędzonej godzinie. Niestety przymus posiadania własnego pudełka napotyka na solidną barierę. Gra jest trudno dostępna w Polsce, w swojej ofercie posiada ją średnio 0.4 sklepu w kraju. Dlaczego tak się stało, że jedną z najlepszych "klasycznych" gier karcianych przez tyle lat trzeba było sprowadzać zza granicy? Stawiam na brak reklamy i mam nadzieję, że choć trochę nadrobię to rażące zaniedbanie.

Polecam Phase 10 wszystkim, którzy lubią wakacje, dobre jedzenie i śmieszne żarty. Gra posiada proste zasady, przyjemną i emocjonującą rozgrywkę. Świetnie sprawdza się od trzech osób nie ważne czy młodych, czy mniej młodych. Na pewno wymaga zarezerwowania sobie kilku kwadransów. Otrzymuje ode mnie po jednym punkcie za każdą fazę.

Tomasz Bogusz